Synaxarium
9 Hatour

De Algemene Vergadering van het oecumenische concilie van Nicea.

Ook op deze dag, van het jaar 325 A.D. (41 A.M.) kwamen 318 vaders bijeen in de stad Nicea, in de dagen van keizer Constantijn, de rechtvaardige keizer. Onder hen bevonden zich de hoofden van de vier tronen. Dat waren: anba Alexandros, 19e paus van Alexandrië, die door Athanasius, zijn aartsdiaken en privésecretaris, werd vergezeld; Eustathius, aartsbisschop van Antiochië en Macarius, aartsbisschop van Jeruzalem. Silvester I, aartsbisschop van Rome, was niet aanwezig vanwege zijn ouderdom en stuurde twee priesters in zijn plaats. De reden voor hun samenkomst was om te oordelen over Arius, die priester in Alexandrië was en tegen de Zoon van God, de Heer Jezus Christus, had gelasterd door te zeggen dat Hij in wezen niet gelijk aan God, Zijn Vader, is en dat er een tijd was dat de Zoon niet bestond. Daarom besloten de hoofden van de kerken om een concilie bijeen te roepen.

Onder degenen die naar dit concilie waren gekomen waren heilige vaders, die net als de apostelen, in staat waren om doden op te wekken, zieken te genezen en grote wonderen te verrichten. Onder hen waren ook mensen die gemarteld waren omwille van hun geloof, hun ogen hadden verloren, of hun handen of voeten waren afgesneden, of hun tanden waren gebroken, of hun nagels uitgetrokken, of hun ribben gebroken. Een van hen was de strijdlustige St. Bavnotius, bisschop van Opper-Egypte, die veel gemarteld was tijdens de dagen van Diocletianus. Ze hadden zijn rechteroog uitgestoken, het vlees van zijn linkerbeen verbrand en hem in ketenen meegenomen naar de marmerhouwerijen. Daarom werd hij de martelaar onder de priesters genoemd. Hij was een heilige oude man, geliefd door God en de mensen. De Heer verrichtte vele wonderen door zijn smekingen en gebeden.

Toen de vaders bijeenkwamen, zaten zij op de stoelen die voor hen waren klaargezet. Toen kwam de rechtvaardige keizer Constantijn en begroette hen, te beginnen met St. Bavnotius, de bisschop, die hij erg respecteerde. Met eer kuste de keizer de littekens van zijn wonden. Toen plaatste hij zijn koninklijke scepter en zijn zwaard voor hen en zei: "Zie, vandaag heeft u de macht van het priesterschap en het Koninkrijk, om los te maken en te binden zoals de Heer zei, wie u in ballingschap wilt sturen of hier wilt houden. Dat zal in uw autoriteit zijn."

Velen van de aanwezigen, wier geesten door de Heilige Geest verlicht waren, telden dat er 319 aanwezig waren. Maar toen zij de zichtbare stoelen telden, waren dat er maar 318! Dit voldeed aan de uitspraak van de Heer Christus, "Want waar twee of drie vergaderd zijn in mijn naam, daar ben Ik in hun midden."(Mattheüs 18:20).

Ze lieten Arius voor hen brengen en vroegen hem om zijn geloof uit te spreken. Hij lasterde door te zeggen: “De Vader was er, toen de Zoon er niet was.” Toen ze hem zijn fout uitlegden en hij zijn mening niet veranderde, excommuniceerden ze hem en iedereen die zijn mening en geloof deelde. Daarna schreven ze de Canon van het Christelijke geloof. Daarin staat:

1. Wij geloven in één God, God de Almachtige Vader, Schepper van hemel en aarde, van al wat zichtbaar en onzichtbaar is.

2. Wij geloven in één Heer Jezus Christus, Eniggeboren Zoon van God, vóór alle tijden geboren uit de Vader, licht uit licht, ware God uit de ware God, geboren, niet geschapen, één in wezen met de Vader en door wie alles geschapen is.

3. Hij is voor ons mensen en omwille van ons heil uit de hemel neergedaald. Hij heeft het vlees aangenomen door de Heilige Geest en uit de Maagd Maria en is mens geworden.

4. Hij werd voor ons gekruisigd onder Pontius Pilatus. Hij heeft geleden en is begraven.

5. En is verrezen uit de doden op de derde dag volgens de schriften.

6. Hij is opgevaren ten hemel, zit aan de rechterhand van Zijn Vader.

7. Hij zal wederkomen in Zijn heerlijkheid om te oordelen de levenden en de doden, aan zijn rijk komt geen einde.

Later, toen honderdvijftig bisschoppen bijeengekomen waren in de stad Constantinopel om te oordelen over Macedonius, de vijand van de Heilige Geest, formuleerden ze de rest van de geloofsbelijdenis:

8. Ja, wij geloven in de Heilige Geest, die Heer is en het leven geeft, die voortkomt uit de Vader, die met de Vader en de Zoon tezamen wordt aanbeden en verheerlijkt, die gesproken heeft door de profeten.

9. Wij geloven in de ene, Heilige, Universele en Apostolische Kerk.

10. Wij belijden één doopsel tot vergeving van de zonden.

11. Wij verwachten de opstanding van de doden.

12. En het leven van het komende rijk.

Ze verboden om er iets aan toe te voegen of ervan weg te nemen en bevalen alle gelovigen, priesters, leken, jong en oud, mannen en vrouwen, om het te lezen en om het te reciteren tijdens de Heilige Liturgie en in alle gebeden.

Nadat de vaders van het Concilie van Nicea Arius hadden geëxcommuniceerd en de geloofsbelijdenis hadden vastgesteld, namen zij nog de volgende besluiten:

i. Betreffende Meletius, bisschop van Assiut, die weerstand geboden had aan zijn meerdere St. Petrus de martelaar, de Alexandrijnse paus, bevestigde de Raad het gezag van de paus van Alexandrië over zijn onderdanen in de verordeningen 5, 6, en 7.

ii. Ze losten de controverse op tussen de bisschoppen van Afrika en Klein-Azië en de bisschop van Rome met betrekking tot de doop van ketters. De Raad besloot dat de doop uitgevoerd door ketters waardeloos was in tegenstelling tot wat de bisschop van Rome en zijn volgelingen dachten.

iii. Zij vestigden ook de feestdag voor de Opstanding (het Paasfeest). Er werd besloten dat het zou zijn op de zondag die volgde op de volle maan, na de Pesach van de Joden. Zo zouden ze het niet vieren vóór de Joden noch tegelijk met hen. Zij machtigden de pausen van Alexandrië, vanwege hun kennis en nauwkeurigheid bij het berekenen van de data, om alle kerken op de hoogte te stellen over de dag waarop zij het feest zouden vieren. De heilige vaders bevestigden de kerk, vestigden het licht van het geloof en vertrokken toen naar hun zetels.

Mogen hun gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.