Het heengaan van de heilige paus Cyrillus I, 24e patriarch van de zetel van St. Marcus.
Op deze dag van het jaar 160 A.M. (28 juni 444 A.D.) ging de grootse vader, pijler van het geloof, toorts van de orthodoxe kerk, de heilige Cyrillus I, 24e patriarch van Alexandrië, heen. Deze heilige was de zoon van de zus van paus Theofilus, 23e patriarch. Cyrillus werd opgevoed door zijn oom op de school van Alexandrië, waar hij werd opgeleid in de theologische en filosofische onderwerpen die nodig waren om het christendom en het orthodoxe geloof te verdedigen. Nadat hij voldoende had geleerd, zond zijn oom Cyrillus naar het klooster van St. Macarius in de woestijn. Daar werd hij leerling van een deugdzame, oude monnik die Sarabamoon heette. Die leerde hem de kerkboeken en de uitspraken van de reine vaders en oefende zijn geest en lichaam door vrome werken en deugden.
Na daar vijf jaar te hebben gebleven, stuurde paus Theofilus hem naar de deugdzame vader bisschop Serapion. Daar leerde hij meer wijsheid en kennis en oefende in vroomheid en deugdzaamheid. Daarna stuurde de bisschop hem terug naar Alexandrië. Zijn oom, paus Theofilus, was heel blij met hem en wijdde hem als diaken en benoemde hem tot preker in de kathedraal en tot persoonlijke klerk. Wanneer Cyrillus preekte, veroverde hij de harten van zijn luisteraars met zijn welsprekendheid en vloeiendheid. Sinds die tijd stond hij bekend om zijn grote kennis, zijn diepe vroomheid en zijn sterke invloed door zijn leer.
Toen zijn oom heenging op 18 Babah 129 A.M. (16 oktober 412 A.D.) hebben ze vader Cyrillus op zijn plaats gewijd op 23 Babah 129 A.M. (21 oktober 412 A.D.). De kerk werd verlicht door zijn leer en zijn verzet tegen idolenverering en zijn verdediging van het christelijke geloof. Hij begon de valsheid van keizer Julianus, de ongelovige, die tien essays had geschreven, te weerleggen. Deze essays waren de favoriete lectuur van de heidense jongeren van Alexandrië en hun trots. Deze jongeren geloofden dat de essays de beginselen van het christelijke geloof vernietigden. Paus Cyrillus weerlegde ze in termen die duidelijk waren, met sterke bewijzen en overtuigende uitleg.
Hij bood ook de ketters sterk weerstand totdat hij in staat was om hun kerken te sluiten en de inhoud ervan in bezit te nemen. Hij beval de verdrijving van de Joden uit Alexandrië. Dit heeft geleid tot een confrontatie en een gevecht tussen de joden en de christenen. Dit leidde weer tot de verbreding van de twist tussen de gouverneur en deze grote heilige. Door zijn sterke toewijding aan de christelijke ethiek en leringen, voelde hij zich genoodzaakt om de gouverneur te vragen om verzoening. Echter, de gouverneur weigerde om de verzoening te aanvaarden en het conflict tussen hen bleef gedurende een tijd.
In 428 A.D, in de tijd van keizer Theodosius II, ontstond de ketterij van Nestorius, patriarch van Constantinopel. Nestorius ontkende namelijk dat de Maagd de moeder van God (Theotokos) was. Er kwam een Oecumenische Raad. Tweehonderd bisschoppen kwamen bijeen in de stad Efeze tijdens het bewind van keizer Theodosius II, bekend als Theodosius de Mindere. St. Cyrillus , paus van Alexandrië, zat deze Raad voor. Hij debatteerde met Nestorius, legde hem zijn ketterse mening uit, en dreigde hem met excommunicatie en verbanning uit zijn stoel, als hij niet op zijn onjuiste standpunt terug zou komen. Paus Cyrillus schreef toen twaalf hoofdstukken waarin hij het ware geloof verklaarde en de fout van Nestorius weerlegde. Patriarch Johannes van Antiochië, en sommige van de bisschoppen van het Oosten waren het niet met hem eens en kozen de kant van Nestorius. Toch kwamen ze, kort erna, terug op hun mening en dus heeft paus Cyrillus gezegevierd over de vijanden van de kerk. Hij schreef vele verhandelingen en waardevolle brieven waarin hij het volgende bevestigde: God het Woord is één Natuur, één Wil, en één geïncarneerde Hypostase. Hij verbande iedereen die Christus scheidde of van dit ware geloof verschilde van mening. De keizer verbande Nestorius in het jaar 435 A.D. naar Egypte en hij bleef in de stad Achmiem tot aan zijn dood in het jaar 440 A.D. Uit de grote werken van paus Cyrillus I was de uitleg van de Heilige Boeken. Toen hij zijn strijd eindigde, werd hij ziek voor een korte tijd en ging heen in vrede. Hij bleef op de Alexandrijnse pauselijke stoel gedurende 31 jaar, 8 maanden en 10 dagen.
Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.