Het heengaan van de heilige paus Joannes, de 102e paus van Alexandrië.
Ook op deze dag in het jaar 1434 A.M. (15 juni 1718 A.D.) ging paus Joannes XVI, 103e patriarch van Alexandrië, heen. Deze paus stond bekend als Joannes El Toekhy. Zijn ouders waren beiden christenen uit Toekh El Nasara in El Moenoefia. Zij brachten hun kind, dat Ibrahim heette, groot op de beste manier en onderwezen hem in de kennis en de literatuur. De zegen Gods rustte op hem sinds hij jong was en zo groeide hij op terwijl hij een zuiver en deugdzaam leven leidde.
Toen zijn vader heenging, verliet hij de wereld en verlangde naar een leven als monnik. Hij ging daarom naar het klooster van St. Antonius in de woestijn van 3araba en werd daar monnik. Hij droeg de monnikenkledij en de heilige Eskeem. Hij groeide in de aanbidding Gods en in het ascetisme waardoor de andere monniken hem voordroegen aan paus Mattheüs IV die hem in de kerk van de Maagd in de steeg van Zuweila wijdde tot priester voor het klooster. In zijn nieuwe positie bleef hij groeien in deugd en ascetisme en zijn bescheidenheid en goedheid raakten bekend. Toen paus Mattheüs de patriarch overleed en zijn stoel dus vrijkwam, kwamen de bisschoppen, priesters en aartsdiakens samen om de goede herder te kiezen. De heilige was ook aanwezig. Toen zij het lot lieten beslissen in het altaar, nadat ze drie dagen lang eucharistievieringen hadden gehouden terwijl zij God vroegen hen te leiden naar de goede herder, kwam de naam van deze vader naar voren. Dit bewees dat God zelf hem voor deze positie had gekozen. Zo werd hij gewijd op de heilige zondag, 9 Baramhaat in 1392 A.M. (15 maart 1676 A.D.). Hij werd Yoannis XVI genoemd en er werd een glorieus feest gehouden om zijn wijding te vieren, gekenmerkt door vreugde in heel Egypte.
Hij besteedde veel zorg aan de restauratie en bouw van kloosters en kerken. Hij schonk veel aandacht aan de groei van de kerk in Jeruzalem en betaalde haar vele schulden af. Hij vernieuwde de gebouwen van de kerken en kloosters en verrichtte wijdingen met zijn gezegende hand. In het bijzonder besteedde hij veel aandacht aan het klooster van de grote heilige anba Paulus (Pola), de eerste van de heremieten op de berg Nimra. Dit klooster was al meer dan 100 jaar verwaarloosd, maar de heilige vernieuwde het en opende het opnieuw nadat hij het had laten restaureren in een betere staat dan de oorspronkelijke. Hij rustte het klooster uit met alle benodigdheden, boeken en voorraden en ging er zelf naartoe om het met zijn eigen heilige handen te wijden. Hij wijdde op zondag 19 Bashans in 1421 A.M. (25 mei 1705 A.D.) tevens meerdere priesters, diakens en monniken voor het klooster. Hij bezocht ook vier keer het klooster van St. Antonius, de vader van de monniken, dat bekend stond als El-3arab op de berg Qalzam. De eerste keer in Kiyahk 1395 A.M. (1678 A.D.). Toen werd hij vergezeld door de toenmalige abt en enkele monniken. De tweede keer was op 20 Baramoeda 1411 A.M. (1695 A.D.) aan het einde van het heilige vasten. Toen werd hij vergezeld door de celibate vader Johannes, dienaar van de kerk van de Heilige Maagd in Haret (steeg) El Roem (Grieken), alsook door de gezegende aartsdiaken Gerges El Toukhy Abu Mansour en de leraar Suliman El Sarraaf El Shanrawy. De derde keer was in de maand Misra 1417 A.M. (1701 A.D.) en de vierde keer was in het jaar 1421 A.M. (1705 A.D.) voor de wijding van het klooster van anba Paulus (Pola).
In de gezegende maand Abieb in 1418 A.M. was er vervolging van de orthodoxe bevolking van Egypte, ten tijde van de heerser Mohammed Pasha. De reden daarvoor was nieuws dat de heerser bereikte over de koptische christenen die nieuwe gebouwen hadden gebouwd in hun kerken. Hij wees daarom een vertegenwoordiger aan die de kerken, tezamen met bouwmeesters en rechters, moest onderzoeken. Ze gingen dus samen en deden onderzoek. Ze kwamen tot het besluit dat er inderdaad nieuwe gebouwen waren gebouwd. Maar de zorg van de Heer verliet het volk niet dankzij de gebeden van de reine paus. Zo inspireerde de Heer enkele Egyptische prinsen en belangrijke ambtenaren om barmhartig te zijn ten opzichte van de koptische bevolking. Deze vroegen de heerser om niet te hard op te treden. Uiteindelijk veroordeelde deze hen tot de betaling van een geldboete.
De paus kwam samen met de aartsdiakens en leraren Johannes Abu Masri, Gerges Abu Mansour en Ibrahim Abu Awad. Zij spraken af dat de paus de christelijke buurten zou afgaan en de huizen zou bezoeken om geld in te zamelen met als doel de geldboete te betalen. Hij slaagde daarin met de hulp van God en zo werd de geldboete betaald aan de heerser en werd de heilige kerk vervuld van vreugde. De kerken openden hun deuren en vrede en rust heersten weer in alle reine gebedsplaatsen. De paus was echter uitgeput door de tocht van huis tot huis en ging daarom op 7 Misra 1417 A.M. naar het klooster van St. Antonius om uit te rusten.
In het jaar 1419 A.M. verlangde de paus ernaar de heilige Meiroen olie te bereiden. De Heer beantwoordde zijn gebed en inspireerde een christelijke man, de grote aartsdiaken Gerges Abu Mansour die de toezichthouder was van de kerken van El Mo3allaqa en die van Haret El Roem. Deze bekommerde zich om de armen en besteedde veel aandacht aan de plaatsen van de martelaren en heiligen. Hij nam altijd deel aan elke goede daad, tezamen met de paus. Hij bereidde alles wat nodig was om de Meiroen olie te bereiden. De olie werd bereid en door de paus in de kerk van de Heilige Maagd in Haret El Roem met zijn gezegende hand gewijd. Vele bisschoppen, priesters en monniken namen deel aan dit grote feest omdat het al 247 jaar (en 18 patriarchen) geleden was dat men Meiroen olie had bereid. Deze paus was ook de eerste die het patriarchaat heeft gebouwd in Haret El Roem en het met middelen en legaten had uitgerust.
In het jaar 1425 A.M. (1709 A.D.) bracht deze paus een bezoek aan Jeruzalem. Hij werd vergezeld door enkele bisschoppen en vele hegoemenen, priesters en aartsdiakenen. Zij reisden langs de keizerlijke landweg op kosten van de gezegende aartsdiaken en leraar Gerges Abu Mansour El Toukhy. Deze laatste ook al de kosten voor de restauratie van de kerk van de Heilige Maagd, bekend als El Mo3allaqa, op zich genomen.
De paus ging vaak naar de kerken en kloosters. Hij bezocht bijvoorbeeld de kerk van St. Marcus de Evangelist in Alexandrië. Hij bezocht de kerken en kloosters van het noorden en het zuiden en besteedde veel zorg aan de aanmoediging van deze kerken. Hij zorgde ervoor, dat de armen en diegenen die niet naar de kerken konden komen, toegang hadden tot het Heilige Lichaam en het Heilige Bloed van de Heer.
De paus was geliefd door iedereen. De christelijke denominaties kwamen naar hem toe om door hem gezegend te worden. Ze respecteerden en eerden hem omdat hij bescheiden was en vol liefde en barmhartigheid voor de armen. Zijn deur was altijd open voor alle bezoekers, een toevluchtsoord voor allen die hem nodig hadden. Al zijn dagen waren rustig en kalm en God was met hem en bevrijdde hem van al zijn smarten en beantwoordde zijn gebeden. Hij bereikte een goede, oude leeftijd, maar aan het einde van zijn leven werd hij ziek. Hij ging heen in vrede en in dezelfde week ging ook zijn geliefde aartsdiaken Gerges Abu Mansour heen. Iedereen was enorm bedroefd door het verlies. De bisschoppen, priesters en aartsdiakens kwamen samen en droegen het lichaam met veel respect en baden voor het lichaam op 15 juni 1718 A.D. (10 Baoena 1434 A.M.) en begroeven het in het graf van de patriarchen in de kerk van St. Mercurius Abu Sefeen in Oud Cairo nadat hij 42 jaar en 3 maanden op de pauselijke stoel had gezeten.
Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.