Synaxarium
28 Baramhat

Het heengaan van de heilige anba Petrus VII, 109e paus van Alexandrië.

Ook op deze dag van het jaar 1568 A.M. (5 april 1852 A.D.) ging de heilige vader paus Petrus VII, de 109e paus van Alexandrië. Deze vader werd geboren in het dorp El Gawli, in de Stad Manfalout, en zijn naam was Mankarius. Al vanaf zijn jeugd keerde hij zich af van de wereld. De voorziening Gods leidde Petrus naar het klooster van de heilige Antonius. Petrus werd daar monnik en verdiepte zich in de godsverering, in de ascese en in de kuisheid. Petrus besteedde veel tijd aan het lezen van de kerkelijke boeken en verdiepte zich in de theologische wetenschappen. Om die reden werd Petrus gewijd tot priester over het klooster. Petrus overtrof zijn collega’s in de uitoefening van de deugden en de religiositeit. Hij werd priester Mercurius genoemd en werd toen tot aartspriester benoemd vanwege zijn ascese, zijn geloof en zijn zuiverheid van hart.

Toen patriarch Marcus VIII van Petrus hoorde, liet hij hem bij zich komen, toen er een groep Ethiopiërs bij hem op bezoek waren, die van de keizer van Ethiopië de opdracht hadden gekregen een aartsbisschop te vragen in de plaats van de overleden aartsbisschop anba Yosab. De patriarch zocht een vrome en geleerde man en vond niemand behalve vader Mercurius. Hij wijdde Mercurius tot aartsbisschop en noemde hem Theophilus, stelde hem echter niet aan over Ethiopië, maar benoemde hem tot algemene aartsbisschop van het land. De patriarch wijdde ook nog een tweede aartsbisschop genaamd Macarius II, die hij aanstelde over het koninkrijk Ethiopië. Dit vond plaats in het jaar 1809 A.D. Na de aanstelling van Anba Theophilus als algemene aartsbisschop, hield de Patriarch hem bij zich om hem behulpzaam te laten zijn bij de kerkelijke aangelegenheden.

Toen patriarch Marcus VIII op 13 Kiyahk 1526 A.M.( 21 december van het jaar 1809 A.D.) overleed, kwamen de bisschoppen bij elkaar en besloten vader Theophilus te benoemen tot opvolger van de overleden paus. Zo werd Theophilus, slechts drie dagen na het overlijden van de paus benoemd tot patriarch in de St. Marcus kerk in Azbekeya. Dit was op 16 Kiyahk 1526 A.M. (24 december van het jaar 1809 A.D.) Theophilus kreeg de naam “Petrus VII” maar werd echter meer bekend onder de naam Boutros El-Gawly.

Petrus was een wijze, verstandige en diplomatieke Vader. Petrus hield van lezen en verwierf veel kennis over de kerk en haar leerstellingen en de heilige boeken. Hij schreef een boek waarin hij de kerk en de kerkleer verdedigde. Petrus voorzag de kerkbibliotheek van veel kostbare boeken. In zijn tijd heerste er vrede in het land, waardoor de kerk rust en vrijheid kreeg bij het uitoefenen van haar godsdienst. Er werden vele kerken in het zuiden en in het noorden gerestaureerd. Tijdens zijn ambtsperiode is de relatie hersteld van de stoel van Nubië en de Soedan met de stoel van Alexandrië. Dit, nadat de genoemde stoelen 500 jaar buitengesloten geweest waren. Dit is te danken aan Mohamed Ali Pasha de Grote die zich de Soedan toe-eigende, waardoor veel Soedanezen christen zijn geworden en veel christelijke schrijvers en militairen uit Egypte in Soedan zijn gaan wonen, daar kerken hebben gebouwd en Paus Petrus om een bisschop gevraagd hebben, die de christenen daar kon leiden. Hij wijdde een monnik, Damianus genaamd, die door de Soedanezen was voorgedragen. Deze Bisschop overleed in de tijd van Paus Petrus die een opvolger voor hen benoemde. Vanaf die tijd bleef het bisdom van Nubië onderdeel van de Kerk van Alexandrië.

Tijdens zijn ambtsperiode op de stoel van Alexandrië, heeft Paus Petrus 25 bisschoppen voor de kerken van Nubië en Egypte gewijd. Petrus wijdde ook twee aartsbisschoppen voor Ethiopië. De eerste is Kyrillos IV in het jaar 1820 A.D. De tweede in het jaar 1833 A.D.

De bekendste bisschop ten tijde van Petrus VII, was de grote heilige anba Sarabamoon, aartsbisschop van Menoufeya, bekend onder de naam Abu Tar7a. God schonk anba Sarabamoon de gave de zieken te genezen en boze geesten uit te drijven. Eens verdreef de heilige Sarabamon een boze geest uit de prinses Zohra Hanem, de dochter van Mohammed Ali Pasha de Grote, de heerser van Egypte. Anba Sarabamoon weigerde elke gift van de prins, en volstond met het verzoek om kleding en etenswaar voor de monniken van de kloosters en de toezegging de christelijke ambtenaren weer in hun oude ambt bij de staat in te zetten. Daar had prins Ali Pasha veel bewondering voor en hij accepteerde deze verzoeken. God liet veel wonderen gebeuren door Paus Petrus VII. De bekendste is die van de overstroming van de Nijl. In een bepaald jaar gebeurde het namelijk, dat de Nijl niet voor voldoende water zorgde voor de bevloeiing van de akkers. Toen werden de mensen bang, dat de prijzen in het land sterk zouden stijgen door de grote droogte. Ze wendden zich tot de Pasha en vroegen hem iedereen dringend te verzoeken, te bidden tot de Heer en offers te brengen, opdat God het water van de Nijl zou zegenen, zodat die met de gebruikelijke overstromingen het land weer zou bevloeien, waardoor het weer de nodige vruchten zou dragen om een hongersnood te voorkomen.

Paus Petrus riep de clerus, priesters en bisschoppen bij elkaar, ging met hen naar de oever van de rivier en vierde daar met hen het sacrament van het dankoffer. Na het gebed waste Paus Petrus de heilige offerschalen in het water van de rivier, spoelde het af met water, en gooide het water met een gezegend brood in de rivier. Op dat moment kwam het water in beweging, de golven werden groter en overspoelden het land. De volgelingen van de paus haastten zich om het liturgisch vaatwerk, dat zij bij de viering gebruikt hadden te verzamelen, voordat het in de golven verdween. Deze gebeurtenis verhoogde het aanzien van paus Petrus bij de pasha en hij sloot hem in zijn hart. De pasha schonk sinds die tijd de mannen die dienden onder de paus meer erkenning en genade.

Onder de wonderen van deze Paus is ook het voorval van het licht in Jeruzalem. Toen prins Ibrahim pasha, de zoon van Mohamed Ali, in het jaar 1832 A.D. Jeruzalem veroverde, nodigde hij paus Petrus VII uit, het heilige Jeruzalem te bezoeken, om op paaszaterdag de kerkdienst bij te wonen. Op paaszaterdag verscheen namelijk steeds licht uit het graf van Christus in Jeruzalem. Deze kerkdienst werd anders alleen maar door de Griekse patriarchen gevierd. De paus accepteerde de uitnodiging. Toen paus Petrus in Palestina aankwam, werd hij met alle eer ontvangen. Petrus ging naar de stad Jeruzalem, waar voor hem een grote viering georganiseerd werd, waaraan de heerser zelf en veel leiders van andere kerken deelnamen. Toen Petrus er zich van bewust werd, dat er onlusten zouden kunnen ontstaan, als hij als Kopt alleen aan het graf zou staan, vroeg hij de pasha hem voor deze taak te verontschuldigen. Petrus verzocht de pasha, hem toe te staan in een ondergeschikte positie aan de mis deel te nemen. De pasha stemde toe dat anba Petrus als derde met de Grieken zou dienen. Dat deed hij omdat hij altijd twijfelde aan de verschijning van het licht. Zo gebeurde het, dat er op deze Paaszaterdag zoveel gelovigen in de kerk waren, dat men zich nauwelijks kon bewegen. Toen gaf de pasha het bevel het volk in de voorhof van de tempel een plaats te geven. Toen de tijd voor het gebed aangebroken was, gingen de twee kerkelijke leiders het graf binnen en begonnen met de gebruikelijke gebeden. Op een bepaald moment straalde er licht uit het graf, op een wijze, dat de pasha er van schrok. Hij was een poosje zeer ontsteld. De paus hielp hem tot hij zich weer hersteld had. Het volk, dat zich buiten de kerk bevond, was buiten zichzelf van vreugde, meer als degenen die zich in de kerk bevonden; een van de zuilen van de westelijke kerkdeuren spleet in twee stukken, zodat het licht tot buiten toe scheen. Nu kon iedereen het licht zien. Door dit voorval steeg het aanzien van paus Petrus bij de pasha, zodat deze meer respect voor hem kreeg. De paus nam veel renovaties in de Opstandingkerk op zich.

In die tijd wilde de pasha de Koptische kerk aan de kerk van Rome toevoegen. Deze opdracht had de pasha van zijn buitenlandse pauselijke helpers gekregen. Zij wilden dit doen als tegenprestatie voor de hulp bij de opbouw van het koninkrijk Egypte. Toen liet de pasha de Koptische leraar Ghali en zijn zoon Basilius komen, en legde hen dit thema voor. Zij antwoordden de pasha, dat deze vereniging veel revoluties en meningsverschillen onder de Kopten zou veroorzaken. De leraar zei verder tegen de pasha, dat hij zelf en zijn gezin dit nieuwe geloof aan zou nemen, echter op voorwaarde, dat niemand hen zou dwingen hun oosterse riten en gewoonten te veranderen. De pasha accepteerde deze oplossing en maakte vervolgens het overstappen van de leraar en zijn gezin naar de kerk van Rome bekend. Niet veel mensen uit het volk namen het besluit zich aan te sluiten bij de kerk van Rome. Ze stonden erop hun verering binnen de Koptische kerken te houden. (N.B. Dit was het begin van de Koptisch Katholieke Kerk in Egypte)

Ten tijde van Paus Petrus viel een van de monniken van het Sint Antonius klooster, genaamd David, bijzonder op. Daarom kreeg David de opdracht, de leiding van het klooster op zich te nemen. David zorgde op een zeer goede en verstandige manier voor de monniken van het klooster. Paus Petrus VII koos de monnik David uit, om een bepaalde kwestie in Ethiopië te regelen. Deze opdracht voerde David bijzonder goed uit. Hij keerde echter pas terug uit Ethiopië, nadat Paus Petrus overleden was.

Een van de onsterfelijke episoden uit het leven van paus Petrus VII is de volgende: De keizer van Rusland stuurde een van zijn familieleden naar paus Petrus, om hem de raad te geven, de kerk toe te vertrouwen aan de bescherming van de keizer van Rusland. Paus Petrus sloeg dit aanbod echter op diplomatieke wijze af en zei: Het is wenselijk, dat de beschermer van de kerk enkel en alleen God is, de koning die nooit sterft. De prins verbaasde zich over het geloof van de Patriarch. Hij bewees Petrus alle eer , vroeg zijn zegen en keerde terug naar zijn vaderland.

Toen deze paus zijn missie in deze wereld voltooid had, ging hij heen in vrede. Men bad voor hem tijdens de grote begrafenisplechtigheid, op de maandag in de Goede Week. Aan deze plechtigheid namen veel leiders van verschillende kerken deel. Paus Petrus werd begraven in de kerk van St. Marcus in Azbekeya, naast zijn voorganger, paus Petrus VI. Met hen werd ook anba Sarabamoon, de bisschop van Menoufeya, in het zuidoostelijk deel van de St. Marcus in Azbekeya begraven.

Paus Petrus VII zat 42 jaar, 3 maanden en 12 dagen op de pauselijke stoel. Na hem bleef de pauselijke stoel een jaar en 12 dagen leeg.

Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.