Het heengaan van de heilige Simeon I, 42e paus van Alexandrië.
Op de zelfde dag van het jaar 416 A.M. (22 juli 701 A.D.) ging St. Simeon I, 42e paus van de zetel van St. Marcus, heen. Deze paus was Syriër van nationaliteit. Zijn ouders brachten hem naar het El-Zogag klooster, ten westen van de stad Alexandrië, waarin het lichaam ligt van St. Severus, de Antiochiaan. Hij werd een monnik en leerde lezen en schrijven en leerde ook de boeken van de Kerk uit zijn hoofd. Paus Agathon wijdde hem tot priester. Toen zijn deugden en kennis bekend werden, kozen ze hem voor het patriarchaat. Hij was gewijd als patriarch op 19 Kiyahk, 406 A.M. (18 december 689 A.D.)
Hij riep zijn spirituele vader bij zich en delegeerde het beheer van de zaken van het patriarchaat aan hem. Hij wijdde zich aan het vasten, bidden en het lezen van de Schrift. Hij at alleen brood, zout en komijn en ongekookte peulvruchten, totdat hij de geest van de lust had onderworpen aan zijn rationele en begrijpende ziel. God deed grote tekenen en wonderen door zijn handen, waaronder de volgende: Enkele van de priesters van de stad Alexandrië waren boos op hem en ze beraamden een plan om hem te doden. Ze gingen naar een magiër die een dodelijk gif voor hen bereidde en het in een fles aan hen gaf. Op hun beurt gaven zij het aan de paus alsof het een geneesmiddel was om te gebruiken en hen te zegenen. Paus Simeon dronk dat drankje nadat hij de heilige mysteriën had ontvangen en er overkwam hem geen kwaad. Omdat hun plan niet was geslaagd, stopten ze een ander dodelijk gif in vijgen. Toen misleidden ze degene die was aangewezen om de Korban (hostie) die avond te bakken, om dat niet te doen, zodat de paus niet in staat zou zijn de Goddelijke liturgie te vieren en de heilige mysteriën te ontvangen. Ze gingen in de ochtend naar de paus en gaven hem de vijgen als cadeau. Ze drongen aan totdat hij wat van de vijgen at. Hij werd ziek en was veertig dagen aan bed gekluisterd. Toen de Khalifah Abdel-Aziz naar Alexandrië kwam, kon de paus niet naar buiten om hem te verwelkomen. De Khalifa vroeg naar de patriarch. De christelijke schriftgeleerden vertelden hem wat er was gebeurd. Hij beval de priesters en de magiër te verbranden. De paus smeekte in tranen de Khalifah om genade met hen te hebben. De Khalifah verwonderde zich over zijn zachtmoedigheid en mededogen en heeft daarna gratie verleend aan de priesters en verbrandde de magiër.
Sinds die tijd genoot hij meer eerbied en respect in de ogen van de Khalifah, die hem toestond kerken en kloosters te bouwen. Hij bouwde twee kloosters bij Helwan, ten zuiden van Cairo. Deze paus had een priester, wiens naam Mina was, benoemd om alle zaken van de kerk te beheren, zoals: het geld, het gewijde kerkelijke gerei en de boeken. Mina verzaakte zijn taken tot het punt dat hij ontkende dat hij geld van de kerk in zijn bezit had. Mina werd ziek en was niet in staat om te praten. Toen paus Simeon dat hoorde, had hij medelijden en vroeg de Heer om hem te genezen, zodat de eigendommen van de kerk niet verloren zouden gaan. De paus stuurde een van zijn discipelen naar de vrouw van de priester om haar te vragen over de eigendommen van de kerk. Toen hij in de buurt van het huis kwam, hoorde hij het gehuil en geween en hij hoorde dat de priester was overleden. Hij ging naar binnen en boog zijn hoofd om hem te kussen, als groet vanwege zijn priesterschap. Terstond ontwaakte de dode man, ging rechtop zitten en sprak. Hij dankte de Heer Christus en bekende dat de gebeden van de Heilige Simeon hem hadden opgewekt uit de dood. Haastig kwam de priester naar de paus, vol berouw en met geween. Hij bracht alles wat hij uit de middelen van de kerk had genomen terug. Tijdens het pausschap van de Heilige Simeon waren er enkelen die minnaressen namen naast hun vrouw. Hij excommuniceerde hen totdat ze ophielden met deze praktijken. Hij bleef op de patriarchale zetel voor tien jaar, zeven maanden en 4 dagen en ging toen heen in vrede.
Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.