Synaxarium
8 Thout

Het heengaan van Mozes, de profeet.

Ook op deze dag van het jaar 1485 B.C. ging de rechtvaardige Mozes, het hoofd van de profeten, heen. Hij werkte voor Gods mensen tot aan zijn dood en hij offerde zichzelf voor hen op. Hij was het die wonderen deed in Egypte en in de Rode Zee. Toen hij ouder werd, weigerde hij de zoon van de dochter van de farao genoemd te worden.

Zij bracht hem groot, nadat zijn ouders hem bij de oever van de rivier achterlieten. Ze waren bang voor de farao die bevolen had dat alle mannelijke kinderen van de Hebreeërs gedood moesten worden. Toen de dochter van de farao hem bij de rivier vond, nam ze hem mee en voedde ze hem op als haar eigen zoon. Toen hij veertig jaar geworden was, zag hij een Egyptenaar die een Hebreeër doodde en hij nam onmiddellijk wraak door de Egyptenaar te doden. De volgende dag zag hij twee Hebreeërs vechten en hij probeerde vrede tussen hen te stichten. Degene die fout zat, zei tegen hem: “Wil je mij ook doden zoals je de Egyptenaar gisteren doodde?” Hierdoor vluchtte Mozes naar het land Midian waar hij trouwde en twee zonen kreeg. (Exodus 2)

Toen hij tachtig jaar oud was, verscheen er een vuur in een struik, zonder de struik te verbranden. Toen hij dichterbij kwam, aanschouwde hij dit bijzondere verschijnsel. De Heer sprak tegen hem vanuit de struik en droeg hem op de mensen van Israël uit het land Egypte te leiden.

Door zijn handen liet God de tien plagen over de Egyptenaren komen. De eerste was de rivier, die in bloed veranderde en de laatste was het doden van de eerstgeborenen van de Egyptenaren. (Ex. 7-12). God leidde het volk uit Egypte, splitste de Rode Zee, leidde hen er doorheen en daarna liet Hij het water terugvloeien over de vijand die achter hen aankwam. God liet veertig jaar lang het ‘manna’ in de woestijn naar beneden komen, liet het water uit de rots komen en ondanks dit alles mopperden ze tegen Mozes en ze wilden hem vele keren stenigen. Maar hij leed met hen en bad voor hen tot God en omdat hij zoveel van hen hield, zei hij tegen God: “Maar nu vergeef toch hun zonde en zo niet, delg mij dan uit het boek dat Gij geschreven hebt” (Ex. 32:32). Het Boek getuigt ervan dat hij vijfhonderdzeventig keer met God sprak zoals een man met zijn vriend spreekt. Hij werd de woordvoerder van God genoemd. Toen Mozes van de berg Sinai kwam, nadat hij bij God geweest was en hij de twee tafelen der getuigenis in zijn handen had, straalde zijn gezicht. De kinderen van Israël waren bang om in zijn buurt te komen, dus deed hij een sluier over zijn gezicht toen hij dichter bij hen kwam om tegen hen te spreken. (Ex. 34:29-35).

Toen hij 120 jaar oud was, droeg God hem op het leiderschap van het volk over te dragen aan Jozua, de zoon van Nun, zijn discipel (Deut. 34:9). Mozes riep hem, droeg hem de geboden van God en Zijn wetten op en bracht Jozua ervan op de hoogte dat hij degene zou zijn, die het volk het beloofde land binnen zou brengen. Nadat Mozes de tabernakel der getuigenis en alles wat zich daarin bevond volgens Gods opdracht gemaakt had, stierf hij op de berg. Hij werd daar begraven en God verborg zijn lichaam zodat de kinderen van Israël het niet zouden kunnen vinden en aanbidden. Het Boek getuigt dat er nooit een profeet in Israël is geweest, zoals Mozes. Toen Satan de plaats van het lichaam wilde onthullen, bestrafte Michael de aartsengel hem en voorkwam dat Satan dit kon doen, zoals Judas getuigt in zijn brief (vers 9).

Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.