Het heengaan van de heilige Antonius de Grote.
Op deze dag van het jaar 356 A.D. (72 A.M.) is St. Antonius de Grote, ster van de woestijn en vader van alle monniken, van ons heengegaan. Hij is geboren in het jaar 251 A.D. in het dorp Qomn bij de stad El-Wasta. Zijn ouders waren rijke mensen die veel liefde voor de kerk hadden en voor de behoeftigen. Zij hebben hem in de vreze Gods grootgebracht. Toen hij twintig jaar oud was, overleden zijn ouders en moest hij voor zijn zus zorgen. Op een dag ging hij naar de kerk en hoorde de volgende woorden van Jezus in de Evangelielezing: “Indien gij volmaakt wilt zijn, ga heen, verkoop uw bezit en geef het aan de armen, …. en kom hier, volg Mij. (Mat.19:21). Hij ging vastberaden terug naar huis om dit gebod van Jezus uit te voeren omdat hij voelde dat het rechtstreeks aan hem gericht was. Hij verdeelde direct al zijn geld en bezittingen onder de armen en behoeftigen. Hij bracht zijn zus naar het maagdenhuis, want het kloosterleven was nog niet bekend. Iemand die zich met God wilde afzonderen, zocht een plek buiten de stad. Dat is wat St. Antonius de Grote deed.
Toen hij zich in gebed en ascese afzonderde, begon satan hem te plagen met gevoelens van eenzaamheid, luiheid en met beelden van vrouwen. Maar hij weerstond dit allemaal door de kracht die hij van de heer Jezus kreeg. Daarna ging hij naar een graftombe en leefde daar achter een gesloten deur. Daar kreeg hij eten van vrienden die het langs brachten. Toen satan zijn vrome leven en zijn diepe oprechte gebeden zag, werd hij jaloers en overviel hij St. Antonius en sloeg hem tot hij er bij neer viel. Toen de vrienden van St. Antonius hem kwamen opzoeken, zagen zij hem in deze toestand en droegen hem naar de kerk. Toen hij zich beter voelde, ging hij terug naar zijn plek. Satan begon hem weer te plagen in de vorm van wilde beesten, wolven, leeuwen, slangen en schorpioenen die net deden alsof ze hem zouden kunnen verscheuren. Maar de heilige sprak met verachting, zeggende: “Als jullie macht over me hadden dan was maar één van jullie nodig om mij te verslaan”. Zij verdwenen daarna als sneeuw voor de zon, want God gaf hem de kracht om de duivel te verslaan. Hij zong voortdurend de volgende Psalm: “God staat op, zijn vijanden worden verstrooid, zijn haters vluchten voor zijn aangezicht” (Ps. 68:2). St. Antonius bakte per keer genoeg brood voor zes maanden en hij liet niemand bij hem binnen. Bezoekers stonden buiten en luisterden naar zijn raad. St. Antonius leefde 20 jaar op deze wijze, biddend met veel ascetisme. Daarna vertrok hij, in opdracht van God, naar El-Fayoum om de broeders daar in Gods wegen te sterken en keerde daarna terug naar zijn plek.
Gedurende de vervolgingen wenste hij zo graag de marteldood, dat hij daarom zijn plek verliet en naar Alexandrië ging waar hij de gevangenen bezocht en hen in de naam van Jezus troostte. Toen de gouverneur van de stad zag dat hij de naam van de heer Jezus zo openlijk predikte, verbood hij de heilige in de stad te zijn. De heilige trok zich daar niets van aan en confronteerde de gouverneur, hopende dat hij hem zou folteren en doden. Maar omdat de Heer hem wilde behouden omdat hij goed voor velen zou zijn, liet de gouverneur hem gaan. God heeft ervoor gezorgd dat de heilige terugkeerde naar zijn plek. Daar kwamen steeds meer mensen om naar zijn leer te luisteren. De heilige zag dat dit hem weerhield van zijn gebed. Daarom ging hij dieper de oostelijke woestijn binnen. Hij ging zelfs nog verder, met Arabieren, op nog een loopafstand van drie dagen dieper de woestijn in. Daar vond hij een waterbron en enkele palmbomen en bleef daar wonen. De Arabieren brachten hem regelmatig wat brood. In deze woestijn waren wilde dieren die de Heer voor hem verjoeg van deze plek.
Op gezette dagen ging hij naar zijn oude plek om toe te zien op de broeders die daar waren en keerde daarna terug naar zijn plek. Berichten over de heilige Antonius bereikten de Godlievende koning Constantijn die naar de heilige schreef, hem lovend en hem verzoekend voor hem te bidden. De broeders die daar van hoorden, waren blij met dit schrijven van de koning. Maar St. Antonius gaf er niets om en zei tegen hen: ”Hier zijn de boeken van God, de Koning der Koningen en Heer des Heren, die ons dagelijks goede adviezen geven en wij geven daar geen aandacht aan, wij wijzen die soms zelfs af.” Onder druk van de broeders die hem erop wezen dat koning Constantijn de kerk goedgezind was, schreef hij een brief aan de koning hem zegenend en God vragend voor vrede voor het koninkrijk en de kerk.
Op een dag verveelde hij zich en toen hoorde hij een stem, zeggende: “Ga naar buiten en kijk.” Dat deed St. Antonius en toen zag hij een engel omgord met een gordel in de vorm van een kruis, zoals die nu door monniken wordt gedragen. Op het hoofd was een hoofddoek, zoals die nu ook door monniken wordt gedragen. De engel zat te vlechten en stond daarna op om te bidden en zat daarna weer te vlechten. De stem zei verder tegen St. Antonius: “Antonius doe hetzelfde en jij krijgt rust.” Vanaf dit moment kleedde St. Antonius zich hetzelfde als de engel en deed hetzelfde: werkte en bad. Sindsdien verveelde hij zich niet meer.
Hij profeteerde over de vervolgingen van de kerk en de komst van de ketters en daarna de terugkeer naar rustige tijden en over het einde der tijden. Toen de heilige Macarius hem kwam bezoeken, heeft hij St. Macarius geleerd om zich in dezelfde kleding te kleden en vertelde hem wat er met hem zou gebeuren.
Toen de tijd kwam dat, de eerste heremiet, heen zou gaan, ging St. Antonius naar hem toe. Toen St. Paulus overleed, wikkelde St. Antonius het lichaam in een kleed dat hij als gift had gekregen van St. Athanasius de Apostolische, de 20e Paus van Alexandrië. Toen St. Antonius voelde dat zijn tijd naderde, verzocht hij zijn leerlingen om zijn lichaam te verstoppen, zijn stok aan St. Macarius te geven en zijn kleed aan St. Athanasius en zijn leren kleed aan zijn leerling Serabion. Toen lag hij languit en gaf de geest die door de engelen en heiligen gedragen werd naar zijn plaats van eeuwige rust. St. Antonius leefde 105 jaren, strijdend voor reinheid en heiligheid.
Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.