Het heengaan van St. Barsoem, de ‘naakte’.
Ook op deze dag in het jaar 1317 A.D. (1033 A.M.) ging de grote heilige, die volmaakt was in zijn liefde voor God, anba Barsoem de ‘naakte’, heen. Hij werd geboren in Misr (Cairo). Zijn vader die El-Wageeh Moufdel genoemd werd, was een schrijver van koningin “Shagaret El-Dor.” Zijn moeder werd geboren in de familie El-Taban. Toen zijn ouders heengingen, nam zijn oom alles, wat ze hadden nagelaten, in bezit. Barsouma maakte geen ruzie met hem, maar verliet de wereld en leefde het leven van de rechtvaardige heremieten. Hij leefde vijf jaar buiten de stad en leed onder de hardheid van de zomerhitte en de winterkou. Hij droeg alleen een wollen zak, en volgde zo het voorbeeld van St. Paulus (anba Paula), de eerste kluizenaar. Toen sloot hij zichzelf op, in een grot, in de kerk van St. Macarius Abu-Sefein en bleef daar twintig jaar in onophoudelijk gebed en vasten, dag en nacht.
In die grot was een grote slang. Toen Barsoem de grot binnenging en deze slang zag, huilde hij en zei tegen de Heer; “O mijn Heer Christus, Zoon van de Levende God, die ons de macht gaf om op slangen en schorpioenen en iedere macht van de vijand te trappen. U schonk genezing aan de kinderen van Israël, die door de slangen werden gebeten toen ze naar de bronzen slang keken. Nu kijk ik naar U, o U die aan het kruis gehangen werd, zodat U mij de kracht geeft om dit beest te overwinnen.” Toen maakte hij het teken van het kruis over zichzelf en bewoog in de richting van de slang en zei: “U stapt over de slangen en U trapt op de leeuw en de draak. De Heer is mijn licht en mijn heil, voor wie zou ik vrezen? De Heer is mijn levenskracht, voor wie zou ik angst hebben?” Hij zei tegen de slang: “O gezegende, sta stil in uw plaats.” Hij maakte er het teken van het kruis overheen. Hij bad tot God en vroeg aan Hem om zijn wilde natuur eruit te halen. Toen hij zijn gebed beëindigd had, veranderde de natuur van de slang en werd hij tam. De heilige zei tegen de slang: “Nu, o gezegende, zul je geen kracht of macht meer hebben over een mens, maar je zult je wijden en gehoorzamen aan wat ik tegen je zeg.” De slang toonde tekenen van toewijding en gehoorzaamheid en werd met de heilige even tam als de leeuw bij Daniël de Profeet in de kuil.
Toen verliet hij de grot en leefde op het dak van de kerk. Hij doorstond de zomerhitte en de winterkou, totdat zijn huid zwart werd door veel aanbidding en ascetisme. Hij bleef dit vijftien jaar volhouden.
Er was in zijn dagen, een zware vervolging van de Christenen. De kerken werden gesloten en de Christenen werden gedwongen om blauwe tulbanden te dragen. Deze heilige werd door de overheerser gegrepen, hard geslagen en daarna in de gevangenis gegooid. Toen hij werd vrijgelaten, ging hij naar het klooster van Shahran, waar hij op het dak van de kerk woonde en zijn ascetisme nam toe. Hij verving zijn witte tulband niet. De heersers van die tijd; prinsen, rechters en anderen, zagen zijn witte tulband maar durfden hem niet te verplichten om een blauwe op te zetten omdat ze wisten dat de kracht van God met hem was. De heilige vroeg en smeekte God continu om Zijn boosheid van Zijn mensen weg te halen. Toen hij zijn strijd volbracht had, ging hij op goede oude leeftijd heen. Dat was in het jaar 1033 A.M. Hij was toen zestig jaar oud. Hij werd begraven in het klooster van Shahran.
Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.