Het heengaan van St. Hilaria, de dochter van keizer Zeno.
Ook op deze dag van het jaar 513 A.D. (229 A.M.), ging St. Hilaria, dochter van keizer Zeno, heen. Keizer Zeno was een orthodoxe gelovige die van de kerk hield. Hij had maar twee dochters, Hilaria en haar zus Theopista. Hun vader bracht hen groot en leerde hen de fundamenten van het Orthodoxe geloof. Hilaria hield al sinds ze jong was van een afgezonderd leven en leerde over het monastieke leven. Toen ze achttien jaar oud was, verliet ze het hof van haar vader en reisde naar Egypte, vermomd in mannenkleren. Ze ging naar de wildernis van St. Macarius, waar ze een heilige man met de naam anba Pemwah ontmoette. Ze vertelde hem over haar verlangen om monnik te worden en ze werd tot monnik met de naam Hilary gewijd. Drie jaar later ontdekte anba Pemwah dat ze Hilaria was, de dochter van keizer Zeno. Hij hield dit geheim en plaatste haar in een grot en bezocht haar van tijd tot tijd. Ze bleef daar vijftien jaar. Toen ze geen baard kreeg, dachten de monniken dat ze een eunuch was en noemden ze haar ‘Hilary de Eunuch’.
Ondertussen werd haar zus Theopista bezeten door een onreine geest en haar vader verbruikte een grote som geld voor niets. De mannen van zijn hof adviseerden de keizer om haar naar de broeders van Scetis te brengen, omdat de faam van hun heiligheid zich over alle Romeinse districten verspreid had. De keizer stuurde haar, met een van de nobele mannen uit het keizerrijk, naar de broeders in de wildernis. Zij werden vergezeld door soldaten en verschillende dienaren. Hij stuurde een brief, die vertelde over zijn pijn en verdriet, met de nobele man mee naar de broeders van de wildernis. De keizer vertelde dat God hem twee dochters gegeven had. De een was weggegaan en niet meer teruggekomen en hij wist ook niet waar ze was. De ander was bezeten door een slechte geest, die haar vaak kwelde. Hij vroeg aan hen om voor haar te bidden zodat de Heer haar zou genezen van wat haar kwelde, zodat ze een troost voor hem zou zijn in plaats van zijn verdwenen dochter.
Toen de prinses, met haar gevolg, in de wildernis van Scetis arriveerde en de broeders de brief van de keizer lazen, baden ze vele dagen voor haar maar ze werd niet genezen. Uiteindelijk besloten de vaders dat St. Hilary de eunuch (Hilaria, haar zus) voor haar genezing moest bidden. St. Hilary weigerde, maar de broeders verplichtten haar om het te doen. St. Hilary wist dat ze haar zus was maar haar zus herkende haar niet.
St. Hilaria omhelsde haar zus, kuste haar vaak en ging daarna weg om te huilen. Een paar dagen later was haar zus genezen van haar ziekte en St. Hilaria nam haar mee naar de broeders en zei tegen hen: ”Door jullie gebeden heeft God haar genezen”. De broeders stuurden Theopista in vrede terug naar haar vader.
Toen Theopista bij haar vader aankwam, verheugden hij en allen die daar waren zich over haar veilige terugkeer en offerden dank aan de Heer Christus. Haar vader vroeg haar naar haar verblijf in Scetis en ze zei dat St. Hilary de eunuch haar genezen had door zijn gebeden, haar omhelsde en haar vaak had gekust. Toen de keizer dit hoorde, had hij zijn twijfels over deze monnik. Hij zond een verzoek aan de broeders om St. Hilary naar hem toe te sturen zodat hij zijn zegen kon ontvangen. Toen de broeders ‘hem’ bevalen om naar de keizer te gaan, huilde ‘hij’ bitter voor de broeders en smeekte hen om ‘hem’ deze reis te besparen. Ze vertelden ‘hem’ dat de keizer een rechtvaardige man was die van de heilige kerk hield en dat het juist was om hem te gehoorzamen volgens de heilige Schriften.
Na een grote inspanning ging St. Hilaria naar de keizer, die ‘hem’ groette en allen die met ‘hem’ waren. Toen hij een privéontmoeting had met Hilaria, samen met de keizerin, vroegen ze ‘hem’: “Hoe kon u, een heilige man, de prinses omhelzen en kussen?” Hilaria vroeg hem toen om de Bijbel te brengen en te beloven dat ze hem niet zouden tegenhouden om terug te gaan naar de wildernis nadat hij hun vragen had beantwoord. Ze haalden een Bijbel en beloofden hem wat hij wenste. Toen maakte hij zichzelf aan hen bekend, zeggende: ”Ik ben jullie dochter Hilaria” en ze vertelde hen over wat er met haar gebeurd was. Haar ouders huilden met luide stem en al de mensen in het paleis waren in verwarring. Ze bleef drie maanden en toen ze terug wilde gaan, weigerden haar ouders haar te laten gaan. Ze herinnerde hen aan hun eed. Toen schreef de keizer naar de gouverneur van Egypte met het verzoek om ieder jaar honderd korenmaten met meel, honderd maten olie en alles wat de monniken in de wildernis nodig hadden, op jaarlijkse basis te leveren. De keizer zag er ook op toe dat er veel cellen voor de monniken werden gebouwd. Hij bouwde ook een mooi paleis in het klooster van St. Macarius. Vanaf die tijd nam het aantal monniken in de wildernis toe. St. Hilaria bleef na haar terugkeer nog vijf jaar in de wildernis en ging toen heen in vrede. Niemand wist dat ze een vrouw was, totdat ze overleden was.
Mogen haar gebeden met ons zijn. Amen.