Synaxarium
10 Baramoudah

Het heengaan van anba Isaac, de discipel van anba Apollo.

Op deze dag ging de heilige vader anba Isaac, de discipel van de grote vader anba Apollo, heen. Deze heilige man nam al op jonge leeftijd afstand van de wereld. Hij werd een monnik in de wildernis van Shehiet (Scetis), en vijfentwintig jaar een discipel van anba Apollo. Hij vocht een zware strijd die zijn lichamelijke zwakte overwon en zijn wil disciplineerde. Hij had de eigenschap van stilte, vooral tijdens de gebeden en de liturgieën. Hij stond tijdens de liturgie meestal met zijn handen in elkaar en zijn hoofd gebogen tot het einde van het gebed, waarna hij naar zijn cel terugkeerde en niemand sprak voor de rest van de dag. Toen ze hem vroegen: “Waarom praat u niet met mensen die u tijdens de gebeden of de liturgie willen aanspreken?”, antwoordde hij: “Er is tijd voor praten en er is tijd voor bidden.” Toen zijn tijd nabij was, kwamen enkele monniken naar hem toe om zijn zegen te ontvangen en ze vroegen hem: “Waarom vluchtte u voor mensen?”. Hij antwoordde: “Ik vluchtte niet voor hun, ik vluchtte voor Satan. Als een man een verlichte lamp in de wind houdt, dan dooft deze. Zo is het ook met ons. Als onze harten en gedachten door de gebeden en de liturgie licht geven en we vervolgens met elkaar praten, worden onze harten en gedachten donker.” Nadat deze heilige vader zijn goede spirituele strijd had volmaakt, ging hij heen in vrede.

Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.