Het heengaan van de grote St. Johannes de korte.
Op deze dag van het jaar 409 A.D. (126 A.M.) ging de grote heilige, de hegumen anba Johannes Kolobos (Joannes de korte) heen. Hij had een broer en zijn ouders waren rechtvaardige en Godvrezende mensen, rijk in geloof en goede daden.
Toen hij 8 jaar oud was, keerde zijn hart zich af van de futiliteiten van deze wereld, van zijn lusten en zijn glorie, en hij verlangde naar het kloosterleven. De genade van God bewoog hem om naar de woestijn van Scetis te gaan en daar kwam hij bij een heilige man die anba Pemwah heette en uit El-Bahnasa kwam. Johannes vroeg aan anba Pemwah of hij bij hem mocht blijven. De oude man probeerde hem uit en zei: “Mijn zoon, je kunt hier niet bij ons blijven want het is een erg moeilijke woestijn en zij die erin verblijven, eten van het werk van hun handen, naast het volbrengen van veel vasten, bidden en het slapen op de vloer en vele andere vormen van ascetisme. Ga terug naar de wereld en leef een godvrezend leven.” Anba Johannes antwoordde: ”Stuur me niet weg, omwille van God, ik ben gekomen om gehoorzaam aan u te zijn en te bidden. Als u me accepteert, geloof ik dat God uw hart zich zal laten verheugen over mij.”
Anba Pemwah had de gewoonte om niets overhaast te doen. Hij vroeg aan de Heer Jezus Christus om de zaak van deze jongeman aan hem te onthullen. De engel van de Heer verscheen aan hem en zei: ”Neem hem aan, want hij zal een gekozen vat zijn. “ Anba Pemwah haalde hem op en schoor zijn hoofdhaar af. Hij legde het monniksgewaad neer, bad er drie dagen en drie nachten voor en toen hij hem het gewaad aandeed, zag hij een engel die het teken van het kruis erover heen maakte. St. Johannes begon zijn monniksleven met groot ascetisme en uitstekende werken. Op een dag wilde anba Pemwah hem testen. Daarom stuurde hij hem weg uit zijn cel en zei: ”Ik kan niet leven met jou”. Anba Johannes bleef zeven dagen buiten, naast de deur van de cel. Iedere dag ging anba Pemwah naar buiten en sloeg hem met een palmtak en anba Johannes boog voor hem neer en zei: ”Ik heb gezondigd.” Op de zevende dag ging de oude man naar buiten om naar de kerk te gaan en hij zag zeven engelen met zeven kronen die ze op het hoofd van anba Johannes plaatsten. Sinds die dag hield hij hem bij zich met eer en devotie.
Op een dag vond anba Pemwah een droog stuk hout. Dit gaf hij aan anba Johannes en zei tegen hem: ”Neem dit hout, plant het en geef het water. ”St. Johannes gehoorzaamde hem en gaf het twee keer per dag water ook al was het water 20 kilometer van waar ze leefden. Na drie jaar sproot het stuk hout uit en groeide uit tot een vruchtbare boom. Anba Pemwah nam wat van het fruit en ging naar alle oudere monniken en zei: ”Neem en eet het fruit van gehoorzaamheid. ” Deze boom staat nog steeds in dit klooster.
Anba Pemwah was 12 jaar ziek en St. Johannes gaf al zijn tijd om hem te verzorgen. In die tijd hoorde hij nooit dat hij tekort schoot in zijn dienst. Anba Pemwah was een ervaren oude man die veel was getest en door ziekte was uitgemergeld, totdat hij als een stuk droog hout geworden was, zodat hij een gekozen offer zou zijn.
Toen anba Pemwah bijna doodging, verzamelde hij de oudere monniken. Hij hield de hand van anba Johannes vast en zei tegen hen: ”Neem hem en houd hem, want hij is een engel, geen man.” Hij beval anba Johannes om op de plaats te blijven waar hij de boom had geplant. Daarna kwam de oudere broer van anba Johannes naar het klooster. Hij werd ook monnik. Hij werd ook een deugdzaam monnik.
Toen de vader, patriarch Theophilus, zijn hand op het hoofd van anba Johannes plaatste om hem te wijden tot hegumen over zijn kerk, kwam er een stem uit de hemel, die door de aanwezigen werd gehoord, zeggende: ”waardig, waardig, waardig.” Toen deze heilige de mis opdroeg, was hij in staat om te zien wie waardig was om aan de communie deel te nemen en wie niet.
Anba Theophilus bouwde een kerk voor de ‘Drie Jongelingen’ in Alexandrië en hij wenste dat hij hun lichamen erheen kon brengen om ze daar te plaatsen. Hij liet anba Johannes halen en vroeg hem om naar Babylon te reizen en de lichamen te halen. Nadat het vaak aan hem gevraagd was, accepteerde anba Johannes de missie. Toen hij de patriarch verliet, droeg een wolk hem weg naar Babylon. Hij kwam de stad binnen en zag zijn monumenten, rivieren en paleizen en hij vond de lichamen van de heiligen. Toen hij met de verplaatsing begon, kwam er een stem uit de heilige lichamen en zei tegen hem: ”Het is de wil van God dat we deze plaats niet verlaten tot de dag van de opstanding er zal zijn. Maar, vanwege de liefde van anba Theophilus en jouw werk, informeer de patriarch hierover en vraag hem de mensen in de kerk te verzamelen, olie in de lampen te doen zonder ze aan te steken. We zullen dan in de kerk verschijnen en door jou zal een teken plaatsvinden.”
Toen anba Johannes vertrok en terugging naar Alexandrië vertelde hij aan de patriarch wat de heiligen hadden gezegd. Nadat de patriarch en de mensen zich verzameld hadden in de kerk, werden ineens de lampen ontstoken en ze prezen allen God.
Op een dag kwam er een monnik in de cel van anba Johannes. Hij trof hem liggend aan met engelen die hun vleugels over hem heen en weer wuifden.
Later vielen de Berbers de woestijn van Scetis aan en verliet hij deze. Toen aan hem gevraagd werd waarom hij wegging, antwoordde hij dat hij niet wegging omdat hij bang was voor de dood maar omdat hij bang was dat een Berber hem zou doden. Die zou dan naar de hel gaan, want ook al is hij tegen zijn geloof hij is wel in wezen een broeder. Toen ging hij naar de berg van anba Antonius aan de Rode Zee. Daar verbleef hij aan de rand van een dorp en God stuurde hem een gelovige die hem diende.
Toen de Heer hem rust gunde en zijn strijd op deze wereld wilde eindigen, stuurde Hij zijn twee rechtvaardige heiligen anba Macarius en anba Antonius om hem te verzorgen en hem te informeren over zijn heengaan. Op zondagavond voelde hij zich ziek en stuurde zijn hulp weg om iets voor hem uit het dorp te gaan halen. De engelen en de schare der heiligen kwamen en ontvingen zijn reine ziel en namen die mee naar de hemel.
Op dat moment kwam de dienaar terug en zag dat de ziel van de heilige werd omringd door engelen en de schare der heiligen die voor hem zongen. Vooraan was er een die zong en straalde als de zon. De dienaar was verbaasd door dit schitterende gezicht. Een engel kwam naar hem toe en vertelde hem de naam van iedere heilige. Toen vroeg de dienaar aan de engel: “Wie is degene die voor hen allen staat en schijnt als de zon?” De engel antwoordde: ”dat is anba Antonius, de vader van alle monniken”.
Toen de dienaar de cel binnenging, vond hij daar het lichaam van de heilige, neergeknield op de grond. De dienaar huilde en was erg verdrietig om hem. Hij ging snel naar de mensen van het dorp en vertelde hen wat er gebeurd was. Ze kwamen en droegen het heilige lichaam met grote eer. Toen ze het in het dorp brachten, gebeurden er vele wonderen en tekenen door zijn lichaam.
Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.