Synaxarium
6 Bashans

Het heengaan van St. Macarius van Alexandrië.

Ook op deze dag van het jaar 393 A.D. (109 A.M.) ging de gezegende vader St. Macarius van Alexandrië heen. Hij was een tijdgenoot van St. Macarius de Grote (oudere), de vader der monniken en om die reden werd hij St. Macarius de jongere genoemd. Hij werd monnik in een van de kloosters dichtbij Alexandrië. Vanwege zijn ascetisme werd hij de vader en spirituele gids van alle monnikencellen in de omgeving van Alexandrië, dus hij werd ook wel de vader van de cellen genoemd.

Hij praktiseerde veel aanbidding en bezat vele deugden in zijn ascetische leven. Tijdens een van deze oefeningen bleef hij vijf dagen met zijn gedachten in de hemel, bezig met vroege heiligen, profeten, engelen, apostelen en de Heer Christus, terwijl hij op zijn slaapmat stond. Na twee nachten begonnen de duivels aan zijn voeten te krabben en wikkelden ze zichzelf als slangen om zijn voeten. Ze lieten hem ook vuur in zijn cel zien, maar door zijn kalme volharding, verdwenen het vuur en de schimmen. Op de vijfde dag kon hij zijn gedachten over zijn levensbehoeften niet onder controle houden. Dit gebeurde zodat hij niet trots zou worden op wat hij spiritueel bereikt had. Hij zei tegen zichzelf: “Ik ben nu 50 jaar in dit ascetische leven gebleven en die komen niet in de buurt van deze vijf dagen”. Nadat hij het onderwijs van degenen die gedoopt wilden worden had afgerond, leefde hij alleen (in afzondering) in het jaar 335 A.D. in de woestijn van El-Natroun. Daar werd hij abt van alle kloosters in deze woestijn.

Een keer liep hij een paar dagen door de woestijn, op een ongeplaveide weg, en plaatste stengels van riet langs de weg om hem de weg te wijzen hoe hij terug moest. Toen hij terug wilde keren, zag hij dat de duivel alle stengels had weggehaald om hem te misleiden. Toen hij dorst kreeg, stuurde God hem een wilde koe en hij dronk van haar melk, tot hij bij zijn cel terugkeerde. Op een dag kwam er een hyena die aan zijn gewaad trok. Hij volgde haar naar haar hol en ze bracht haar drie jonkies, die allemaal misvormd waren, naar buiten. Hij was verbaasd over de intelligentie van het dier. Hij bad, legde hen de handen op en ze genazen. De hyena verdween een poosje en keerde terug met een schapenvacht, waar de heilige op sliep tot hij heenging.

Een keer werd hij verstoord door gevoelens van trots, tot hij er moe van werd. Deze gedachten nodigden hem uit om naar Rome te gaan, om de zieken daar te genezen, in plaats van dat zij moesten lijden terwijl ze naar hem toekwamen. Hij sliep in zijn cel, stak zijn benen naar buiten en zei tegen zijn gedachten: “Je kunt nu reizen als je kunt.” Toen zijn gedachten hem bleven storen, nam hij een mand vol met zand en droeg deze op zijn schouder door de woestijn tot hij er lichamelijk moe van werd. De gedachten van trots verlieten hem en hij rustte uit.

Eens ging hij in lekenkleding naar het klooster van St. Pachomius. Hij bleef daar de veertig dagen van het grote vasten. Niemand zag hem eten of zitten. Terwijl hij stond maakte hij manden van bladeren. De monniken zeiden tegen St. Pachomius: “Stuur deze man hier weg want hij is niet menselijk”. Hij vroeg hen om geduld te hebben tot God zijn verhaal aan hen zou onthullen. St. Pachomius vroeg God naar deze man en God zei tegen hem dat hij St. Macarius uit Alexandrië was. Ze waren allemaal erg blij om dat te horen, verwelkomden hem en ontvingen de zegen van hem. Toen hij ontdekte dat zijn deugd was onthuld, keerde hij terug naar zijn klooster.

Eens had het al een poos niet geregend in Alexandrië en de patriarch riep hem bij zich. Toen hij in Alexandrië aankwam, begon het te regenen en het bleef regenen tot ze aan hem vroegen om het te laten ophouden. Hij bad en God liet de regen stoppen. Keizer Valens, de Ariaan, verbande hem samen met St. Macarius de Grote naar één van de eilanden. Ze leidden veel mensen daar tot het Christelijk geloof en keerden terug naar hun kloosters.

Hij vond dat de deugden, die bij iedereen bekend werden, waardeloos waren. Als hij over iemand hoorde die een deugd had die hijzelf niet bezat, beoefende hij deze deugd tot hij er meer beheersing in had dan de ander. Hij volbracht zijn leven met goed geestelijk gedrag totdat hij een hoge leeftijd bereikt had en heenging in vrede.

Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.