Synaxarium
27 Baramhat

Het heengaan van de heilige anba Macarius.

Op deze dag van het jaar 390 A.D. (106 A.M.) ging de vader aller monniken, de heilige anba Macarius, de eeuwige rust binnen. Deze heilige werd in Sjabsjir, een dorp in de gemeente Menoef, geboren. Zijn ouders waren vroom en rechtschapen. Zijn vader was priester en heette Alkess (Priester) Ibrahim en had geen zonen. Toen verscheen er ’s nachts aan hem, in een visioen, iemand die tegen hem zei: God zal je een zoon schenken, wiens naam overal bekend zal worden. Hij zal vele, geestelijke kinderen hebben.

Na een tijd kreeg deze heilige een zoon, die hij Makara (betekent: rechtvaardige) noemde. Deze knaap was heel volgzaam, en God’s genade daalde, vanaf zijn kindsheid, op hem neer. Toen Makara volwassen werd, regelde zijn vader een huwelijk voor hem. Makara deed meerdere dagen, alsof hij ziek was, en vroeg zijn vader hem toe te staan naar de woestijn te gaan, om uit te rusten. Deze gaf daarvoor zijn toestemming. Makara bad tot Onze Heer Jezus Christus, hem te helpen om naar God’s wil te handelen en ging op weg naar de woestijn. Toen Makara in de woestijn aankwam, had hij een visioen, alsof een engel met vleugels hem aan de hand nam, en met hem naar de top van een berg klom. De engel toonde hem de hele woestijn van het oosten tot het westen, en van het noorden tot het zuiden. De engel zei tegen Makara: God heeft jou en jouw nakomelingen deze berg als erfgoed gegeven. Toen Makara naar huis terugkwam, trof hij zijn vrouw dood aan. Ze was nog maagd. Makara bedankte onze Heer Jezus Christus zeer, en toen zijn ouders ook stierven, verdeelde Makara hun vermogen onder de armen en behoeftigen. Toen de bewoners van Sjabsjir zagen, hoe vroom en kuis hij was, namen ze hem mee naar de bisschop van Asjmoen, die hem vervolgens tot priester wijdde. Ze bouwden voor Makara een verblijfplaats buiten de stad. De mensen kwamen van heinde en ver naar hem toe. Men wees nog een dienaar aan, die zijn handwerk verkocht en voor alles zorgde, wat hij voor zijn levensonderhoud nodig had.

Toen de duivel zijn verhevenheid in de deugd bemerkte, bracht hij Makara in verzoeking. De duivel had namelijk een meisje, dat een overtreding met een jonge man had begaan, ertoe gebracht te beweren, dat de heilige Makara degene was, die met haar de zonde had begaan. Toen de ouders van het meisje dat hoorden, gingen zij naar hem toe en sloegen en beledigden hem. Makara verdroeg dit alles echter en bleef rustig. Toen het zover was, dat de vrouw haar kind moest krijgen, moest zij vier dagen lang pijn lijden en kon haar kind niet ter wereld brengen, totdat ze opgebiecht had, dat ze had gelogen. Zij noemde de naam van de jonge man, die haar verleid had. Toen de ouders van het meisje dit hoorden, gingen zij terug naar de heilige om hem om vergeving te vragen. Makara verdween voor hen, want hij hield niet van de eer van deze wereld. Makara was destijds 30 jaar oud, en hij dacht erover om niet meer naar zijn dorp terug te gaan. Toen verscheen er een engel aan hem, die een voettocht van twee dagen met hem maakte, tot ze bij Wadi Alnatroen kwamen. Makara zei tegen de engel: bepaal voor mij een plaats, heer, waar ik kan wonen. De engel zei tegen hem: Nee, anders, als je later van deze plek weg zou gaan, zou je ongehoorzaam zijn tegen God’s woord, dat de hele woestijn voor jou is. Je kunt op de plaats wonen, waar je wilt. Toen ging Makarius diep in de woestijn wonen, waar zich het klooster van de heiligen Maximus en Domadius bevond, dat nu onder de naam Deir Albaramoes bekend is. Toen de heilige Makarius de heilige Antonius bezocht, zei deze over Makarius, toen hij hem zag: Dit is waarachtig een onvervalste Israëliet. De heilige Antonius deed Makarius de heilige band van de monniken om. De heilige Makarius keerde vervolgens naar zijn plek terug. Toen het aantal gelovigen alsmaar bleef groeien, bouwde de heilige Makarius een mooie kerk voor hen. Zijn faam verbreidde zich, en de koningen hoorden over hem, en over de vele wonderen, die hij verrichtte. Toen verscheen er een engel van de Heer aan de heilige Makarius en begeleidde hem tot op de top van de berg, die bij het zoute westelijke meer ligt. Daar zei de engel tegen de heilige Makarius, dat hij deze plek als woonplaats moest nemen. De engel bouwde voor Makarius een monnikscel en een kerk. De engel zei al van tevoren tegen Makarius, dat er veel mensen naar hem toe zouden komen. Deze plek is tegenwoordig bekend onder de naam Klooster van de heilige Makarius.

Makarius dacht ooit, dat er geen vrome mensen meer op de wereld waren. Toen hoorde hij een stem uit de hemel, die zei: Weet, dat er in de stad Alexandrië twee godvruchtige, vrome vrouwen leven. De heilige Makarius nam zijn stok en reisde naar Alexandrië. Hij vroeg naar deze vrouwen, totdat hij bij hun huis kwam. Toen Makarius binnenkwam, heetten zij hem welkom en wasten zij zijn voeten met warm water. Toen de heilige Makarius de vrouwen naar hun levensloop vroeg, zei een van hen tegen hem: Wij waren niet lichamelijk verwant. Toen wij trouwden, vroegen we onze echtgenoten, ons naar de woestijn te laten gaan, opdat we als nonnen zouden kunnen leven. Maar zij stonden ons dit niet toe. Sindsdien hielden wij ons aan de belofte, ons leven met vasten en bidden door te brengen. Beiden kregen we een zoon. Als een van de kinderen huilde, nam de andere moeder het, omarmde het en gaf het de borst, alsof het haar eigen zoon was. Wij leven één leven en hebben slechts één mening. Wij staan elkaar door dik en dun bij. Onze echtgenoten zijn schaapherders. Wij zijn arm, nemen genoegen met wat we dagelijks nodig hebben, en verdelen de rest onder de armen. Toen de heilige Makarius dit hoorde, riep hij: Waarachtig, God kijkt altijd omlaag, naar de bereidwilligheid van het hart. Hij schenkt allen, die hem willen aanbidden, de genade van zijn heilige geest. De heilige Makarius nam afscheid van de vrouwen en ging weer de woestijn in.

In Ossim woonde een monnik, die veel mensen misleidde, vanwege zijn bewering, dat er geen opstanding van de doden plaats zou vinden. Toen kwam de bisschop van Ossim naar de heilige Makarius, en beklaagde zich bij hem over deze monnik. De heilige Makarius ging naar deze monnik toe, en bleef bij hem, tot hij hem van zijn dwaalleer had afgebracht. De heilige Makarius zag op de dag van zijn sterven, de heiligen Antonius en Bachomius, en een groep heiligen en engelen. De heilige Makarius ging de eeuwige rust binnen op de leeftijd van 97 jaar. Hij gaf zijn leerlingen de opdracht, zijn lichaam te verstoppen. Er kwamen echter mensen van Sjabsjir en stalen het heilige lichaam, om daarop een kerk in zijn naam te bouwen. Het lichaam bleef daar 160 jaar, tot de tijd van het rijk van de Arabieren. Er werden monnikscellen gebouwd en het lichaam van de heilige Makarius werd naar zijn klooster in de woestijn overgebracht.

In een geschrift uit de plaats Sjebin-Alkoom is vermeld, dat de leerling van de heilige Makarius, Babnoeda genaamd, de ziel van de heilige Makarius naar de hemel zag opstijgen. De duivels riepen hem achterna: Je hebt ons overwonnen, Makarius! Die antwoordde: Ik heb jullie nog niet overwonnen. Toen Makarius voor de hemelpoort stond, riepen ze hem nog een keer toe: Je hebt ons overwonnen. Makarius gaf hen toen weer hetzelfde antwoord als daarvoor. Toen Makarius door de deur van de hemel naar binnenging, riepen de duivels hem weer toe: Je hebt ons overwonnen, Makarius ! Toen zei hij tegen hen: Gezegend zij onze Heer Jezus Christus, die mij uit jullie handen heeft verlost.

Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.