Synaxarium
21 Bashans

Het heengaan van St. Martinianus.

Ook rond het einde van de vierde eeuw na Christus ging St. Martinianus op deze dag heen. Hij werd geboren in de stad Caesarea in Palestina. Hij werd een monnik op jonge leeftijd, bij een oude heilige man die vlakbij zijn stad leefde op een berg genaamd El-Safina (Het schip). Hij leverde een groot en inspannend gevecht met vele aanbiddingen. Hij leefde er gedurende zesenzestig jaar en toen werden zijn deugden bekend.

Een slechte vrouw hoorde over hem en zei tegen enkelen die over zijn deugden spraken: “Voor hoelang zullen jullie hem blijven prijzen, terwijl hij in een wildernis is waar hij het gezicht van vrouwen niet ziet? Als hij mij zag zou ik zijn maagdelijkheid bevlekken en zijn heiligheid bezoedelen.” Ze berispten haar om wat ze zei. Ze wisten over de reinheid en heiligheid van deze heilige, maar zij ging een weddenschap met hen aan dat ze hem zou bezoeken en hem tot zonde zou verleiden.

Meteen stond ze op, nam haar sieraden, mooie kleding en geuren in een kleed en trok een lelijke jurk aan en bedekte haar gezicht. Ze ging naar een plaats dichtbij de heilige en wachtte tot de avond, klopte toen op de deur van zijn cel, huilde en deed zich voor alsof ze verdwaald was en vroeg hem of zij tot de ochtend bij hem kon blijven. De heilige twijfelde. Als hij haar buiten liet, zouden de wilde beesten haar kunnen opeten en als hij haar binnenliet, zou hij door haar in verleiding gebracht kunnen worden. Uiteindelijk opende hij de deur voor haar en ging naar een andere plek in zijn cel.

Ze doste zich uit met haar prachtige juwelen en opsmuk, maakte zich geurig en probeerde hem te verleiden om met haar te zondigen. Hij wist dat het een valstrik van Satan was. Hij vertelde haar: “Wacht even op mij tot ik zeker weet dat er niemand aankomt.” Hij ging naar buiten, maakte een groot vuur en begon zichzelf in het vuur te gooien, zeggende tegen zichzelf: “Als je niet de pijn van een beetje vuur aankunt, hoe kun je dan de kwelling van het hellevuur verdragen?” Hij viel op de grond, huilde van de hevige pijn van de brandwonden die hij aan zijn voeten en vingers had. Terwijl hij daar lag, kwam ze naar buiten en zag hem in deze staat. Ze was doodsbang en kwam tot bezinning. Ze nam haar dure uitdossing af, knielde aan zijn voeten neer en smeekte hem om haar te helpen haar ziel te redden. Hij begon te preken en haar te vertellen over de ijdelheid van deze wereld en haar lusten en ze had berouw met heel haar hart. Hij bracht haar naar één van de conventen (vrouwenkloosters) en vroeg de abdis verantwoordelijk voor haar te zijn. Ze leefde er een leven van reinheid en ascese, dat God behaagde, tot het einde van haar leven. Ze bereikte een hoge graad van heiligheid, ontving de gave van helen en ze genas velen van hun kwalen.

St. Martinianus vreesde dat de vijand hem weer door een vrouw zou laten verleiden en vertrok naar een eiland in het midden van de zee. Hij maakte een afspraak met een schipper om zijn werken te verkopen en hem voedsel te brengen. Er was een schipbreuk nabij het eiland en een vrouw dreef op een van de planken en de golven brachten haar naar het eiland. Toen de heilige haar zag, stond hij versteld en wilde het eiland verlaten. De vrouw vroeg hem om van haar een non te maken. Hij deed zoals ze wenste en gaf haar toen al het brood dat hij had. Hij maakte het kruisteken over zich met het kruis en wierp zich in zee. Hij hing op de plank waarop zij was aangespoeld en plaatste zijn lot in de hand van de Almachtige. De golven brachten hem naar land en hij leefde gedurende twee jaar in de bergen en woestijnen totdat hij in de stad Athene aankwam, waar hij ziek werd. Hij vroeg om de bisschop, vertelde hem alles wat hem was overkomen en gaf toen zijn ziel op in de handen van de Heer. Ze begroeven hem met grote eer. De vrouw die op het eiland achterbleef bleef van de schipper voedsel krijgen totdat ze heenging. Hij nam toen haar lichaam mee naar zijn land.

Mogen de gebeden van deze rechtvaardige met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.