Synaxarium
16 Baounah

Het heengaan van anba Nofer de anachoreet (kluizenaar).

Op deze dag ging de ascetische vader, anba Nofer de kluizenaar, heen op een goede oude leeftijd. Hij liet een goede herinnering voor ons achter, in de woestijn van Boven-Egypte. De genade van God had St. Paphnutius (Paphnute) bewogen en hij verlangde ernaar om de dienaren van God, de anachoreten, te zien. St. Paphnutius zag vele van hen en onder hen was de heilige anba Nofer. Hij schreef hun biografieën op.

Hij vertelde dat hij eens de woestijn in ging en een waterbron en een palmboom vond. Toen zag hij anba Nofer naar zich toekomen, naakt maar het haar van zijn hoofd en zijn baard bedekten zijn lichaam. Toen St. Paphnutius hem zag, was hij bang en dacht dat hij een geest zag. De heilige anba Nofer bemoedigde hem, maakte het teken van het kruis en bad het gebed van de Heer. Toen zei hij tegen Paphnutius: “Welkom Paphnutius”. Toen anba Nofer hem bij zijn naam noemde, werd St. Paphnutius rustig. Ze baden samen, zaten bij elkaar en spraken over de grootheid en goedheid van God.

St. Paphnutius vroeg aan anba Nofer om hem over zijn leven te vertellen en over hoe hij op deze plaats gekomen was. Anba Nofer antwoordde: “Ik was in een klooster waar heilige en rechtvaardige monniken woonden. Ik hoorde hen praten over de grootheid en de goede deugden van de anachoreten die in de woestijn woonden. Ik zei tegen hen: “Zijn er daar, die beter zijn dan jullie?” Ze zeiden tegen mij: “Ja, de anachoreten die in de wildernis wonen. Wij wonen dicht bij de wereld. Als we zorgen hebben en verdrietig zijn, vinden we iemand om ons te troosten. Als we ziek zijn, vinden, we iemand om ons te bezoeken en ons te behandelen. Als we naakt zijn, vinden we iemand die ons aankleedt. Degenen die in de wildernis wonen, missen al deze dingen”. Toen ik over hen hoorde, werd mijn hart gevuld met verlangen. Toen het nacht werd, nam ik een klein beetje brood mee en verliet het klooster. Toen bad ik tot de Heer Christus en vroeg Hem mij te leiden naar de plaats waar ik moet leven. De Heer wees me de weg en ik vond een heilige rechtvaardige man. Ik bleef bij hem en hij leerde me alles over het leven en de wegen van de heremiet en de kluizenaar. Nadat ik bij deze plaats gekomen was, vond ik een palmboom en een waterbron. De boom geeft ieder jaar twaalf keer vruchten. Een keer was voor mij genoeg eten voor een maand en ik drink water uit deze bron. Ik heb hier zestig jaar gewoond zonder dat ik het gezicht van een mens gezien heb, behalve dat van u nu”.

Terwijl ze aan het praten waren kwam de engel van de heer en zei tegen de heilige anba Nofer dat zijn heengaan nabij was. Direct veranderde zijn kleur in die van vuur. Toen knielde hij en aanbad God. Nadat hij St. Paphnutius had omhelsd, gaf hij zijn reine ziel op. St. Paphnutius wikkelde hem in en begroef hem in zijn grot. St. Paphnutius wenste om op de plaats van anba Nofer te wonen. Maar nadat hij hem begraven had, droogde de palmboom uit en viel om en de waterbron droogde op. Dat gebeurde door de wil van God, zodat St. Paphnute naar de wereld zou terugkeren en ons het verhaal zou vertellen van de heremieten die hij gezien had.

Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.