Het heengaan van de heilige Petrus de aanbidder.
Op deze dag ging de heilige Petrus de aanbidder heen. Deze heilige was vroeger tollenaar en zat op zijn plaats, om belastingen te innen. Hij was hardvochtig en kende geen medelijden, zodat hij, vanwege zijn grote gierigheid en zijn hebzucht, de bijnaam “de onbarmhartige” kreeg. Men kende St. Petrus slechts onder deze scheldnaam. Maar de Heer Jezus ontfermde zich over hem en wilde hem redden van zijne slechte daden. Hij stuurde een arme man naar hem toe, die een aalmoes aan hem vroeg. Nu gebeurde het, dat terwijl de arme man daar stond en om een aalmoes bedelde, kwam de dienaar van St. Petrus met het brood. Sint Petrus greep snel het brood van de dienaar en gooide het de arme man naar het hoofd. Niet uit medelijden, maar om hem weg te jagen. St. Petrus gooide het naar hem, opdat hij niet terug zou komen.
Deze ongelukkige nam het brood en ging weg. Onze heilige Petrus droomde in de daarop volgende nacht dat het de dag des oordeels was en er een weegschaal opgehangen was. Een menigte zwarte mensen, die er vreselijk uitzag, bracht zijn zonden en onrechtvaardigheden naderbij, samen met zijn verdere misdaden en legde die in de schaal ter linker zijde. Een schare engelen, prachtig om te zien, gekleed in witte gewaden, stond, ter rechter zijde van de schaal. De engelen zochten angstig naar iets dat ze in de schaal konden leggen. Omdat ze niets vonden, bracht een van hen het brood, dat St. Petrus naar de arme man gegooid had. De engel zei: Behalve dit heeft hij niets. Waarop een ander antwoordde: Hoe kan dat voldoende zijn tegenover datgene wat hem ten laste gelegd wordt? Op dat moment ontwaakte St. Petrus met schrik en beven uit zijn slaap en begon zichzelf de bitterste verwijten te maken over hetgeen hij tot nu toe, zonder er bij na te denken, gedaan had. St. Petrus werd barmhartig en ging in zijn barmhartigheid zo ver, dat hij de kleren die hij op zijn lijf droeg weggaf. Toen St. Petrus niets meer over had, vertrok hij uit zijn woonplaats, verkocht zichzelf als slaaf en schonk het geld dat hij daarvoor kreeg aan de armen. Zodra hij merkte dat men hem herkend had, vluchtte hij verder en trok de woestijn in waar St. Macarius was. Hij werd daar monnik, en verrichtte in grote nederigheid zijn dienst aan God. Hij leefde een mooi en God welgevallig leven. Daarom wist hij, dat de dag van zijn dood naderde. Hij liet de oude monniken bij zich komen, nam afscheid van hen en keerde terug naar de Heer.
Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.