De herdenking van de verschijning van de lichamen van St. Johannes de Doper en Elisa de profeet.
Op deze dag herdenken wij de verschijning van de lichamen van Johannes de Doper en Elisa de profeet, de discipel van Elia de profeet, in de stad Alexandrië.
Julian, de ongelovige, wilde de tempel van Jeruzalem herbouwen. Deze was verwoest door keizer Vespasianus en zijn zoon Titus. Hij wilde door misleiding de onjuistheid bewijzen van de uitspraak die de Heer deed in het heilige Evangelie: “Voorwaar Ik zeg u, er zal hier geen steen op de andere gelaten worden, die niet zal worden weggebroken” (Mat. 24:2). Hij voorzag de Joodse mensen van geld om de tempel te herbouwen. Hij gaf de leiding aan Elebius, die in het geheim de Joden vroeg hem te helpen. Vele mannen, vrouwen, oud en jong kwamen samen. Ze begonnen ijverig met het graven van de fundering en brachten het afval en de stenen weg. Sommige met manden en andere in de rok van hun kleding. St. Kerolos (Cyril), bisschop van Jeruzalem, bespotte wat zij deden.
Toen ze klaar waren met het opstapelen van de stenen van de oude fundering, begonnen ze de nieuwe te leggen. Er vond een hevige aardbeving plaats die de bouwput met puin vulde, het bouwmateriaal verspreidde en er kwamen veel werklieden om het leven. De joden werden hierdoor niet bang en gingen weer aan het werk. Uit de diepte van de aarde, kwamen ballen van vuur, die de werklui besproeiden met de stenen die ze van plan waren te gebruiken voor de nieuwe fundering. Ze stopten met bouwen en vele van hen kwamen hierdoor tot het geloof, in het bijzonder omdat de profetie van de Heer, over de vernietiging van de tempel vanaf zijn fundering, onder hun handen was vervuld.
St. Gregorius de theoloog en St. Johannes Chrisostomus hebben deze gebeurtenis vermeld. De Joodse historicus Emiaan heeft dit in de vijfde eeuw ook zijdelings in zijn geschriften genoemd.
Toch zeiden de Joden tegen de keizer: “de reden dat dit gebeurd is, is omdat er lichamen van christelijke leiders op die plaats zijn. Die moeten worden weggehaald, anders wordt de tempel niet gebouwd”. Julian beval dat de lichamen van de heiligen van die plek verwijderd en verbrand moesten worden. Toen ze de lichamen van St. Johannes de Doper en Elisa de profeet ophaalden om te verbranden, kwamen een paar gelovigen naar de soldaten, gaven hun een bedrag in zilver en namen de twee lichamen mee. Ze brachten hen naar St. Athanasius, paus van Alexandrië. Hij was verheugd en legde hen op een speciale plaats totdat hij een kerk voor hen kon bouwen.
Op een dag zat St. Athanasius in de tuin met zijn discipel, degene die hem later op zou volgen (paus Theophilus, 23e paus) en hij zei tegen hem: “Als God me nog vele dagen zou geven, zal ik op deze plaats een kerk bouwen met de namen van St. Johannes de Doper en Elisa de profeet en ik zal hun lichamen erin leggen”.
Toen paus Theophilus geïnthroniseerd werd op de stoel van St. Marcus, herinnerde hij zich wat paus Athanasius hem had verteld. Hij bouwde de kerk en verplaatste de reine lichamen erin. Toen ze onderweg naar de kerk waren met de heilige lichamen, passeerden ze het huis van een heidense vrouw. Deze vrouw was al vier dagen aan het bevallen. Ze had een zware bevalling en had hevige pijn. Toen ze het zingen en het koor van de mensen die passeerden hoorde, en ze wist wat daar gebeurde, zwoer ze zeggende: “O Johannes, de heilige van God, als u me verlost uit deze verzoeking, word ik christen”. Voordat ze haar uitspraak had beëindigd beviel ze van een zoon die ze Johannes noemde. Toen werden zij en haar familie gedoopt. Ze legden de lichamen met groot respect in de kerk en er gebeurden vele wonderen in hun namen.
Het einde van Julian, de ongelovige, was als volgt: Hij besloot oorlog tegen Shapur, koning van Perzië, te voeren. St. Basilius de grote, de auteur van de liturgie, ging met een paar bisschoppen naar hem toe. Keizer Julian vroeg aan hen: “Waarom zijn jullie gekomen?” St. Basilius antwoordde: “We zijn gekomen om te vragen om een herder”. Hij bespotte hen zeggende: “Waar hebben jullie de zoon van de timmerman gelaten?” De heilige antwoordde met moed en trots: “We laten Hem een kist voor u maken, omdat u al uw wijsheid en kennis bent kwijtgeraakt”. Julian zei tegen hem: “Ik heb het gelezen en onthouden”. St. Basilius antwoordde: “Maar u heeft het niet begrepen”. Julian werd boos en beval hen te grijpen zodat hij hen kon vermoorden wanneer hij uit de oorlog met Sapor terugkwam. St. Basilius zei tegen hem: “U zult niet terugkomen, want God heeft door mij gesproken”. De keizer gaf het bevel hen in de gevangenis te zetten.
De keizer ging naar de oorlog. St. Basilius bad voor de icoon van St. Mercurius (Abu-Sefein) en vroeg om de tuchtiging van de keizer omdat hij de Heer Christus beledigd had. St. Mercurius verdween uit de icoon en toen hij terugkeerde druppelde er bloed van zijn zwaard.
Tijdens de oorlog werd Julian door een pijl in zijn lever geschoten. Thlodoritius schreef in zijn geschiedenis van de kerk: Toen deze ongelovige keizer gestoken werd, nam hij een handvol van het bloed dat uit zijn zij stroomde en gooide het naar de hemel terwijl hij zei: “U hebt me verslagen, Zoon van Maria”. De profetie van St. Basilius werd vervuld en de kerk werd gered van het kwaad van Julian. Toen St. Macarius, bisschop van Edko, de marteldood stierf, legden ze zijn lichaam bij de lichamen van St. Johannes de Doper en Elisa de profeet.
Mogen hun gebeden met ons zijn. Amen.