De marteldood van de negenenveertig heiligen, de oudsten van Scetis.
Op deze dag van het jaar 444 A.D. (160 A.M.) stierven de negenenveertig priesters, de oudsten van Scetis, Martinus, de gezant van de keizer, en zijn zoon de marteldood. Keizer Theodosius de Kleine, zoon van keizer Arcadius, had geen zoon. Hij schreef aan de oudsten van Scetis en vroeg hen tot God te bidden om hem een zoon te geven. St. Isidorus schreef hem terug dat God niet wilde dat hij een zoon zou krijgen die zou meedoen met de ketters.
Toen de keizer het bericht las, dankte hij God. Sommige mensen gaven hem het advies om een andere vrouw te trouwen om een nakomeling van haar te krijgen, zodat hij het rijk aan hem na kon laten. Hij zei tegen hen: "Ik zal niets doen, anders dan wat de oudsten van Scetis aanbevolen hebben." Hij stuurde een gezant, wiens naam Martinus was, om met hen te overleggen. Martinus had een zoon, Zius, die hem vergezelde bij zijn bezoek aan de oudsten om hun zegeningen te krijgen.
Toen ze aankwamen en de oudsten het bericht lazen, brachten ze de boodschapper naar het lichaam van St. Isidorus, die heengegaan was. Zij riepen: "Onze vader, wij hebben een brief gekregen van de keizer. Wat zullen wij tegen hem zeggen?” Er klonk een stem uit het reine lichaam: "Wat ik eerder heb gezegd, zeg ik nu weer: de Heer zal hem nooit een zoon geven die met de ketters gaat meedoen, zelfs als hij tien vrouwen trouwt." In antwoord op zijn brief schreven de oudsten dat bericht aan de keizer.
Toen de boodschapper terug wilde keren, vielen de heidense Berbers het klooster aan. Een van hun belangrijkste oudsten, wiens naam anba Johannes was, riep de broeders en zei: "De Berbers zijn gekomen om ons te doden. Wie van jullie een martelaar wil worden, laat hem blijven staan. Wie bang is, laat hem zich verstoppen in het paleis." Sommigen van hen verstopten zich in het paleis, maar anba Johannes bleef met achtenveertig oudsten staan. Allen werden afgeslacht door de Berbers.
Martinus en zijn zoon zaten ondergedoken. De zoon keek op en zag de engelen de kronen van heerlijkheid op de vermoorde oudsten plaatsen. De zoon zei tegen zijn vader: "Ik zie spirituele wezens kronen zetten op de hoofden van de oudsten. Ik ga erheen om ook een kroon te ontvangen, zoals zij." Zijn vader antwoordde: "En ik zal met je meegaan, mijn zoon." Beiden openbaarden zich aan de Berbers. Ze werden gedood en ontvingen ook de kroon van het martelaarschap.
Nadat de Berbers weg waren gegaan kwamen de monniken,die zich schuil hadden gehouden in het paleis, naar beneden, namen de lichamen mee en plaatsten ze in een grot. Ze zongen lofzangen en prezen God elke avond voor de grot.
Er kwamen een paar mensen uit de stad Batanoon. Ze namen het lichaam van anba Johannes mee en keerden terug naar hun stad. Na een tijdje brachten de oudsten van het klooster het lichaam terug naar zijn oorspronkelijke plaats. Ook kwamen er enkele mensen van El-Fayyoum en stalen het lichaam van Zius, de zoon van Martinus. Toen ze bij het meer van El-Fayyoum kwamen, bracht de engel van de Heer het lichaam terug naar de plek waar het lichaam van zijn vader was. De oudsten probeerden ook een paar keer om het lichaam van Zius, de zoon, te scheiden van het lichaam van zijn vader, maar het lukte ze niet. Elke keer als ze het lichaam van Zius verplaatsten, bracht de engel van de Heer het terug op zijn plek. Een van de vaders hoorde op een avond, in een visioen, iemand die zei: "Prijs God, we waren niet gescheiden in het vlees, noch zijn we gescheiden nu we met Christus zijn. Waarom wil je onze lichamen scheiden?"
Toen de vervolging hoogtij vierde en de aanvallen op het klooster voortgingen, verplaatsten de vaders de lichamen naar een grot die ze hadden gebouwd naast de kerk van St. Macarius. In de tijd van anba Theodosius, 33e paus van Alexandrië, bouwden ze er een kerk voor. Toen anba Benjamin, 38e paus van Alexandrië, naar de woestijn kwam, maakte hij een feestdag voor hen op de 5e dag van de maand Amshier. Dat was de dag van de verhuizing van hun lichamen naar deze kerk. Na verloop van tijd verslechterde de toestand van het kerkgebouw en ze verhuisden de lichamen naar een van de monnikencellen tot de tijd van Ibrahim El-Gohary. Die bouwde rond het einde van de 18e eeuw een kerk voor hen waar ze de lichamen van de heiligen in plaatsten. De kerk bestaat vandaag de dag nog steeds in het klooster van St. Macarius. De monnikencel waarin de lichamen bewaard werden staat vandaag de dag, in het Koptisch, nog bekend als de cel van ‘Ehmeh Epsiet’, wat de cel van de negenenveertig betekent.
Mogen hun gebeden met ons zijn. Amen.