Synaxarium
26 Kiahk

Herdenking van het martelaarschap van de heilige Anastasia.

Op deze dag van het jaar 304 A.D. (21 A.M.) stierf de heilige, vrome Anastasia de marteldood. Deze strijdster kwam uit Rome. Haar vader, Britasttanos, vereerde de afgoden, haar moeder Flavia was christin. Haar moeder liet haar in het geheim dopen, zodat de vader het niet zou merken. Haar moeder gaf Anastasia evenwel een goede opvoeding en voedde haar alle dagen en nachten met de mooie christelijke leer, tot de moeder het christelijk geloof zo diep in Anastasia verankerd had, dat het zich moeilijk uit liet roeien. Toen Anastasia volwassen was geworden, huwelijkte haar vader haar uit aan een man die ongelovig was, zoals hij zelf. Anastasia smeekte onze Heer Jezus Christus steeds, dat Hij haar scheiding van haar ongelovige man zou bespoedigen.

Als de man het huis verliet om te gaan werken, verliet Anastasia eveneens het huis en bezocht de gevangengenomen gelovigen, diende hen, troostte hen en bracht hen wat ze nodig hadden. Toen haar man dit merkte, sloot hij haar op in het huis, en liet haar bewaken. Anastasia bleef, met tranen en in nederigheid en trouw, God vragen, haar uit de handen van haar man te bevrijden. Toen verhoorde God haar smeekbede, aanvaardde haar ootmoed en bespoedigde het einde van haar man. Anastasia herstelde zich in korte tijd, verdeelde alles wat zij bezat onder de armen, de gevangenen, de belijders en de strijders voor het geloof. Haar verhaal kwam de stadhouder Floris ter ore. Hij liet Anastasia halen en vroeg haar naar haar geloof. Anastasia bekende dat zij christin was. Toen vermaande de stadhouder haar in alle vriendelijkheid, deed haar daarna allerlei geweldige beloftes, om Anastasia van mening te doen veranderen, en haar van haar geloofsovertuiging af te brengen. Toen Anastasia de stadhouder niet wilde volgen, bestrafte hij haar, door haar vele martelingen te laten ondergaan. Toen de stadhouder hier genoeg van had, gaf hij opdracht Anastasia in zee te verdrinken. Aldus geschiedde, maar de Heer liet Anastasia levend en ongedeerd uit de zee opstijgen. Zodra de stadhouder dit hoorde, liet hij Anastasia tussen vier palen uitstrekken en met pijnlijke slagen geselen. Toen Anastasia ook hierdoor geen letsel opliep, gaf de stadhouder bevel haar te verbranden in een met vuur gevulde greppel, die hij voor haar had laten graven. Daarin gaf Anastasia de geest en ging het hemelrijk binnen.

Mogen haar gebeden met ons zijn. Amen!