De marteldood van de heilige Eusebius
Op deze dag van het jaar 303 A.D. (19 A.M.) stierf de heilige Eusebius, de zoon van de heilige Basilides de veldheer, de marteldood. Deze heilige was ten strijde getrokken tegen de Perzen. Toen Diocletianus afvallig werd, liet Basilides zijn zoon weten, wat Diokletianus gedaan had. Daarop liet Eusebius zijn familieleden de heiligen Abadir, Justus, Ecladius en Theodore weten, dat de keizer afvallig was geworden. Zij waren erg bedroefd, en kwamen overeen, dat zij hun bloed voor de naam van de Heer Jezus Christus wilden vergieten.
Toen zij nu als overwinnaars terugkeerden uit Antiochië, ging de koning de heiligen tegemoet en vroeg hen zijn afgoden samen met hem te vereren, maar zij weigerden allemaal. Eusebius trok zijn zwaard en wilde Diocletianus en allen, die bij hem waren, doden. Diocletianus vluchtte en hield zich voor hen verborgen. Als Basilides, zijn veldheer, er niet geweest was zouden de heiligen iedereen gedood hebben. Romanus, een van de veldheren, gaf de koning de raad, de heilige Eusebius naar Egypte te verbannen en daar te laten doden. De koning vaardigde een verbanningsbesluit uit, en stuurde het naar Murianus, de stadhouder, die Eusebius strafte met een aantal folteringen, zoals het afsnijden van ledematen, het koken in een ketel en het afranselen met de zweep.
De Heer zond steeds zijn engel die hem in al zijn kwellingen kracht gaf, hem troostte en zijn wonden heelde, om hem vervolgens in een visioen het paradijs, en daar de woningen van de heiligen en vromen te laten zien, alsook de plaatsen, die gereed gemaakt waren voor hem, voor zijn vader en zijn broer. De ziel van Eusebius verheugde zich zeer.
Daarna gaf de stadhouder het bevel, Eusebius in een vuurkuil te verbranden, buiten de stad Ahnaas. De engel van de Heer daalde naar de aarde en schudde de vlam af en redde Eusebius . Eindelijk gaf de stadhouder het bevel Eusebius te onthoofden. Daarop verwierf Eusebius de martelaarskroon.
Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.