Synaxarium
27 Thout

Het martelaarschap van St. Eustatius en zijn twee zonen.

Op deze dag werden St. Eustatius en zijn twee zonen gemarteld. Hij was een van de ministers van het Romeinse Rijk. Toen hij jong was, kende hij God niet, maar hij gaf aalmoezen en liefdadigheid in overvloed en de Heer wilde niet dat zijn arbeid tevergeefs zou zijn. Terwijl hij in de woestijn jaagde op wilde dieren, verscheen aan hem het teken van een kruis tussen het gewei van een hert en het reikte tot de hemel. Hij achtervolgde het hert de bergen in, om het te vangen. De Heer sprak tot hem en vertelde hem dat zijn nieuwe naam Eustatius werd want daarvoor heette hij Ephlokidius. De Heer beval hem zich te laten dopen in de Naam van de Heer Christus en vertelde hem dat hij spoedig arm zou worden.

Toen hij dat hoorde, liep hij de berg af en ging naar de bisschop van de stad die hem, zijn vrouw en zijn zonen doopte en hij veranderde zijn naam in Eustatius zoals de Heer hem had opgedragen. Direct daarna verloor hij alles wat hij had aan slaven, dienstmaagden, vee en geld. Toen nam hij zijn vrouw en zijn zonen mee en verliet de stad Rome en ging aan boord van een schip. Omdat hij de kosten niet kon betalen, namen ze in plaats daarvan zijn vrouw. Hij nam zijn twee zonen mee naar een rivier. Hij stak over naar de andere kant met een van hen en keerde terug om de andere te halen, maar hij kon hem niet vinden omdat een leeuw de zoon had gegrepen. Hij ging terug naar de eerste zoon, maar kon hem niet meer vinden omdat een wolf deze zoon had gegrepen. Hij voelde zich intens verdrietig vanwege het verlies van zijn vrouw en zijn twee zonen.

St. Eustatius werkte enige tijd als bewaker in een tuin totdat de keizer van Rome overleed en een andere keizer hem opvolgde. Deze keizer stuurde mensen om St. Eustatius te zoeken. Een van de boodschappers liep de tuin binnen die de heilige bewaakte. De twee mannen herkenden elkaar en St. Eustatius werd naar de keizer gebracht. De keizer eerde hem en herstelde hem in zijn oude functie.

Het gebeurde in die tijd dat er een oorlog uitbrak en men twee mannen uit elke plaats voor het leger rekruteerde. De twee zonen van de heilige waren door de Goddelijke Wil gered van de leeuw en de wolf en werden in dezelfde stad grootgebracht. Ze verbleven daar voor lange tijd zonder elkaar te kennen. Toen regelde de Goddelijke Wil dat beiden uit die stad zouden worden gerekruteerd. Op een dag kwamen ze bij een tuin en terwijl ze liepen, gingen ze met elkaar praten, en ze ontdekten dat ze broers waren.

Hun moeder werd door God beschermd tegen de barbaar, die de eigenaar van het schip was. Hij had haar gehouden als betaling van de reissom. Hij hield haar vast in een tuin die door de Goddelijke Wil dezelfde tuin was als die waar haar twee zonen waren. Ze was dichtbij haar zonen terwijl ze aan het praten waren en ze herkende hen. De twee zonen werden toegewezen om de schatkist van hun vader, die hen niet kende, te bewaken.

Toen de Heer wilde dat dit gezegende gezin weer bij elkaar zou komen, ging de vrouw naar de plaats waar haar man was. Zij herkenden elkaar en verheugden zich over hun onverwachte hereniging. Toen vertelde ze hem dat ze hun zonen had ontmoet in de tuin. Terwijl ze hem dat vertelde, kwamen de twee zonen bij hen en ze riep vrolijk: "Hier zijn onze twee zonen!" Ze omhelsden elkaar in tranen van vreugde en loofden God die had gedaan wat hij had beloofd en ze leefden in vreugde en vrede. Later stierf de keizer en regeerde een ander in zijn plaats, die afgoden aanbad. Hij riep St. Eustatius, zijn vrouw en zijn zonen bij zich. Hij beval hen om de afgoden te aanbidden, maar zij weigerden. Dus beval hij zijn mannen om ze te martelen met vuur, maar ze werden niet geschaad. Hij beval om ze in een koperen ketel te gooien en er vuur onder te maken. Zo legden ze hun ziel in de handen van de Heer en ontvingen ze de kroon van het martelaarschap van onze Heer en Redder, Jezus Christus.

Mogen hun gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.