Het martelaarschap van St. Joris, bekend als El Moza7 em.
Vandaag herdenken wij tevens het martelaarschap van St. Joris de Nieuwe, ook bekend als El Moza7em die de marteldood stierf in 675 A.M. (18 Juni 959 A.D.). Zijn vader was een Islamitische bedoeïen die getrouwd was met een christelijke vrouw uit het zuidelijke Damira. Zij kregen samen drie zonen. Eén van hen was deze heilige die zij ‘Moza7em’ noemden. Vanaf zijn jonge jaren ging hij, samen met zijn moeder, naar de kerk. Hij zag de christelijke kinderen met witte kleren op de dagen waarop zij deelnamen aan de Heilige Sacramenten. Hij verlangde ernaar dat zijn moeder hem ook in het wit zou kleden en dat zij hem zou toestaan te eten wat de kinderen in het heiligdom aten. Zij vertelde hem dat dit niet mogelijk was tenzij hij zich zou laten dopen. Zij gaf hem een stukje van het brood dat aan het volk werd uitgedeeld. Toen hij dit proefde, smaakte het naar honing in zijn mond. Hij dacht bij zichzelf: “Als de smaak van het stukje brood dat niet gezegend werd door gebed zo goed is, hoe zou het Heilige Brood dan niet smaken?” Vanaf deze dag begon hij steeds meer te verlangen naar het geloof in Christus.
Toen hij opgroeide, trouwde hij met een christelijke vrouw. Hij liet haar weten dat hij zelf ook Christen wilde worden en zij raadde hem vervolgens aan zich te laten dopen. Hij ging dus naar Berma en toen daar bekend werd dat hij zich wilde laten dopen, trok hij naar Damietta. Daar werd hij gedoopt en kreeg hij de naam Gerges (Joris). Toen de Moslims van zijn verhaal hoorden, namen ze hem gevangen en folterden hem. Hij vluchtte weg van hen en ging naar Saft Abi Traab en verbleef daar gedurende drie jaar. Men ontdekte daar echter zijn levensverhaal waardoor hij besloot naar Qotoor te gaan, waar hij diende in de kerk van St. Joris. Daarna ging hij terug naar Damira. Toen de Moslims dit vernamen, brachten zij hem naar de heerser. Deze zette hem in de gevangenis, maar de Moslims verzamelden zich en forceerden de deur van de gevangenis. Zij sloegen hem en verwondden hem op zijn hoofd en lieten hem halfdood achter.
De volgende dag kwamen enkele gelovigen samen om hem te begraven omdat zij dachten dat hij dood was. Maar toen zij hem zagen, bleek hij nog te leven. De Moslims kwamen samen en bedreigden hem, maar hij veranderde niet van mening. Daarom hingen zij hem op aan de mast van een schip, maar de rechter maakte hem los en plaatste hem weer in de gevangenis.
Zijn echtgenote was aan zijn zijde. Zij troostte en steunde hem en probeerde hem te overtuigen dat deze folteringen het gevolg waren van zijn zonden. Dat deed zij opdat de duivel hem niet zou kunnen verleiden zich trots te voelen over het feit dat hij een martelaar zou worden. Op een dag verscheen de engel van de Heer aan hem om hem te troosten en te sterken. Hij vertelde hem dat hij de volgende dag de kroon van het martelaarschap zou ontvangen.
’s Morgens kwamen de Moslims bijeen bij de heerser en zij vroegen hem de heilige te onthoofden. De heerser gaf de heilige over aan hen en de heilige werd onthoofd bij de kerk van de Aartsengel Michaël in Damira. Daarna legden zij hem gedurende een dag en een nacht in vuur, maar zijn lichaam verbrandde niet. Zij legden het lichaam in een vat en gooiden hem in zee. God zorgde ervoor dat hij op een eiland terechtkwam waar een gelovige vrouw woonde die zijn lichaam nam en het in een lijkwade wikkelde. Zij verstopte het lichaam totdat er een kerk voor hem werd gebouwd en hij daarin werd gelegd.
Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.