Het martelaarschap van de gezegende Youhanna Abu Nagaah El-Kabeer (Johannes), Vizier Abu Elaala Fahd Ibn Ibrahim en hun kameraden.
Ook op deze dag van het jaar 1003 A.D. (719 A.M.) stierf de gezegende Johannes Abu Nagaah El- Kabeer de marteldood. Hij is één van de nobelste Kopten van de tiende en elfde eeuw. Hij was hoofdschriftgeleerde in zijn tijd, want hij was de leider van de ouderen tijdens de regeerperiode van Al-Hakem Be-Amr Allah de Fatimid Calipha. Deze grote ouderling was een tijdgenoot van paus Philotheos, de 63e paus van Alexandrië. (van 28 maart 929 A.D. tot 8 november 1002 A.D.) Johannes was een godsdienstig christen, rechtvaardig, deugdzaam, charitatief en had veel liefde voor de kerk. Hij was vast in het Orthodoxe geloof.
Toen Al-Hakem Be-Amr Allah klaar was met de vernietiging van de mensen die dicht bij hem stonden en de leiders van zijn leger, wendde hij zich tot de notabelen en de hoofden van de schriftgeleerden. Hij riep tien van hen bij zich en bood hen aan om zich tot de Islam te bekeren. Johannes, die hun hoofd was, werd als eerste benaderd. Al-Hakim zei tegen hem: “Ik zou graag willen dat u uw geloof verlaat en mijn geloof, de Islam, overneemt. Ik zal u tot mijn minister maken zodat u alle zaken in mijn koninkrijk kunt regelen.” Johannes antwoordde: ‘’Geef me de tijd tot morgen zodat ik te rade kan gaan bij mezelf.” Johannes ging terug naar zijn huis. Hij riep zijn vrienden en vertelde hen wat er allemaal was gebeurd. Hij vertelde hun: ‘’Ik ben bereid dood te gaan in de naam van Jezus Christus. De reden waarom ik meer tijd vroeg, was niet om bij mezelf te rade te gaan, maar om jullie en mijn familie te zien en afscheid van hen en jullie te nemen. Nu mijn broers, vraag niet om de ijdele eer, want dan zult u de eeuwige heerlijkheid van Christus verliezen. Hij heeft ons met zijn rijkdom vervuld en nu heeft hij ons met zijn genade naar het koninkrijk van de hemel geroepen. Dus versterk uw harten.”
Zijn gouden woorden, die vol van wijsheid waren, beïnvloedden degenen die het hoorden, versterkten hun harten en ze besloten ook in de Naam van Jezus Christus te sterven. Zij kregen een uitgebreide maaltijd en toen gingen ze naar huis. De volgende morgen ging Johannes naar Al-Hakem Be-Amr Allah die hem vroeg: “Nagaah heeft u een beslissing genomen?’’ Johannes antwoordde en zei: ‘’Ja’’. De Calipha vroeg: ‘’ Welke weg heeft uw beslissing genomen?’’ Johannes antwoordde standvastig en moedig: ‘’Ik blijf bij mijn geloof’’. De gouverneur probeerde hem op alle manieren te verleiden en bedreigde hem in de hoop dat hij het christendom zou verlaten. Johannes was standvastig als een rots; niks lukte om hem het christendom te laten verlaten. Geen enkele poging van de gouverneur lukte om hem het geloof van zijn voorvaders te laten verlaten.
Toen de gouverneur het opgaf gaf hij de order aan zijn soldaten om de kleren van Johannes uit te trekken, hem tussen wielen te persen en hem te geselen. Ze gaven hem vijfhonderd zweepslagen op zijn gevoelige lichaam. Zijn vlees was gescheurd en zijn bloed vloeide als water. De zwepen die werden gebruikt waren van koeienpezen gemaakt. Zelfs de sterkste mannen zouden de pijn van de zweep op het lichaam niet verdragen, laat staan dit zachtaardige lichaam. Toen beval hij tot duizend zweepslagen te gaan. Na driehonderd slagen zei hij, net als zijn Meester: ‘’Ik heb dorst.’’ Ze hielden op met slaan en vroegen toestemming aan de gouverneur. Die zei: ‘’ Geef hem water nadat je hem hebt gevraagd zijn geloof te verlaten.’’ Toen ze met het water bij hem kwamen en ze hem vertelden wat de Caliph had gezegd, antwoordde Johannes met trots en waardigheid: ‘’Breng het water maar weer naar hem terug, want ik heb het niet nodig. Mijn Meester Jezus Christus heeft mijn dorst gelest.’’ De mensen die rondom Johannes stonden waren er getuigen van dat er druppels water van zijn baard vielen. Toen hij dat zei, gaf hij zijn ziel op. Toen ze de gouverneur vertelden over zijn dood, gaf hij het bevel om hem alsnog de duizend zweepslagen te geven. Hij werd dus gemarteld en ontving de kroon van het martelaarschap, die voor hem was voorbereid door de grote koning Jezus Christus.
De geschiedenis van de pausen beschrijft de datum van zijn martelaarschap niet, maar El-Makrizi zei in zijn manuscripten: ‘’ De Vizier Fahd ibn Ibrahim, één van de tien mannen en de metgezel van Johannes Ibn Nagaah, werd gedood op 19 Baramouda van het jaar 719 A.M. (20 april 1003 A.D.).
Het martelaarschap van de gezegende Johannes Ibn Nagaah werd vermeld in de geschiedenis van de aartsvaders, vóór de vermelding van het martelaarschap van de Vizier Fahd Ibn Ibrahim. Ook over het feest dat Johannes gaf voor zijn vrienden en bloedverwanten, waarbij ook de negen andere uitverkorenen waren, is met geen woord gerept over het martelaarschap van Vizier Fahd. Bijgevolg ontving deze heilige de kroon van het martelaarschap op dezelfde dag dat Vizier Fahd de kroon van het martelaarschap ontving.
Ook markeert deze dag de herdenking van het martelaarschap van de ouderling Vizier Abu Elaala Fahd Ibn Ibrahim, die in de tweede helft van de tiende eeuw en in het begin van de elfde eeuw leefde. Hij was ook een jaargenoot van paus Philotheos, de 63e paus, en van de Fatimid Caliphas, Al Emam Al-Azeez Be Allah en zijn zoon Al-Hakem Be-Amr Allah. Hij was een orthodoxe ouderling, gehecht aan zijn geloof, trouw aan zijn kerk en liefdadig. Tijdens zijn leven stuurde hij niemand die hem iets vroeg weg. Wanneer hij op straat reed en iemand hem iets vroeg, stak hij zijn arm uit en degene die hem iets vroeg vond altijd genoeg in de mouw van de mantel. Dat was om zijn deugdzaamheid te verbergen. Hij was tijdens de Fatimiden periode één van de machtigste en invloedrijkste mannen van de overheid. Al-Hakem Be-Amr Allah stelde hem aan als hoofd van alle schriftgeleerden en diensthoofden. Hij bouwde de kerk van de martelaar St. Mercurius in het huidige klooster van anba Rowais, die toen bekend was als Deir El-Khandaq.
Het in de geschiedenis van de pausen is gedocumenteerd dat toen Al-Hakem Be-Amr Allah het bevel gaf dat de grote Koptische schriftgeleerden hun geloof moesten opgeven, Vizier Fahd één van de tien was die werd gekozen voor dat doel. Al-Hakem Be-Amr Allah riep Vizier Abu Elaala Fahd Ibn Ibrahim bij zich en zei tegen hem: ‘’U weet dat ik u heb gekozen en een voorsprong heb gegeven op alle mannen die in mijn regering zijn. Luister dus goed naar mij en bekeer u tot mijn religie. Dan zal ik u bevorderen en u wordt net als mijn broer.’’ Toen Vizier Abu Elaala Fahd Ibn Ibrahim dat weigerde, gaf Al-Hakem Be-Amr Allah het bevel om zijn hoofd af te hakken en zijn lichaam te verbranden. Het lichaam van de heilige lag drie dagen in het vuur verbrandde niet. Zijn rechterhand die altijd aalmoezen gaf, bleef de hele tijd gaaf als of het vuur de hand niet aanraakte.
In het boek El-Khetat El-Tawfikiah wordt ook vermeld dat Vizier Abu Elaala Fahd Ibn Ibrahim samen met het opperhoofd van het leger, El-Housain Ibn Gawhar, de aangelegenheden van het rijk besprak. El-Hakem Be-Amr Allah probeerde hem, door hem veel te beloven, zijn geloof te doen verlaten. Maar toen Fahd weigerde, gaf Al-Hakem Be-Amr Allah het bevel zijn hoofd af te snijden en zijn lichaam te verbranden. God beschermde zijn lichaam tegen het vuur. Hij werd begraven in de zuidelijke hoek van de kerk van St. Mercurius, die hij gebouwd heeft in Deir El-Khandaq.
Ook El-Makrizi schreef in zijn manuscripten: “Fahd Ibn Ibrahim werd gedood nadat hij vijf jaar, negen maanden en twaalf dagen minister van de regering was geweest.” Jezus Christus nam wraak op de goddeloze mensen die de Calipha zijn hart lieten veranderen tegenover Fahd Ibn Ibrahim. Negenentwintig dagen na het martelaarschap van Fahd, werd de goddeloze Aly Ibn Omar Ibn El-Addas gedood daarna zijn maat Taher Mahmoud Ibn El-Nahawy.
De kerk herdenkt ook de rest van de tien belangrijkste ministers die door de gouverneur werden gevraagd om hun geloof te verlaten. Toen ze hem niet gehoorzaamden en weigerden, werd het bevel gegeven hen te martelen. Ze werden geslagen met zwepen en toen de geseling gruwelijker werd, werden vier van hen moslim. Één van hen overleed dezelfde avond. De andere drie keerden na het einde van de vervolging weer terug naar het christendom. De rest overleed terwijl ze werden gemarteld en ze ontvingen de kroon van het martelaarschap. Ze kregen het eeuwige leven.