Synaxarium
29 Amshir

Het martelaarschap van de heilige Polycarpus, bisschop van Smyrna.

Op deze dag van het jaar 167 A.D. stierf de heilige Polycarpus, bisschop van Smyrna (bekend als Izmir), de marteldood. Hij begon zijn leven op het eind van de eerste christelijke generatie en was een leerling van de heilige Johannes, de evangelist. Hij is het die de Heer bedoelde, toen hij zei: “Schrijf aan de engel in Smyrna: Zo spreekt Hij, de Eerste en de Laatste, die dood was en weer levend werd: Ik ken je nood en je armoede; en toch ben je rijk. En ik weet, dat jij door lieden beschimpt wordt, die voorgeven joden te zijn; dat zijn ze echter niet, ze zijn een synagoge van satan. Vrees niet hetgeen je nog moet lijden. De duivel zal enkelen van jullie in de gevangenis gooien, om jullie op de proef te stellen, en jullie zullen in nood verkeren, tien dagen lang. Wees trouw tot aan de dood; dan zal ik jullie de krans van het leven geven.” (Op. 2:8-10). In het jaar 157 A.D. reisde de heilige Polycarpus naar Rome om Anicetus, bisschop van Rome, over het vieren van Pasen te spreken. Daarna keerde hij terug naar zijn bisdom en bereikte een hoge leeftijd. Polycarpus schreef vele verhandelingen en talrijke memoires, over de heilige geboorte, over de dood, de hel en de straffen, die de zondaars te wachten staan. Verder over de heilige Maagd Maria, over de vaderlijke leiding van de Verlosser en over het geloof. Polycarpus leidde door zijn levendige onderrichting vele zielen naar God. Toen Marcus Aurelius de christenen begon te vervolgen, werd de heilige Polycarpus onder druk gezet om te vloeken op Jezus om vrij gelaten te worden. Toen antwoordde Polycarpus "Ik heb 86 jaar de heer Jezus gediend en hij heeft mij nooit gedeerd, hoe kan ik nu vloeken op mijn Koning die mij heeft verlost?"

De stadhouder zei tegen Polycarpus: "als jij niet bang bent van de wilde beesten dan zal ik je in het vuur verbranden, als jij je niet bekeert tot ons geloof." Waarop de heilige Polycarpus antwoordde: "Jij bedreigt mij met het vuur, dat maar een uur brandt en weer uitgaat, omdat jij het eeuwige vuur en de straffen die de ongelovigen wachten, niet kent. Maar waarom wacht jij, doe met mij wat je wil".

Nu, na vele folteringen wenste Polycarpus, dat zijn bloed voor de naam van onze Heer Jezus Christus vergoten zou worden. Hij bracht dus zijn laatste wil over aan zijn gemeente, vermaande hen standvastig te zijn in het geloof, en kondigde hen aan, dat ze zijn aangezicht niet meer terug zouden zien, na die dag. Toen huilden allen en werden bedroefd, omdat Polycarpus hen wilde verlaten.

Toen ze zagen, dat het onmogelijk was hem tegen te houden, verlieten ze hem. Polycarpus ging heen, trad voor de stadhouder en legde getuigenis af van Christus. Toen liet de stadhouder Polycarpus vele straffen ondergaan, waarna hij het bevel gaf hem te onthoofden. Polycarpus verwierf de kroon van het leven in het hemelse rijk. Enkele gelovigen namen zijn lichaam, wikkelden het zorgvuldig in, zoals het een bisschop betaamt, en legden het in een graf.

Moge zijn gebed met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.