Het heengaan van de grote profeet Jozua, de zoon van Nun.
Op deze dag van het jaar 2570 Anno Mundi is de grote profeet Jozua, de zoon van Nun, heengegaan. Hij werd geboren in het jaar 2460 Anno Mundi, in Egypte, (drieënvijftig jaar voor de bevrijding van het volk Israël uit de slavernij van de Farao). Hij was een leerling en dienaar van de profeet Mozes. Na het leiden van het volk van Israël uit Egypte met de macht van de goddelijke arm en de buitengewone wonderen, bracht Mozes hen naar de nabijgelegen berg Sinai. Hij ging de berg op om naar God te luisteren en de geboden te ontvangen. Hij nam Jozua, zijn dienaar, mee. Tijdens de oorlog van Israël tegen de Reuzen was Jozua de leider van de soldaten. Toen Mozes twaalf mannen koos, één van iedere stam, om het beloofde land te bespioneren, was Jozua er één van. Hij voltooide deze missie met eerlijkheid. Alleen Jozua en Kaleb brachten de ware en accurate informatie over het beloofde land. Daarom waren ze de enige uit het volk Israël, die uit Egypte zijn vertrokken, die het beloofde land binnen zijn getreden. Omdat de rest van het volk heeft geklaagd en twijfelde in de oprechtheid van de beloften van God, had God gezworen in Zijn toorn, dat zij de rust van het beloofde land niet zouden meemaken. De kinderen die ze gebaard hadden na hun bevrijding uit Egypte, gingen wel het land binnen, samen met Jozua en Kaleb. Na de dood van de grote profeet Mozes in het jaar 2553 Anno Mundi, sprak de Heer tot Jozua, zeggend: "Nu mijn dienaar Mozes is gestorven, moet jij je gereedmaken om met heel dit volk de Jordaan over te trekken. Ga naar het land dat ik het volk van Israël zal geven. Elk stuk grond dat jullie zullen betreden geef ik jullie, zoals ik Mozes heb beloofd. Jullie gebied zal zich uitstrekken van de woestijn tot aan de Libanon, en van de grote rivier, de Eufraat, met het land van de Hethieten, tot aan de Grote Zee in het westen. Zolang je leeft zal niemand tegen je kunnen standhouden. Zoals ik Mozes heb bijgestaan, zo zal ik ook jou bijstaan. Ik zal niet van je zijde wijken en je niet verlaten. Wees vastberaden en standvastig, want jij moet dit volk leiden wanneer ze het land veroveren dat ik hun zal geven, zoals ik hun voorouders gezworen heb. En houd je vóór alles vastberaden en standvastig aan de wet waarin mijn dienaar Mozes je heeft onderwezen. Houd je daar altijd aan en wijk er op geen enkele manier van af, opdat je in alles wat je doet zult slagen. Leg dat wetboek geen moment terzijde en verdiep je er dag en nacht in, opdat je, je aan alles houdt wat erin geschreven staat. Dan zal alles wat je onderneemt voorspoedig verlopen.” (Jozua 1:2-8).
Jozua’s hart was versterkt door die woorden en zond twee mannen uit om het beloofde land te bespioneren. Ze gingen en kwamen daar in het huis van Rachab, een vrouw van lichte zeden. De vrouw verborg hen, ze liet hen langs een touw door het venster naar beneden zakken, want haar huis was in de stadsmuur (Jozua 2:1-15). Ze beloofden haar wel om haar en haar familie te sparen wanneer ze het land gaan veroveren. Jozua veroverde Jericho nadat hij, met zijn volk, enkele keren om de muren heen was gemarcheerd en ze heel hard hadden geroepen. De grote muren van de stad vielen en de mensen gingen de stad in en doodden zowel mens als dier, nadat ze Rachab en haar familie in veiligheid hadden gebracht. Daarna hebben ze de stad, met alles wat daarin was, verbrand. Het goud, het zilver en de koperen en ijzeren vaten werden meegenomen naar de schatkamer van het huis van de Heer.
De Heer was met Jozua, die vele koningen heeft gedood en steden heeft veroverd, waardoor de volkeren hem vreesden. Zo zeer dat de mensen uit Gibeon hun toevlucht namen tot een list: een aantal van hen ging naar Jozua onder de dekmantel van een gezantschap. Ze bepakten hun ezels met versleten zadeltassen en oude, gebarsten wijnzakken en trokken opgelapte sandalen en afgedragen kleren aan. Als proviand namen ze alleen uitgedroogd en verkruimeld brood mee. Zo gingen ze naar Jozua en zeiden tegen hem: “We komen uit een ver land en willen een vredesverdrag met u sluiten.” “Dat kunnen we niet zomaar doen,” antwoordden Jozua en de Israëlieten. “Misschien woont u wel in dit gebied?” Ze antwoordden: “We komen uit een zeer ver land, de naam van de HEER, uw God, heeft ons hier gebracht, want zijn roem is tot bij ons doorgedrongen. Kijk, dit is ons brood. We hebben het op de dag van ons vertrek als verse proviand uit onze huizen meegenomen, maar nu is het uitgedroogd en verkruimeld. En zie onze sandalen die zijn door onze lange tocht helemaal versleten.” Jozua sloot een vredesverdrag met hen en beloofde hun dat hun leven zou worden gespaard. Maar drie dagen nadat Jozua en de Israëlieten dit verdrag met hen gesloten hadden, ontdekten die dat ze niet ver weg maar juist dichtbij woonden. Jozua vervloekte hen en zei: “U zult voor altijd onze slaven zijn, houthakkers en waterputters voor het heiligdom van mijn God.” (Jozua 9:3-27).
Jozua vocht met de vijf Amoritische koningen, waar de hand van de Heer hem hielp door het werpen van grote hagelstenen uit de hemel op hen. De kinderen van Israël vochten voor de stad Gibeon en Jozua bad dat de zon stil zou staan totdat zijn soldaten zouden zegevieren over de vijf koningen en hun soldaten. Jozua verdeelde het land onder de kinderen van Israël volgens het bevel van God. Hij gaf de priesters steden om in te wonen, en land voor hun vee. Hij koos vijf steden voor de toevlucht van alle mensen die ongewild een moord hadden gepleegd.
Toen hij ongeveer honderdentien jaar was en tot een goede ouderdom was gekomen, verzamelde hij de oudsten van Israël, hun hoofden, hun rechters en hun leraren, en preekte en waarschuwde hen om nooit af te wijken van het eren van de Heer en hij gaf hen de geboden en de wet die ze nodig hadden en vervolgens ging hij heen in vrede.
Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.