De zonsverduistering.
Op dezelfde dag in het jaar 958 A.M. ( 8 oktober 1241 A.D.), tijdens de regering van de goede koning Ajjub (Job) en tijdens het bewind van paus Cyrillus III, 75e paus op de stoel van Alexandrië, vond er in de wereld iets buitengewoons en wonderbaarlijks plaats, wat allen die het zagen en ervan hoorden, erg verbaasde. De zon verduisterde langzaam, tot het volledig donker werd, zoals in de nacht. Men kon de sterren zien, men ontstak de lichten en de mensen werden erg bang, riepen God om hulp, smeekten hem om ontferming en medelijden. Toen werd God hen genadig, ontfermde zich over hen en maakte een einde aan hun angst. De duisternis hield op, niet geleidelijk, zoals die ontstaan was, maar in één keer; de zon scheen zoals gewoonlijk, de lichten werden uitgedaan, en de wereld kreeg zijn glans weer terug. De duur dat de zon verduisterd was, bedroeg een uur en wel van half acht tot half negen. De mensen konden niet ophouden God te loven en te prijzen, een God, die hun ondergang vanwege hun zonden niet wilde, maar hen constant met goedheid en lankmoedigheid behandelde.
Aan Hem de eer in Zijn kerk. Amen.