Synaxarium
10 Bashans

Het martelaarschap van de heilige drie jongelingen, Chananja, Misaël en Azarja.

Op deze dag vieren wij het herdenkingsfeest van de martelaren, de heilige drie jongelingen: Chananja, Misaël en Azarja. Deze heiligen waren zonen van Jojakim, koning van Juda. Die waren door koning Nebukadnessar naar Babylon verbannen. Toen nu Nebukadnessar enkele jongelingen koos om hem te dienen waren zij samen met Daniel, de zoon van hun zus, onder hen die gekozen waren. Hij stelde hen onder het toezicht van zijn eunuchen en heeft Aspenaz, de hoofd eunuch hen andere namen gegeven. Zo noemde hij Daniel, Beltesasser. Chananja noemde hij Sadrach. Misaël werd Mesach genoemd en Azarja, Abednego. Daniel, Chananja, Misaël en Azarja besloten om alleen te eten van wat voor de Israëliërs toegestaan was. Ze vroegen de hoofd eunuch verschoond te mogen blijven van vleesgerechten en hen verschillende boonsoorten te geven. Hij zei tegen hen: Ik vrees, dat jullie uiterlijk dan zal veranderen; en de koning mij dan zal doden. Zij antwoordden hem: Wij willen het proberen en als onze gezichten veranderen, doe dan, wat je wilt. Vervolgens aten zij rijkelijk bonen. Toen begonnen hun gezichten te glanzen van schoonheid door Gods genade. Zij vonden genade in de ogen van Koning Nebukadnessar en hij stelde hen aan tot rechter over alle gebieden van Babylon. Toen Nebukadnessar nu het gouden beeld plaatste en zij daar niet voor op hun knieën vielen, werden zij aangeklaagd, door diegenen die hen benijdden. Koning Nebukadnessar liet hen bij zich komen en bevroeg hen hierover. De vier beleden hun geloof aan God. Daarop liet Nebukadnessar hen in een oven gooien. Maar de Heer zond zijn engel, die de vlammen verdreef en het inwendige van de oven veranderde in koele dauw. De vlammen stegen op en verbrandden diegenen, die zich buiten de oven bevonden. Toen de koning dit zag, geloofde hij aan God. Hij bewees hen nog meer eer, en gaf hen een hogere rang. Toen het nu de tiende dag van de maand Bashans was en Chananja, Misaël en Azarja in hun woning aan het bidden waren, vertrouwden zij, terwijl zij deemoedig neerknielden, hun ziel aan God toe. Op dezelfde tijd vond er in de stad een aardbeving plaats. De koning was bevreesd en informeerde bij Daniel naar de oorzaak. Daniel liet Nebukadnessar weten, dat de heiligen zojuist de eeuwige rust binnengegaan waren. Nu begaf Nebukadnessar zich naar de plaats en betoonde grote droefheid over hun heengaan. Hij gaf bevel drie ivoren doodkisten te maken en de lichamen in zijden gewaden te hullen. Toen liet koning Nebukadnessar voor zichzelf een gouden doodkist maken, opdat hij, als hij zou sterven, tussen hun lichamen gezet zou worden. En aldus geschiedde.

Ten tijde van Patriarch Theofilus, de drieëntwintigste Patriarch op de stoel van Sint Marcus , bouwde deze een kerk voor hen met de bedoeling, hun lichamen te laten halen, en stuurde de heilige Johannes de Kleine. Johannes kwam naar Babylon waar de drie heiligen lagen. Hij hoorde een stem uit hen komen: "De Heer heeft bepaald dat onze lichamen, tot de dag van het laatste oordeel, niet van hier verplaatst zullen worden, maar opdat jouw komst niet voor niets geweest zal zijn, zeg tegen patriarch Theofilus, dat hij in de nacht van de inwijding van de kerk de olielampjes met olie moet vullen en daar zal de Heer Zijn kracht tonen. Toen Johannes naar de patriarch terugkeerde, en hem deze boodschap bracht, deed de patriarch, wat hem bevolen was. In de nacht van de 10e Bashans werden alle olielampjes vanzelf door vuur aangestoken. De patriarch en allen die aanwezig waren zagen dit en prezen God, en ze voltooiden de inwijding van de kerk op naam van deze heiligen.

Mogen hun gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.