De hemelvaart van de profeet Elia.
Ook op deze dag herdenken wij het vertrek van de profeet Elia de profeet die levend naar de hemel ging. Deze profeet leefde in de tijd van koning Achab. Zijn hart was vervuld met verdriet, want hij zag dat de koning was afgeweken van de aanbidding van de God van Israël tot het aanbidden van afgoden. Achab volgde het voorbeeld van koningin Izebel, die hielp bij de priesters van Baalzebub. De aanbidding van afgoden verspreidde zich in zijn dagen.
Daarom stond Elia voor de koning en zei: "Omdat de Heer God van Israël leeft, voor Wie ik sta, zal er geen dauw of regen zijn in deze jaren, behalve op mijn woord" (I Koningen 17:1). Onmiddellijk droogden de beken op, want er was geen regen in het land. Het gras verdroogde en de droogte kwam in het hele land. God verliet zijn ijverige dienaar echter niet. Hij beval hem naar de beek van Krith te gaan waar de raven hem dagelijks brood en vlees brachten, in de ochtend en in de avond.
De Heer beval het water van de rivier om op te drogen, maar Hij heeft de profeet Elia niet in de steek gelaten. God gebood hem om naar Sarefat, dat tot Sidon behoorde, te gaan waar hij een weduwe vond die hout aan het sprokkelen was. Hij vroeg haar brood om te eten. Ze zei tegen hem: "Zo waar de HEER, uw God, leeft, ik heb geen broodkoek, maar enkel een handvol meel in de pot en een weinig olie in de kruik. En zie, ik ben bezig een paar stukken hout te sprokkelen. Dan wil ik het thuis voor mij en mijn zoon gaan bereiden, en als wij het gegeten hebben, moeten wij maar sterven." Elia zei tegen haar: “Maak u niet ongerust. Doe wat u van plan was, maar bak van wat u in huis hebt eerst iets voor mij en kom me dat brengen. Daarna kunt u voor uzelf en uw zoon iets klaarmaken, want dit zegt de HEER, de God van Israël: Tot op de dag dat ik weer regen op de aarde zal laten vallen, zal er meel in de pot zijn en zal de oliekruik niet leeg raken.” ( 1 Koningen 17:12-14)
Ze ging dus weg, handelde naar de woorden van Elia, en zij, de profeet, en haar huishouden aten gedurende vele dagen.
Elia bleef bij de weduwe tot de droogte was afgelopen. Ze had een zoon, die ziek was, en zijn ziekte vorderde tot aan zijn dood. De profeet zag het verdriet van de vrouw. Hij nam haar zoon van haar en droeg hem naar de bovenkamer waar hij verbleef en legde hem op zijn eigen bed. Toen riep hij uit naar de Heer en hij strekte zich drie keer op het kind. De Heer hoorde de stem van Elia en de ziel van het kind kwam terug naar hem en er was hem nieuw leven ingeblazen. Elia nam het kind en bracht hem naar beneden en gaf hem levend aan zijn moeder. (I Koningen 17:17-23)
Toen Izebel hoorde dat Elia alle priesters van Baäl met het zwaard had omgebracht, dreigde zij hem te doden. Toen hij dat hoorde, werd hij bang en rende voor zijn leven. Hij ging naar de Berg Horeb, waar hij zich verstopte. De Heer sprak tot hem: " ‘Elia, wat doe je hier?’ Elia antwoordde: de Israëlieten hebben, uw profeten gedood, uw altaren verwoest en ik ben als enige overgebleven, en nu hebben ze het ook op mijn leven voorzien.’…….. God zei ‘Vrees niet Ik zal in Israël niet meer dan zevenduizend mensen in leven laten, alleen degenen die niet voor Baäl hebben geknield.’ (I Koningen 19:10-18)
Toen Achab stierf en koning Achazja regeerde, deed hij datgene wat kwaad was in de ogen van de Heer en bewandelde de weg van zijn vader Achab. Achazja viel door het raam van de bovenverdieping van zijn huis in Samaria en raakte gewond. Hij stuurde boodschappers om aan Baäl-Zebub, de god van Ekron, te vragen of hij zou herstellen van zijn verwondingen. Elia, de profeet, ontmoette zijn boodschappers en hij vertelde hen om te gaan en aan de Koning te vragen: "Is het omdat er geen God in Israël is, dat je dit gaat vragen aan de Baäl-Zebub, de god van Ekron? Nu dan, dit zegt de Heer! Gij zult niet van het bed komen vanwaar u opgestegen bent, maar gij zult zeker sterven." Toen ze dit tegen de koning zeiden, wist de koning dat het de profeet Elia was. De Koning stuurde een kapitein van vijftig man naar Elia de profeet die op de top van de heuvel zat. De kapitein zei tegen Elia: "Man van God, de koning heeft gezegd: Kom naar beneden". Elia antwoordde: "Als ik een man van God ben, laat dan vuur uit de hemel neerdalen en u en uw vijftig mannen verteren.” En het vuur kwam neer uit de hemel en verteerde hen. Toen zond de koning een andere kapitein van vijftig man en zei tegen hem wat de eerste kapitein had gezegd. En het vuur kwam neer uit de hemel en verteerde hen. De derde kapitein kwam naar Elia en viel op zijn knieën voor hem en smeekte. Elia stond op, in opdracht van de Geest, en ging met hem naar de koning die hij strafte. De koning stierf in zijn bed. (2 Koningen 1:1 - 18)
Daarna ging Elia naar de Jordaan en hij nam Elisa, zijn discipel, mee. Hij sloeg met zijn mantel op het water, de rivier spleet open en met z’n tweeën staken ze over op het droge. Terwijl zij met elkaar liepen te praten, werden ze plotseling uit elkaar gedreven door een wagen van vuur met paarden van vuur ervoor en Elia werd in een stormwind meegevoerd naar de hemel. (2 Koningen 2:1-12)
Mogen hun gebeden met ons zijn. Amen