Synaxarium
12 Bashans

De herdenking van de inwijding van de kerk van St. Demiana.

Op deze dag herdenkt de kerk de inwijding van de kerk van de maagd St. Demiana in het jaar 327 A.D. (43 A.M.). Deze reine en strijdende maagd was de dochter van Marcus, die de gouverneur was van Elborollus, Elza3faraan en de vallei van Elsaisaban. Ze was het enige kind van haar ouders. Toen ze een jaar oud was, bracht haar vader haar naar de kerk in het klooster van Elmaima. Hij bracht daar offers zodat God zijn dochter zegende en haar beschermde.

Toen ze vijftien jaar oud was, wilde haar vader dat ze trouwde. Ze weigerde en vertelde hem dat ze had gezworen een bruid te zijn voor de Heer Christus. Toen ze zag dat haar vader blij was met haar beslissing, vroeg ze hem om voor haar een alleenstaand paleis te bouwen, zodat ze God kon aanbidden met haar maagdelijke vriendinnen. Meteen deed hij wat ze vroeg. Hij bouwde het paleis, waar zij en de veertig maagden leefden. Ze brachten hun tijd door met het lezen van de Bijbel en vurig tot God te bidden.

Kort daarna beval keizer Diocletianus Marcus, haar vader, om de afgoden te aanbidden. Eerst weigerde hij. Echter, na wat overtuiging, gehoorzaamde Marcus hem en aanbad de afgoden en verzaakte de schepper van het universum.

Toen Marcus terugkwam en St. Demiana hoorde wat haar vader had gedaan, rende ze naar hem om hem te ontmoeten en zei zonder hem eerst te begroeten: "Wat heb ik gehoord over u? Ik wou dat ik het nieuws van uw dood had gehoord en niet de wetenschap dat u God hebt verlaten, de God die u uit niets heeft geschapen, en dat u, wat is gemaakt door handen, hebt aanbeden. Echter als u doorgaat met wat u gedaan heeft en daar geen afstand van doet en de afgoden afzweert , bent u mijn vader niet en ben ik niet uw dochter."Ze zei ook tegen hem: "Het is beter voor u, vader, dat u sterft als een martelaar en leeft met Christus in de hemel voor altijd, dan dat u hier leeft als een heiden en sterft met de duivel in de hel voor altijd." Toen verliet ze hem. Haar vader was ontroerd door wat ze zei en huilde bitter. Hij ging haastig naar Diocletianus en beleed de Heer Christus voor hem. Toen Diocletianus zijn gedachten niet kon veranderen, beval hij hem te onthoofden.

Toen Diocletianus hoorde dat degene die Marcus afhield van het aanbidden van de afgoden zijn dochter Demiana was, stuurde hij een prins naar haar toe om haar eerst te overtuigen en als ze niet zou gehoorzamen, zou hij haar hoofd afsnijden. De prins kwam naar haar toe vergezeld door honderd soldaten gewapend met allerlei martelinstrumenten. Toen hij bij haar paleis arriveerde, ging hij naar haar toe en zei:. "Ik ben een gezant, gestuurd door keizer Diocletianus. Ik kom u vragen, volgens zijn orders, zijn goden te vereren, zodat hij u kan geven wat u wilt. "St. Demiana schreeuwde tegen de prins en zei: "Vervloek de boodschapper en wie hem gezonden heeft. Bent u niet beschaamd om stenen en hout, die alleen bewoond zijn door duivels, goden te noemen? Er is geen andere God in de hemel of op aarde, behalve de ene God, de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, de Schepper, Die geen begin en geen einde heeft, de Alomtegenwoordige en de Alwetende God, die u in de hel zal gooien voor eeuwige verdoemenis. Wat mij betreft, ik aanbid mijn Heer en Heiland, Jezus Christus en Zijn Goede Vader en de Heilige Geest, de Heilige Drie-eenheid. Ik belijd Hem, ben van Hem afhankelijk en in Zijn naam zal ik sterven en door Hem zal ik eeuwig leven." De prins werd boos door wat ze zei en beval haar in de lichaamspers te plaatsen. Haar bloed liep op de grond en de maagden stonden bij haar te huilen. Toen zetten ze haar in de gevangenis, waar de engel van de Heer voor haar verscheen en haar lichaam aanraakte met zijn hemelse vleugels en al haar wonden genas.

De prins was creatief in de manieren waarop hij St. Demiana martelde, door haar vlees te verscheuren, of haar in kokend vet en olie te stoppen. Bij dit alles heeft de Heer haar kracht gegeven en haar ongeschonden laten opstaan. Toen de prins zag dat zijn pogingen geen succes hadden en de standvastigheid van deze zuivere maagd zag, beval hij haar te onthoofden, tezamen met alle maagden. Ze kreeg de kroon van het martelaarschap. (Het verslag van haar martelaarschap wordt vermeld op de dertiende dag van de maand Toebah). De prins keerde terug naar Antiochië, de stad van de keizer. De gelovigen kwamen en verzamelden de lichamen van de martelaren en hielden hen tot het einde van de dagen van vervolging en het bewind van de rechtvaardige keizer de Christusminnende Constantijn de Grote. Hij gaf opdracht om de tempels van de afgoden te vernietigen en bouwde vele kerken in de namen van de martelaren. Hij heeft de lichamen van de martelaren verzameld en in de kerken geplaatst. Hij heeft de kerken begiftigd met de nodige inkomsten om deze te onderhouden.

Toen Constantijn hoorde van al wat er gebeurd was met St. Demiana en hoe ze gedurende een lange tijd de martelingen in de vallei van Elsaisaban in Elzaafaraan had doorstaan, delegeerde hij zijn gezegende moeder St. Helena af om lijkwaden mee te nemen en naar Elzaafran te gaan en daar een kerk in de naam van St. Demiana en de veertig maagden te bouwen.

St. Helena kwam naar het dal, ging naar het paleis en zag dat de lichamen niet door beesten of wilde vogels waren beschadigd. Ze vond het lichaam van St. Demiana op de plaats waar ze meestal zat en om haar heen de veertig maagden. Ze kuste het lichaam, nam de zegen van de heilige en omwikkelde haar lichaam met dure lijkwaden. Ze verzamelde de ambachtslieden en architecten, sloopte het paleis en bouwde in plaats daarvan een goed gebouwde grafkelder onder de grond. Ze legde het lichaam van St. Demiana op een ivoren bed en bedekte haar met een kostbare sprei en legde de veertig maagden om haar heen. Ze bouwde een kleine en mooie kerk met één kleine koepel op de top. De kerk werd ingewijd door paus Alexandros, de 19e patriarch van Alexandrië, op de 12e van Bashans. Hij heeft ook een vrome bisschop gewijd i.p.v. de bisschop die de kroon van het martelaarschap had gekregen samen met velen die ook in dit paleis waren opgebaard. Hij wijdde ook priesters, diakens en dienaars om dag en nacht de kerk te dienen met gebeden.

Anba Yoannis, bisschop van Elborollus, zei in zijn boek ´De geschiedenis van de Kerk´: "De kerk werd verwoest in de 8e eeuw door een van de Arabische heersers, die op die plaats een paleis bouwde om in te wonen." Deze heerser was een magiër. Op dat moment had het water van de Middellandse Zee het land overstroomd totdat het de kerk, Sion genaamd, aan de westelijke kant van de stad Samanoed, bij de oude citadel, had bereikt. Deze overstroming werd veroorzaakt door het afbreken van de dijk die het zeewater tegenhield.

Toen dit nieuws koning Hassaan Ibn 3atahia bereikte, was hij bedroefd omdat dat gebied de overheid veel geld opleverde. Er groeide daar saffraan en veel andere dure aromatische planten. Een van zijn naaste hulpen, een Jood, adviseerde de koning om de patriarch van de Kopten te laten komen en hem te bevelen met de kracht van zijn geloof en gebeden alles weer te laten worden zoals het was voor de zondvloed. Dat deed de heerser.

God stond deze patriarch bij deze moeilijke opdracht bij door de hulp van een van de heilige mannen, die bekend stond als Eltoffa7i. De patriarch bad in de kerk van Samanoed, in de aanwezigheid van de koning. Toen ging de patriarch de kerk uit en hief het Kruis. De mensen zeiden “Heer ontferm U” en de heilige man, Eltoffa7i, achter hem ook. Onmiddellijk steeg het water 40 meter naar en schoof voor hen uit naar het noorden. De patriarch, met achter hem Eltoffa7i, de priesters, de mensen en de koning bleven lopen totdat ze aankwamen bij Eldemierteen. Zij stopten daar en er werden tenten opgezet voor de koning. Dit eiland werd naar de heerser genoemd tot deze dag. Vandaar reden ze door, met het water voor hun uitschuivend, tot zij bij Elza3faraan aankwamen. Daar zetten ze tenten op voor de koning, naast de verwoeste kerk, waaronder het lichaam van St. Demiana samen met de lichamen van de veertig martelaren lagen. De patriarch bad en knielde op de grond en alle mensen deden dit met hem. Op dit moment gebeurde een groot wonder dat iedereen verbaasde. Een geweldige wind blies in de zee en de golven werden zeer hoog. De golven zorgden ervoor dat grote hoeveelheden zand, met de kracht van de Almachtige God, een grote dijk vormden die sterker was dan de vorige dijk. Toen ging de wind liggen. De patriarch keerde terug naar de koning die hem ontving met eer en tegen hem zei: "Vraag mij iets te doen voor u." De patriarch antwoordde: "Ik heb uw hulp nodig bij het bouwen van een kerk op deze plaats, want het bevat de lichamen van heiligen die gemarteld werden omdat zij weigerden afgoden te aanbidden.” De koning beval dat de plaats werd gereinigd. De patriarch opende de deur van de kelder, ging naar beneden en vond de veertig lichamen van de martelaren in de omgeving van het bed van St. Demiana. De koning beval meteen om een kerk te bouwen met één koepel die werd ingewijd door de patriarch op de 12e dag van Bashans.

Het nieuws van deze kerk verspreidde zich over het hele land en vele mensen kwamen daar met hun offerandes. Deze kerk werd voor de eerste keer ingewijd tijdens het bewind van Constantijn (4e eeuw) en de tweede keer was op deze dag (8e eeuw). De koning beval dat niemand de Kopten mocht lastig vallen, dus het was een vredige en rustige tijd in heel Egypte. De koning keerde terug naar zijn paleis in Misr (Cairo) en hij vroeg regelmatig de patriarch om bij hem op bezoek te komen. Tot zijn heengaan bleef de patriarch de koning bezoeken waar hij met grote eer werd ontvangen.

De koning van Egypte, in die tijd, was Hassaan Ibn 3atahia. Hij was rechtvaardig, net zoals Salomo, hield van de kerken en behandelde de bisschoppen en de monniken met groot respect. Hij hield van paus Khail, (Mikhaiil I), 46e patriarch van Alexandrië (744-767 AD), en kwam hem vaak bezoeken. Hij besprak de zaken van het land met hem.

Mogen de gebeden van de martelares St. Demiana met ons zijn. Amen.