Synaxarium
25 Bashans

Het heengaan van de geëerde ouderling Ibrahim El-Gohary.

Ook op deze dag van het jaar 1511 A.M. (31 mei 1795 A.D.) ging de grote ouderling Ibrahim El-Gohary heen. Hij werd geboren in de achttiende eeuw en zijn ouders waren arm. Zijn vaders naam was Youssef El-Gohary. Hij was kleermaker in Qalioeb. Ze leerden Ibrahim schrijven en rekenen en hij blonk daarin uit. Hij vertaalde de religieuze boeken op eigen kosten en gaf ze aan de kerken. Hij bracht de boeken ook naar paus Johannes (Youhanna) XVIII, de 107e patriarch van Alexandrië, die op de troon zat van 1486-1512 A.M. (1769-1796 A.D.). De vele boeken die door Ibrahim El-Gohary aan de kerk werden gepresenteerd, kregen de aandacht van de paus, samen met de hoge kosten van het vertalen van de boeken en het inbinden. De paus vroeg Ibrahim naar zijn bron en Ibrahim openbaarde aan hem zijn ijverige en godsvruchtige leven. De paus zegende hem door te zeggen: "Moge de Heer uw naam verheffen en uw werken zegenen en uw nagedachtenis voor altijd houden." De relatie tussen Ibrahim El-Gohary en de paus werd vanaf dat moment sterker. Ibrahim begon te werken als schrijver voor een van de prinsen van de Mamalik. De paus sprak met Moalem Rizk de opperschrijver, en die nam Ibrahim als zijn privéschrijver. Hij hield deze positie tot het einde van de dagen van Ali Beek El-Kebir. Toen Mohammed Bey Aboe-El-Daheb gouverneur werd, nam Moalem Rizk de opperschrijver ontslag en nam Ibrahim El-Gohary zijn plaats in en werd heel bekend in deze tijd. Toen Aboe El-Dahab heenging en werd opgevolgd door Ibrahim Bey werd Moalem Ibrahim El-Gohary de hoofdschrijver van heel Egypte, een positie die gelijk is aan die van de hedendaagse premier.

Deze positie had geen slechte invloed op het gedrag van Ibrahim El-Gohary maar hij werd juist meer bescheiden, gul en liefdadig. Hij trok de harten van alle mensen naar zich toe. Ibrahim Bey mocht hem zo graag dat hij hem vertrouwde tot zijn laatste adem en ook Ibrahim El-Gohary was Ibrahim Bey heel trouw. Ibrahim El-Gohary trouwde toen met een rechtschapen vrouw die zijn goede aard en karakter met hem deelde. Ze hielp hem in zijn liefdadige daden en moedigde hem aan om kerken te bouwen en te onderhouden. Zij kregen een zoon die zij Joseph noemden en een dochter die zij Demiana noemden. Ze woonden in een plaats genaamd "Qantaret El-Dekka".

Toen zijn zoon opgroeide, zorgde zijn vader voor een eigen huis voor hem, ingericht met het duurste meubilair en bereidde hij alles voor zijn trouwdag voor. Maar God koos ervoor dat zijn zoon met Hem zou zijn, voordat hij trouwde en Ibrahim was erg bedroefd. Hij sloot het huis en het bleef gesloten totdat het later werd beroofd. De dood van zijn zoon was de meest schokkende gebeurtenis in zijn leven, maar daardoor nam zijn wens om de weduwen, de wezen en de armen te helpen en de droevigen en de getroffenen te troosten, enorm toe.

Iedereen was verbaasd over zijn uithoudingsvermogen, geduld en grote controle over zijn teleurstelling. Toen zijn vrouw de wil van God hekelde, verscheen St. Antonius de Grote in haar droom en troostte haar door te zeggen: "U moet weten dat God van uw zoon hield, Hij nam hem in zijn jeugd bij zich. God houdt ook van uw man en dit gebeurde om de naam van uw man rein te houden, omdat de populariteit van de vader misschien door het gedrag van uw zoon zou zijn beschadigd en de reputatie van uw man zou zijn verwoest. Dit is een beloning van God voor uw man vanwege zijn goddelijkheid en zijn gerechtigheid. Wees getroost en blijf uw goede daden verrichten." St. Antonius zei dit en verdween. St. Antonius verscheen ook aan Ibrahim El-Gohary en troostte hem en versterkte zijn geloof.

Toen de vrouw opstond en haar man vertelde over haar droom, vertelde hij haar dat hij diezelfde avond ook dezelfde droom had gezien. Ze gaven hun wil over aan God en veranderden hun rouwkleding in gewone kleren. Hun harten waren gevuld met troost en ze zetten zich in met hun goede en liefdadige daden. Ook hun dochter Demiana overleed kort daarna. Zij was nog een jonge maagd.

Ibrahim El-Gohary bleef in zijn ambt totdat er een staatsgreep plaatsvond en Hassan Pasha Qubtan door de machthebbers werd gestuurd. Qubtan vocht tegen Ibrahim Bey en Mourad Bey tot dat die samen met Ibrahim El-Gohary, en meer prinsen en hun ambtenaren, gedwongen werden naar Opper-Egypte te vluchten. De nieuwe gouverneur Hassan Qubtan is naar Cairo gekomen, beroofde de huizen, bracht angst en verderf onder de mensen, vervolgde de Kopten en verbood hen om paard of ezel te rijden met zadels en om moslims als bedienden in hun huizen te gebruiken en stond hen ook niet toe om slaven te kopen. De Kopten reageerden door zich in hun huizen te verstoppen en daar vele dagen te blijven. Hij beval ook dat de rechtbank een lijst zou maken van de legaten die Ibrahim El-Gohary aan de kerken en kloosters had toegeschreven. Gedurende deze tijd verborg de vrouw van Ibrahim El-Gohary zich in een huis van een moslim die haar man grote gunsten verschuldigd was.

Maar sommige slecht bedoelende mensen vertelden de gouverneur waar zij was ondergedoken. De gouverneur dwong haar te vertellen waar ze hun bezittingen verborgen hielden. Ze namen al het zilver en goud, gebruiksvoorwerpen en hun paardrijdzadels in beslag en verkochten ze voor veel geld. Anderen hebben de gouverneur ook naar het huis van Joseph de zoon van Ibrahim El-Gohary geleid, en ook daar namen ze alle meubels mee.

Ze hadden veel dagen nodig om alles te verkopen, want er waren veel meubels. De gouverneur werd teruggeroepen naar Istanbul en Ibrahim Bek en Mourad Bek keerden op 7 augustus 1791 AD terug naar Cairo. Ibrahim El-Gohary keerde terug naar zijn oude functie, maar hij deed dat niet langer dan vier jaar. Hij was geliefd bij iedereen. De mensen noemden Ibrahim El-Gohary "de sultan van de Kopten" zoals het wordt aangegeven op de iconostase van een van de kerken in het klooster van St. Paul in de oostelijke woestijn, en ook in de "Katamares" (geschiedenis van de heiligen) die in hetzelfde klooster werd bewaard.

De beroemde historicus El-Kabarty zei over hem: "Hij was voor een lange tijd groot en beroemd in Egypte, meer dan ooit dan iemand anders van zijn afkomst. Hij was degene naar wie iedereen voor raad ging, in grote en kleine zaken. Hij was een van de grote wereldstaatslieden die alle details van vele zaken onthield. Hij behandelde iedereen op basis van hun capaciteiten, en deed dingen die de harten en de liefde van de mensen tot hem aantrokken. Tijdens de Ramadan zond hij geschenken naar prominente en nietprominente moslims. In zijn dagen werden veel kerken en kloosters gebouwd en onderhouden. Hij zorgde dat de kerken en kloosters veel schenkingen kregen en voorzag deze met de nodige voorzieningen en vast inkomen.”

Anba Yosab de bisschop van Gerga en Akhmiem zei over hem: "Hij was een van de grote mensen van zijn tijd, die God liefhad, al zijn bezittingen aan de armen gaf en voor de bouw van kerken zorgde. Hij hield van alle mensen van verschillende religies, leefde in vrede met iedereen, had iedereen lief en vervulde zonder vooroordelen alle behoeften van iedereen."Dit was een samenvatting van zijn ambtelijke leven.

Zijn leven in relatie tot de kerk is als volgt: Ibrahim El-Gohary stond bekend om zijn liefde voor de bouw van kerken en kloosters en het herstellen van wat door kwade handen was vernietigd. Door zijn invloedrijke positie in de regering en zijn relatie met de islamitische heersers, was hij in staat om regelgeving (Fatwa) te krijgen die de Kopten de wederopbouw van de vernietigde kerken en kloosters toestond. Hij schonk ook veel goede grond en geld voor de wederopbouw. In totaal 238 schenkingen, zoals die in het patriarchaat gedocumenteerd zijn. Hij was ook bekend door het overschrijven van zeldzame boeken, die hij als giften aan de kerken en kloosters gaf. Hij was een van de eersten die zorgde dat de St. Marcus kathedraal in El-Azbakiya werd gebouwd. De Kopten mochten geen nieuwe kerken bouwen of oude repareren, tenzij ze toestemming hadden gekregen van de overheid, maar die werd zelden gegeven.

Een van de prinsessen kwam uit Istanbul (Estana) op pelgrimstocht naar Mekka en reisde door Egypte. Ibrahim El-Gohary deed al het mogelijke voor haar comfort tijdens haar verblijf, en bood haar vele geschenken aan. Ze wilde hem belonen en hij vroeg haar om een bevel van de Sultan te verkrijgen waarmee de bouw van een kerk in El-Azbakiya, waar hij woonde, werd toegestaan. Hij vroeg haar een aantal andere dingen die nodig waren voor de Kopten. De Sultan gaf de vergunning, maar Ibrahim stierf voordat de kerk was gebouwd. Zijn broer Guirgis El-Gohary voltooide het werk.

Opdat de tijd van de mis op zondagmorgen in de kerk van de Maagd in Haret-El-Zoweila gehandhaafd kon worden, bouwde hij er een kleine kerk naast in de naam van St. Mercurius (Abu-Saifain) waar vroeg op zondagmorgen een mis kon worden gehouden. Daardoor konden hij en de christelijke overheidsmedewerkers de diensten bijwonen en op tijd naar hun werk gaan. Hij bereidde ook, van zijn eigen geld, de materialen voor de olie van de Chrisma (Meiroen) en stuurde die met zijn broer Guirgis naar de paus.

In 1499 A.M. (1783 A.D.) bouwde Ibrahim El-Gohary de hele noordelijke muur van het St. Antonius klooster en liet daar een waterput boren. In 1498 A.M. had hij de zuidelijke en de westelijke muren gebouwd. De muur is tot op de dag van vandaag bekend als de muur van El-Gohary. Hij heeft ook het gebouw van de kerk van de Maagd in Haret El-Roem in 1508 A.M. (1792 A.D.) gerenoveerd. Hij bouwde ook de kerk van Abu-Saifain in het klooster van St. Paul in de oostelijke woestijn. In het klooster van El Baramoes bouwde hij de kerk van de St. Apollo en St. Abieb (de kerk werd gesloopt in 1881 A.D. om de kerk van St. Johannes te kunnen vergroten). Hij bouwde ook de Bisschoppelijke paleizen voor de Heilige Maagd in El Baramoes en het Syrische klooster. Hij zorgde ook voor een uitbreiding van ongeveer 2400 m² bij het zuidelijke deel van het klooster van El Baramoes en een muur eromheen. Samengevat: Hij bouwde en onderhield vele kerken en kloosters. Hij zorgde voor de monniken en zorgde voor vele offers, kaarsen, olie, voorhangsels en kerkboeken voor alle kerken van Egypte. Hij heeft ook overal giften verdeeld onder de armen en de behoeftigen. Hij gaf hen voedsel en kleding. Hij besteedde speciale aandacht aan weduwen en weeskinderen die niemand hadden om hen te helpen en verstrekte hen maandelijks giften voor al hun behoeften. Zijn daden werden in zijn lijkrede bekend gemaakt door Paus Yoannis, de 107e patriarch.

Hij ging heen naar zijn eeuwige huis op zondag de 25e van de gezegende maand Bashans, 1511 A.M. (31 mei 1795 A.D.). Iedereen was bedroefd vanwege zijn heengaan, inclusief gouverneur Ibrahim Bey die in zijn begrafenisstoet meeliep om hem te eren, zoals hij hem ook tijdens zijn leven had geëerd. Paus Yoannis, die hem lief had loofde hem ook. Hij werd begraven in zijn familiegraf dat hij voor zichzelf had gebouwd, naast de kerk van St. Joris in Oud Cairo, waar dag en nacht een olielamp brandde. Hij ging heen zoals zijn vaders en grootvaders, zonder nageslacht achter te laten. Maar zijn nagedachtenis leeft voor altijd voort, want de gedachtenis van een goed mens blijft voor eeuwig.

De Stichting voor de heropleving van de Koptisch Orthodoxe Kerken te Cairo heeft zijn graf in Oud Cairo gerenoveerd. Het graf is nu uitgegroeid tot een toeristische attractie voor iedereen die over Ibrahim en zijn broer Guirgis El-Gohary heeft gehoord. De biografie van zijn broer Guirgis is te vinden onder de 17e dag van de gezegende maand Toet, de dag waarop hij heen ging in het jaar 1557 A.M. (26 september 1810 A.D.)

Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen