Synaxarium
7 Thout

Het heengaan van St. Dioscorus, 25e paus van Alexandrië.

Op deze dag van het jaar 454 A.D. (171 A.M.) ging de gezegende vader en de grote held van de orthodoxie, St. Dioscorus, 25e paus van Alexandrië, heen. Dit gebeurde op het eiland Ghaghra nadat hij de goede strijd, ter verdediging van het orthodoxe geloof, gestreden had.

Toen hij door keizer Marcianus werd opgeroepen om naar het Concilie van Chalcedon te komen, zag hij een grote vergadering van 630 bisschoppen. St. Dioscorus vroeg: "Bij wie is het geloof zo gebrekkig, dat het noodzakelijk was om deze grote vergadering bijeen te roepen?” Zij vertelden hem: "Deze vergadering is bijeengeroepen op bevel van de keizer." Hij antwoordde: "Als deze vergadering bijeen werd geroepen door het bevel van onze Heer Jezus Christus, dan zal ik blijven en spreken met wat God mij te zeggen geeft. Maar als deze vergadering bijeen is geroepen op bevel van de keizer, laat dan de keizer deze vergadering aansturen zoals hij wil.”

Toen hij zag dat Leo, aartsbisschop van Rome, onderwees dat Christus, na de unie, twee naturen en twee willen heeft, nam hij de moeite om dit nieuwe geloof te weerspreken. Hij verklaarde dat onze Heer Jezus Christus één is. Hij, die was uitgenodigd voor de bruiloft als een man en als een God het water veranderde in wijn. De twee naturen zijn niet van elkaar te scheiden in al Zijn werken. Paus Cyril citerend zei hij: "De Hypostatische unie van het Woord van God met het vlees is als de vereniging van de ziel met het lichaam en als de vereniging van vuur en ijzer: zelfs als ze van twee verschillende naturen zijn, dan zijn ze één door hun verbondenheid. Ook onze Heer Christus is één Messias, één Heer, en één Natuur." Geen van hen die bijeen waren gekomen bij die vergadering durfde hem tegen te spreken. Onder hen waren er die hadden deelgenomen aan de Raad van Efeze, die bijeengeroepen was tegen Nestorius. Sommigen brachten de keizer Marcianus en de keizerin Pulcheria ervan op de hoogte dat iedereen hun opdrachten gehoorzaamde met betrekking tot het geloof, behalve Dioscorus, patriarch van Alexandrië. Zij riepen St. Dioscorus en de belangrijkste bisschoppen van de Raad bijeen. Ze bespraken de kwestie en bediscussieerden deze met hen tot in de avond. Maar St. Dioscorus wilde niet afwijken van zijn orthodoxe geloof.

De keizer en de keizerin waren hierdoor geïrriteerd en de keizerin beval om St. Dioscorus op zijn mond te slaan en om het haar van zijn baard uit te trekken. Hij nam het haar en de tanden die uitgeslagen waren en stuurde ze naar Alexandrië met de boodschap: "Dit is de vrucht van het Geloof." Toen de rest van de bisschoppen zagen wat er met Dioscorus was gebeurd, waren ze bang hetzelfde lot te moeten ondergaan en dus waren zij het eens met de keizer. Zij ondertekenden het document met daarin de overtuiging dat Christus twee verschillende en gescheiden naturen heeft. Toen St. Dioscorus dit hoorde, liet hij het document halen en deed alsof hij het ook wilde ondertekenen. Maar toen hij het document las, schreef hij onderaan dat hij iedereen excommuniceerde die het had ondertekend, evenals iedereen die afweek van het orthodoxe geloof. De keizer was woedend en hij beval om St. Dioscorus te verbannen naar het eiland van Ghaghra, samen met St. Macarius, de bisschop van Edko en twee anderen. Het Concilie van Chalcedon werd hervat. Toen ze St. Dioscorus meenamen naar het eiland van Ghaghra, ontmoette de bisschop van Ghaghra hem met verachting en minachting, want hij was Nestoriaans. Echter, God verrichtte door de handen van St. Dioscorus vele grote tekenen en wonderen, zodat allen hem gehoorzaamden, respecteerden en hem eerden. Want God eert Zijn uitverkorenen overal. St. Dioscorus vertelde St. Macarius, zijn metgezel in ballingschap, "U wachtte een kroon in Alexandrië." Hij stuurde hem met een van de gelovige kooplieden naar Alexandrië, waar hij de kroon van het martelaarschap ontving. St. Dioscorus, die zijn goede strijd had beëindigd, ging heen uit dit ijdele leven en ontving de kroon van het eeuwige leven op het eiland Ghaghra waar zijn lichaam ligt.

Mogen zijn zegeningen en gebeden met ons allen zijn. Amen.