Het martelaarschap van paus Yosab 52e paus van Alexandrië.
Op deze dag van het jaar 849 A.D. (566 A.M.), ging de patriarch vader Yosab, 52e paus van Alexandrië, heen. Deze vader stamde uit een vooraanstaande familie van Monoef. Zijn ouders waren zeer rijk. Toen zij een zalig einde genomen hadden en Yosab als wees achterlieten, voedde een aantal van de gelovigen hem op. Toen Yosab volwassen werd, verdeelde hij zijn vermogen onder de armen en ging toen op weg naar de woestijn van de heilige Makarius, waar Yosab bij een heilige grijsaard, monnik werd. Toen onze vader Markus II tot paus, de 49e van de pausen van Alexandrië, gekozen was, en hoorde van de levenswandel van Yosab, liet hij hem bij zich komen. Toen Yosab hem vroeg, of hij naar de woestijn terug mocht gaan, heeft Anba Markus hem tot priester gewijd en hem naar de woestijn terug laten gaan. Hier verbleef Yosab meerdere jaren, tot de Paus Simeon II, de 51e Paus onder de Pausen van Alexandrië, was overleden. Daarna bleef de stoel meerdere jaren leeg, totdat enkele bisschoppen zich door een getrouwde man lieten omkopen om hem als Paus voor te dragen. Toen de andere bisschoppen dat hoorden , keurden zij dit af. Gezamenlijk baden ze tot God om hen te leiden tot Zijn keus. Toen herinnerde God hen aan vader Yosab. Ze dachten aan zijn vrome levenswandel en zijn leiding, terwijl hij bij Paus Markus II was geweest. Zij stuurden nu enkele bisschoppen naar Yosab, om hem te halen. De afgevaardigden baden tot God en spraken: Wij vragen u oh, Heer! Geef ons een bepaald teken, waaraan wij kunnen zien, dat U deze man voor dit hoge ambt hebt uitgekozen. Dat teken zou voor ons kunnen zijn, dat wij, als wij bij hem komen, zijn deur open vinden. Toen zij nu bij Yosab kwamen, vonden ze zijn deur open. Vader Yosab was juist enkele monniken die bij hem op bezoek waren, aan het uitlaten, en stond op het punt de deur te sluiten. Toen hij hen zag, groette hij hen en verzocht hen vriendelijk binnen te treden. Vader Yosab leidde hen zijn cel binnen. Zodra ze binnen waren, pakten ze Yosab en zeiden tegen hem: Waarachtig! Vader Yosab riep luid en huilde. Hij begon hen zijn fouten en overtredingen uiteen te zetten. De bisschoppen lieten zich echter niet van de wijs brengen, brachten hem naar Alexandrië en legden hun handen op hem.
Nadat Vader Yosab aangesteld was, zorgde hij uitstekend voor de kerken. Wat hij overhield van zijn inkomsten, gebruikte hij voor het aankopen van stukken grond, waarbij hij bepaalde, dat het onvervreemdbaar eigendom van de kerken was. Hij liet zich zeer gelegen liggen aan het onderwijs van het volk en verwaarloosde niemand. Maar de satan benijdde Paus Yosab en veroorzaakte velerlei narigheid. Onder andere hadden de bisschop van Tinnis en de bisschop van Cairo de gelovigen van hun bisdommen slecht behandeld. Paus Yosab had meermaals tegen hen beiden zijn afkeuring uitgesproken en hen gevraagd, vriendelijk met hun ondergeschikten om te gaan, maar zij luisterden niet. Totdat de gelovigen zelf hem om hulp vroegen en dreigden, dat als hij hen dwong om gehoorzaam te zijn aan die bisschoppen, zij naar een andere denominatie zouden overgaan. Paus Yosab spande zich erg in de goede verstandhouding tussen hen te herstellen, maar het lukte hem niet. Nu liet Paus Yosab de bisschoppen uit de overige steden bij elkaar komen. Nadat hij hen de zaak uiteengezet had, ondertekenden allen de excommunicatie van de afvalligen. Nadat de twee uitgestoten waren, begaven dezen zich naar de stadhouder van Cairo en spraken valse beschuldigingen uit tegen paus Yosab. De stadhouder stuurde er zijn broer met soldaten heen, om de paus met geweld bij zich te laten komen. De broer van de stadhouder trok zijn zwaard en wilde paus Yosab doden. Maar toen hij daarmee toesloeg, leidde God zijn hand af en hij sloeg tegen een zuil zodat het zwaard brak. Nu werd de broer van de stadhouder nog woedender, trok een mes uit zijn vest en stiet Paus Yosab daarmee in de zij. Nu werden evenwel slechts zijn kleren stukgesneden, zonder dat het mes in zijn lichaam binnendrong. Toen geloofde de officier werkelijk, dat de goddelijke genade met de paus was en hem beschermd had voor de moord. Hij behandelde paus Yosab met grote eer, bracht hem naar zijn broer en informeerde hem over datgene wat er met paus Yosab voorgevallen was. De stadhouder ontving paus Yosab met respect en vreesde hem. Toen liet de stadhouder zich door Paus Yosab vertellen, hoe het zat met de beschuldiging die tegen hem was ingebracht. Paus Yosab bewees hem, dat die beschuldiging volledig bezijden de waarheid was, en vertelde de stadhouder het verhaal van de beide bisschoppen. De stadhouder nam zijn verslag welwillend op, bewees Paus Yosab alle eer en stelde een schrijven op, dat niemand hem, noch in het benoemen of afzetten van bisschoppen, noch in het verder leiden van zijn kerkgemeenschap mocht hinderen. Paus Yosab spande zich constant erg in, om de zondaren en de ketters te bekeren en hen in het ware geloof, dat ze van hun vaders overgenomen hadden, te bevestigen en hen dit nader toe te lichten en te verklaren, wat ze niet begrepen en hen te behoeden door zijn onderricht en zijn gebeden. God liet door de hand van deze heilige paus Yosab vele wonderen geschieden. Toen paus Yosab zijn goddelijke levenswandel voltooid had, ging hij in vrede heen, nadat hij negentien jaar op de stoel gezeten had, negenendertig jaar monnik was geweest en daarvoor twintig en nog enkele jaren geleefd had. Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.