Het heengaan van paus Mattheüs III, 100e paus van Alexandrië.
Ook op deze dag van het jaar 1362 A.M. (31 maart 1646 A.D.) op de zaterdag van Lazarus ging anba Mattheüs III, 100e paus van Alexandrië, van ons heen. Hij was bekend als Mattheüs van Toekh. Hij was zoon van christelijke ouders uit de buurt van Toekh Elnassarah (van de christenen) in de provincie Moenoefia. Zij waren Godvrezende, menslievende en gulle mensen. God gaf hen een zoon, die zij Tadros noemden. Zij voedden hem op in de spirituele leer. Zij leerden hem de boeken van de kerk. Gods Geest was in deze gezegende zoon. Hij verdiepte zich met ijver in de christelijke leer totdat hij door de genade van God werd bewogen tot het engelenleven van soberheid. Hij verliet zijn dorp, zijn ouders en zijn familie en volgde de roep van Jezus en ging naar de Scetiswoestijn waar de harten gewogen worden. Hij werd in de kerk van de heilige Macarius als monnik gewijd. Hij streefde naar een ascetisch leven en gebed. Hij werd als priester gewijd en hij groeide verder in het leven van abstinentie en eerlijkheid. Toen werd hij tot aartspriester gewijd en benoemd tot abt van het klooster.
Kort daarna overleed paus Johannes XV, de negenennegentigste patriarch van Alexandrië. De bisschoppen, priesters en oudsten kwamen bij elkaar om de opvolging te bespreken. Zij vroegen biddend de Heer Jezus, aan wie alle glorie, hen de goede herder te geven. Hij die de gelovigen kan beschermen tegen de ‘wolven’. Door de wil van Jezus Christus, herder van de herders, waren ze het allemaal eens om vader Tadros, de abt van het klooster van St. Macarius, voor te stellen voor de Stoel. Zij reisden naar het klooster en namen hem tegen zijn wil mee en wijdden hem tot patriarch, met de naam Mattheüs, op de vierde dag van Elnasie (kleine maand) van het jaar 1347 A.M. (7 september 1631 A.D.) De hoofdcelebrant bij de wijding was Anba Johannes, bisschop van de Syriërs.
Toen paus Mattheüs op de apostolische stoel gezeten was, heeft hij de kudde van Christus goed gehoed en er was rust en vrede onder de gelovigen in zijn dagen. De kerk kwam tot rust na moeilijke tijden. Satan, de vijand van het goede, benijdde hem en bewoog slechte mensen naar de landvoogd van Egypte te gaan. Zij vertelden hem dat het gebruikelijk was dat de patriarch een geldsom aan de landskist betaalde bij het bestijgen van de Stoel. De landvoogd luisterde naar hun beschuldiging en riep de paus bij zich. Er kwam echter een delegatie van de oudsten naar de landvoogd. De landvoogd vroeg niet naar de paus maar besprak met hen de betaling en vroeg vierduizend piaster. Zij vertrokken vol verdriet over de hoogte van het bedrag.
Maar God, aan wie alle glorie, wenste geen verdoemenis voor de mens. Hij bewoog het hart van een jood, die het bedrag aan de landvoogd betaalde. De oudsten van de kerk bedankten hem en beloofden het bedrag terug te betalen. Zij verdeelden het onder elkaar en betaalden de jood terug. Er was echter een klein deel dat de paus zelf bijeen moest brengen. Hij ging naar Zuid - Egypte om het bedrag bij elkaar te brengen. Door zijn sterke geloof en zijn vertrouwen in Gods hulp, waren de harten van de mensen vertederd en zij gaven hem, met liefde, het geld. Daarna ging hij naar het noorden om de gelovigen daar te bezoeken. Toen kwamen de mensen van zijn dorp naar hem toe en vroegen of hij hun dorp wilde bezoeken en hun zegenen. Dat deed hij.
In deze tijd was er ook een prijsexplosie. De prijzen waren nog nooit zo hoog geweest. De prijs van een ton graan bereikte vijf dinaren. Alleen enkele mensen konden deze prijs betalen. De mensen aten dode dieren of gemalen bot en zochten graan op de moeilijkste plaatsen en velen gingen dood. Dit was in het jaar 1347 A.M. (1631 A.D.) Deze situatie duurde twee jaar. De landvoogd van Zuid - Egypte was Haider Beek. In het jaar 1350 A.M. (1634 A.D.) kwam een overvloedige overstroming van de Nijl die het hele bouwland overstroomde. In deze tijd nam prins Aly Beek Eldafterdary de landvoogdij van Zuid -Egypte over en in de maand Babah 1350 A.M. ging hij daar naartoe. Hij liet het land zaaien en de mensen werden gerustgesteld. De vrees voor de hoge prijzen verdween en de prijzen zakten.
In dit jaar stuurde Sultan Mourad IV schepen die geladen waren met koperen tabletten bedrukt met de zegel van koning Salomo. Er wordt gezegd dat die gevonden waren in de kluizen van koning Constantijn. De lading woog 12 duizend ton (Kentaar). De landvoogd liet daar geld van slaan en stuurde 300.000,00 Dirham terug als prijs voor deze lading. Hij deelde verder het koper onder de bevolking uit en liet de mensen daarvoor tachtig Piasters per ton (Kentaar) betalen. De mensen kwamen daardoor in financiële moeilijkheden. Er kwam een crisis en de verliezen in het land waren groter dan ooit te voren. Velen moesten hun eigendommen verkopen om deze prijs te betalen. De landvoogd verzamelde veel geld dat hij in de landskist stortte. Toen de Sultan hoorde dat de landvoogd zo wreed was in het distribueren van het koper, riep hij hem uit Egypte en liet hem doden met het zwaard en benoemde een nieuwe landvoogd voor Egypte.
In hetzelfde jaar stuurde de koning van Ethiopië een verzoek naar paus Mattheüs en vroeg of die een metropoliet voor Ethiopië wilde benoemen. Paus Mattheüs heeft iemand uit Assiut gewijd en stuurde hem naar Ethiopië. Deze metropoliet ondervond heel veel moeilijkheden en verdriet in Ethiopië. Hij werd uiteindelijk ontslagen en er werd iemand anders in zijn plaats gewijd .
Toen de paus klaar was met zijn bezoek aan het noorden van Egypte en zijn bezoek aan het dorp Toekh Elnassarah (van de Christenen), kwamen er mensen uit een gehucht in de buurt van Toekh en namen hem mee daar naar toe. Hij werd daar door de priesters en de gelovigen ontvangen met eer en met gezang van kerkhymnen en naar de kerk begeleid met eerbied en glorie. Hij bleef een jaar bij hen, de gelovigen prekend en lerend.
Toen het zaterdag werd, de dag dat de Heer Lazarus uit de dood deed verrijzen, riep hij de priesters en gelovigen bij elkaar in de kerk. Na de mis at hij met hen en nam afscheid en zei dat zijn graf in Toekh zou zijn en dat hij het dorp niet zou verlaten. Hij verliet de menigte en ging even rusten in het huis van een diaken. Toen de diaken de kamer van de paus binnen ging, zag hij de paus liggen, naar het oosten kijkend en met zijn handen op zijn borst gekruist. Hij was heengegaan. De diaken riep de priesters en gelovigen en ze zagen dat de paus was overleden. Zijn gezicht was niet veranderd maar scheen als de zon. Zij brachten zijn lichaam naar de kerk en baden de geschikte gebeden voor een uitvaart van een paus en legden hem neer in een graf in de kerk in Toekh. Hij was op de apostolische stoel gedurende veertien jaar, zes maanden en drieëntwintig dagen zonder ooit vlees te hebben gegeten of wijn te hebben gedronken. Hij ging heen in een goede en volmaakte ouderdom.
Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.