Het heengaan van St. Euphrasia (Eupraxia), de maagd.
Op deze dag ging de gezegende St. Euphrasia (Eupraxia) de maagd heen. Ze was de dochter van een nobele familie in de stad Rome en was familie van keizer Honorius. Voordat haar vader overleed vroeg hij of de keizer voor haar wilde zorgen.
Haar moeder ging naar Egypte om de opbrengst en rente van het landgoed en de boomgaard, die haar man haar nagelaten had, te innen. Ze nam haar negenjarige dochter Eupraxia met zich mee en ze logeerden in een van de huizen van de maagden. De nonnen van dat klooster praktiseerden een hoge mate van ascetisme, godsvrucht en vroomheid. Ze aten nooit witte bloem, olie, fruit, dronken nooit wijn en sliepen op de vloer.
Eupraxia hield van het leven in dat klooster en ze was erg blij met de non die haar diende. Die non zei tegen haar: “Beloof me dat je dit klooster nooit zult verlaten.” Ze beloofde dit. Toen haar moeder klaar was met het werk waar ze voor gekomen was, weigerde haar dochter om met haar terug te keren. Ze zei tegen haar moeder: “Ik heb mezelf aan Christus beloofd en ik heb niets nodig van deze wereld, want mijn ware bruidegom is de Heer Christus.” Toen haar moeder dit hoorde, gaf ze al haar geld en goederen aan de armen en behoeftigen. Ze leefde vele jaren met haar dochter in het klooster en ging toen heen in vrede.
Toen keizer Honorius dat hoorde, vroeg hij hoe het met haar ging. Ze antwoordde hem en zei dat ze zichzelf aan de Heer Christus had beloofd en dat ze haar belofte niet kon verbreken. De keizer was verbaasd over haar wijsheid en rechtvaardigheid en stond haar toe om te blijven.
Eupraxia hield energiek vol in het ascetisch leven. Ze vastte twee dagen achter elkaar, toen drie, toen vier, en uiteindelijk vastte ze een week achter elkaar en tijdens de Grote Vasten at ze niets dat gekookt was. Satan was jaloers op haar en hij veroorzaakte bij haar een ziekte aan haar voeten, die haar lange tijd erg veel pijn bezorgden, totdat God medelijden met haar kreeg en haar genas. God schonk haar de gave om zieken te genezen en ze werd geliefd door de abdis en alle zusters, vanwege haar nederigheid en gehoorzaamheid aan hen.
Op een nacht zag de abdis in een visioen kronen die klaar werden gelegd en ze vroeg: “Voor wie zijn die?” Er werd tegen haar gezegd: “Deze kronen zijn voor uw dochter Eupraxia. Ze zal binnen korte tijd naar ons toe komen.” De abdis vertelde de nonnen over het visioen dat ze gezien had en beval hen er niets over te zeggen tegen Eupraxia. Toen haar tijd om van deze wereld heen te gaan gekomen was, werd ze ziek door een lichte koorts. De abdis en de nonnen verzamelden zich om St. Eupraxia heen en ze vroegen haar of ze hen niet wilde vergeten voor de Goddelijke Troon. Toen ging ze heen in vrede.
Kort na haar heengaan ging haar vriendin, de non, heen en kort daarna werd de abdis ziek. Ze riep de nonnen bijeen en zei tegen hen: “Kies wie er na mij abdis over jullie zal zijn, want ik ga naar de Heer”. Toen ze de volgende morgen bij haar op bezoek kwamen, zagen ze dat ze was heengegaan.
Mogen haar gebeden met ons zijn. Amen.