Het heengaan van paus Sinuthius (Shenouda I), 55e paus van Alexandrië.
Op deze dag van het jaar 596 A.M. (23 april 880 A.D.) ging de grote vader paus Sinuthius (Shenouda I), 55e paus van de zetel van St. Marcus, heen. Deze heilige vader was een monnik in het klooster van St. Macarius. Kort daarna werd hij door aanbeveling van het volk en de bisschoppen gekozen voor het patriarchaat. Hij werd gewijd op de 13e dag van Toebah 575 A.D. (8 januari 859 A.D.) en hij onderging grote beproevingen en vervolgingen. God deed vele tekenen door hem en genas velen met afschuwelijke ziekten. Eens heerste er gedurende drie jaar een droogte in de stad Mariout. De bronnen droogden op en het akkerland verdorde. Deze vader kwam naar de kerk van St. Mina, vierde de heilige liturgie en smeekte God om medelijden te hebben met Zijn schepping. Tegen zonsondergang begon het zacht te regenen en het stopte daarna. De vader trad zijn kamer binnen en stond biddend op en zei: “O mijn Heer Christus, heb genade met Uw volk en met de rijkdom van Uw compassie laat ze vervuld zijn van Uw goede welbehagen.” Voordat hij zijn gebed beëindigde, begon het te donderen en bliksemen en hard te regenen totdat alle bronnen, wijngaarden en boerderijen gevuld waren met water. Het volk verheugde zich en verheerlijkte God de wonderwerker.
Toen anba Shenouda naar de wildernis kwam om de kloosters te bezoeken, kwamen Arabieren van Opper-Egypte naar de woestijn van Scetes om de kloosters te plunderen en de monniken te doden. De paus nam zijn staf met daarop het kruisteken en ging voort om ze te ontmoeten. Toen ze het kruis zagen, trokken ze zich terug en vluchtten weg. (Het verhaal van dit wonder wordt genoemd op de 9e dag van Baramoeda.)
Sommige mannen in een dorp genaamd Boukhnessa, één van de dorpen van Mariout, zeiden dat Hij die aan het kruis voor ons had geleden, slechts een man was en dat de Goddelijkheid Hem had verlaten. Deze paus schreef daarop een brief en stuurde deze tijdens de grote vastentijd naar alle kerken om gelezen te worden. Hij zei erin: “God het Woord heeft geleden voor ons in Zijn Lichaam en Zijn Goddelijkheid was niet gescheiden van Zijn menselijkheid, geen oogwenk lang. De pijn en het lijden hebben de Goddelijkheid niet geraakt en aangedaan, net zoals roodgloeiend ijzer lijdt door het hameren maar het vuur niet. Om het lijden van Christus waardevol te laten zijn, was de Hypostatische eenheid met de Goddelijkheid nodig. Door dit lijden verloste Christus de gehele mensheid.”
Ook zeiden sommige mensen uit de Stad El-Balyana, met hun bisschoppen, dat de Goddelijke Natuur gestorven was. Toen de vader dit hoorde, schreef hij hen, zeggende: “De Natuur van God het Woord is onkenbaar, ontastbaar en onbegaanbaar. Daarom was het onmogelijk voor de pijn om de Essentie aan te tasten. De deelname van de Goddelijkheid met de menselijkheid in het lijden is een morele participatie om waarde te geven aan dit lijden. Dit om de schuld van de mensheid aan God, de Alomtegenwoordige, te betalen. Dat zou slechts mogelijk zijn als de Goddelijkheid moreel deel zou nemen zonder het aantasten van Haar Essentie. Aldus zeggen we in onze gebeden: “Heilige God, Wie gekruisigd was voor ons, ontferm U over ons.”
Toen zijn brief hen bereikte, kwamen ze terug op hun dwaling en de bisschoppen kwamen en beleden het ware en correcte geloof voor de paus en vroegen om vergeving.
Paus Shenouda I bekommerde zich sterk om de kerken, hun gebouwen en hun behoeften. Hij gaf ook om de plaatsen waar pelgrims vertoefden en al het geld dat aan hem werd gegeven, gaf hij aan de armen en behoevenden.
Toen hij zijn goede levenswandel had voltooid, ging hij heen in vrede. Hij bleef gedurende 21 jaar, 3 maanden en 11 dagen op de zetel van St. Marcus.
Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.