Het martelaarschap van St Joris, de grootste der martelaren
Op deze dag van het jaar 307 A.D. (23 A.M.) stierf St. Joris, de grote onder de martelaren, de marteldood. Hij werd in Cappadocië geboren. Zijn vaders naam was Anastasius en zijn moeders naam was Theobaste. Op twintigjarige leeftijd overleed zijn vader en hij ging naar Keizer Diocletianus om zijn vaders positie over te nemen. Hij bemerkte dat de keizer het geloof had verlaten en het aanbidden van afgoden had bevolen. St. Joris was treurig en gaf al zijn bezittingen aan de armen en liet zijn bediende gaan.
Toen hij de verordeningen van de keizer tegen de christenen zag, werd hij woedend en verscheurde deze. Hij werd naar de keizer gebracht en riep in hun midden uit: “Voor hoe lang zult u uw woede op de onschuldige christenen uitstorten en zij die het ware geloof kennen, dwingen om een geloof aan te nemen waarover u twijfelt omdat het onwaar is? Dus, óf u gelooft in het ware geloof, óf stoor degenen die er rotsvast in zijn niet met dwaasheid.” De keizer vroeg Mephnanius, één van zijn ministers, om Joris te kalmeren en te overtuigen. Mephnanius vroeg hem: “Wie heeft u geleerd om zo gedurfd te zijn?” De heilige antwoordde: “Het is de waarheid.” Hij begon het toen aan hem uit te leggen. De keizer onderbrak Joris, herinnerde hem aan de rangen die hij aan hem had gegeven en waarvan hij hem meer beloofde als hij zijn Christus zou ontkennen. De heilige weigerde trots al deze ijdele voorstellen. De keizer martelde hem, maar de Heer gaf hem kracht en genas al zijn wonden.
Toen de keizer moe werd van het martelen van St. Joris, liet hij een magier, wiens naam Athanasius was, komen die de heilige een beker vol met gif te drinken gaf. St. Joris maakte het teken van het kruis over de beker en dronk. Toen hem geen kwaad werd berokkend, geloofde de magier in de Heer Christus en ontving de kroon van het martelaarschap. De keizer werd woedend en beval St. Joris in elkaar te drukken totdat hij de geest gaf. Ze wierpen zijn lichaam buiten de stad.
De Heer Christus deed hem verrijzen en de heilige keerde terug naar de stad. Toen de mensen hem zagen, kwamen 3700 zielen tot het geloof. De keizer beval hen te onthoofden en ze ontvingen allen de kroon van het martelaarschap.
Een aantal koningen was op bezoek bij Diocletianus. Zij vroegen aan de heilige: “We wensen dat u de stoelen waarop wij zitten, bladeren en vruchten laat voortbrengen.” De heilige bad tot de Heer Christus en de Heer aanvaardde zijn smeekbeden. De stoelen brachten bladeren en vruchten voort.
Ze brachten St. Joris eens naar een begraafplaats en vroegen hem de doden aldaar op te wekken. Hij bad tot de Heer Christus. De Heer deed hen verrijzen en nadat ze tot de aanwezigen hadden gesproken, stierven ze en keerden weer terug naar hun graven.
Een arme vrouw bracht haar zoon, die blind, doof en stom was, naar hem toe. Hij bad tot de Heer Christus, maakte het kruisteken over hem en de zoon genas meteen.
Ondanks al deze gebeurtenissen ging Diocletianus door met het martelen van St. Joris, totdat hij er moe en verveeld van raakte. Hij begon aardig te doen tegen de heilige en beloofde hem zijn dochter ten huwelijk te geven als hij wierook zou offeren aan de afgoden. De heilige deed alsof hij zijn aanbod accepteerde, wat de keizer verblijdde en bracht hem naar het keizerlijk paleis. Terwijl St. Joris de psalmen bad, hoorde de keizerin hem en vroeg hem uit te leggen wat hij had gezegd. Hij legde haar alles uit vanaf de schepping van de wereld tot de incarnatie van de Heer Christus. Zijn woorden raakten haar hart en ze geloofde in de Heer Christus, aan Wie de Glorie is.
De keizer had iedereen in de stad ontboden om St. Joris wierook aan de afgoden te zien offeren. Toen een menigte bij de afgoden verzameld was, stond Joris op en riep naar de afgoden in de Naam van de Heer Christus, de Redder der wereld. De aarde opende zich en slikte alle afgoden in. De keizer en allen die bij hem verzameld waren, schaamden zich en de keizer keerde vol woede en wraakzucht terug naar zijn paleis. De keizerin zei tot hem: “Had ik je niet verteld de Galileeërs niet tegen te werken, omdat hun God groot en machtig is?” De keizer werd in toenemende mate boos op haar, omdat hij wist dat St. Joris ook haar tot het geloof had gebracht. De keizer beval woedend haar lichaam met een metalen kam te bewerken, om vervolgens haar hoofd af te hakken. Ze ontving de kroon van het martelaarschap. Tenslotte besloot Diocletianus een eind te maken aan de vernedering die hem was overkomen door het hoofd van St. Joris af te laten hakken en deze verkreeg de kroon van het martelaarschap. Een christen nam het lichaam mee, wikkelde het in dure doeken en bracht het naar de stad Lydda, zijn thuisstad en ze bouwden er een grote kerk in zijn naam.
Mogen zijn gebeden met ons zijn, en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.