Het heengaan van St. Abraäm, bisschop van El-Fayoum.
Ook op deze dag van het jaar 1630 A.M. (10 juni 1914 A.D.) ging de heilige anba Abraäm, bisschop van El-Fayoum en El-Giza, heen. Deze heilige werd in het jaar 1545 A.M. (1829 A.D.) bij rechtvaardige ouders geboren op het platteland van ‘Gilda’, de streek Mallawi, het gouvernement van Minia. Hij werd Paulus (Boulos) genoemd. Ze voedden hem op een Christelijke manier op. Ze stuurden hem naar de school van de kerk, waar hij de kerkliederen leerde en les kreeg over religieuze onderwerpen. Omdat hij een pientere leerling was, wijdde anba Yosab, bisschop van Sunabbo, hem tot diaken in de kerk van Kilde. Zijn hart verlangde naar het kloosterleven. Daarom ging hij naar het El-Mouharraq klooster waar hij tot monnik gewijd werd met de naam Paulus Gabriël El-Mouharraqi. Hij was negentien jaar oud.
Hij was volgzaam en nederig, leidde een rein leven en bad veel in eenzaamheid. Daarom hielden de monniken erg veel van hem. Toen anba Yakoubos, bisschop van El-Minia, over hem hoorde, riep hij hem bij zich. Hij hield hem een poosje in het bisdom vast en wijdde hem in deze periode tot priester. Toen Paulus terugkeerde naar zijn klooster, besloten de monniken eenstemmig om hem abt van het klooster te maken na de dood van hun abt. Hij werd gepromoveerd tot aartspriester (Hegoemen) in de tijd van anba Demetrius II, 111e patriarch van Alexandrië. Hij bleef vijf jaar abt van het klooster, in de periode dat het klooster een vluchthaven was voor duizenden armen. Daarom werd hij de vader van de armen en berooiden genoemd. Tijdens deze periode als abt, spaarde hij tijd noch moeite om de conditie van het klooster geestelijk en fysiek te verbeteren. Hij verbeterde de financiën door de landbouwgrond te ontwikkelen. Toen hij zijn liefdadigheid aan de armen, de wezen en de weduwen vermeerderde, werden een paar monniken wrevelig tegenover hem. Ze zagen deze liefdadige werken als verspillend en buitensporig. Ze klaagden over hem bij anba Marcus, metropoliet van El-Behiera, die de uitvoerende patriarch was na de dood van paus Demetrius. Anba Marcus keurde hun klachten goed en zette Paulus uit zijn ambt als abt van het klooster. Kort na zijn afzetting verliet hij het El-Mouharraq klooster en ging naar het klooster van El-Baramous. Hij bleef hier enige tijd de Bijbel bestuderen en de monniken onderwijzen.
De abt van het klooster van El-Baramous was toen aartspriester Yohanna de Schrijver, die later paus Kirolos (Cyril) V, 112e patriarch van Alexandrië werd.
Een aantal monniken van het El-Mouharraq klooster waren met hem meegegaan omdat ze de houding van de klagende monniken niet waardeerden. In het jaar 1597 A.M. (1881 A.D.) verkoos en wijdde paus Kirolos V hem, na het heengaan van anba Isaac, tot bisschop van het bisdom van El-Fayoum en El-Giza. Hij werd gewijd met de naam anba Abraäm. Tijdens zijn episcopaat werd hij beroemd vanwege twee eigenschappen:
Ten eerste: zijn liefdadigheid voor de menigte armen die naar de bisschoppelijke woning kwamen. Hij gaf hen al het geld dat hij had. Hij maakte de bisschoppelijke woning tot een schuilplaats voor velen van hen. Hij gaf kleding aan hen die geen kleding hadden en eten aan degenen die honger hadden. Nooit stond hij iemand toe om hem eten te geven wat beter was dan het eten dat hij aan de armen gaf. Eens ging hij naar beneden om de armen te bezoeken terwijl ze aan het eten waren en ontdekte dat het eten dat hij die dag gekregen had beter was dan het eten wat de armen die dag kregen. Hij was erg verdrietig en ontsloeg de non, die de voedselverspreiding leiding gaf, onmiddellijk van haar taken.
Ten tweede: hij werd beroemd om zijn gebeden van geloof. Vele wonderen gebeurden door zijn handen. Zijn roem werd over alle delen van Egypte verspreid en ook over sommige delen van Europa. Vele patiënten, van verschillende religies, kwamen bij hem op zoek naar de zegen van zijn gebeden en zij werden genezen.
Anba Abraäm was goed belezen in de heilige boeken. Hij gaf zijn bezoekers altijd advies, instructies en preken die een grote diepte aan kennis bewezen. Nog belangrijker was dat hij een reine natuur en vele deugden bezat. Hij cijferde zichzelf compleet weg en verwierp de pleziertjes van het leven en hun vergankelijke glorie. Zijn eten en kleding waren enkel noodzakelijke benodigdheden. Nooit was zijn ambitie een hogere rang of positie. Toen de patriarch hem tot de rang van metropoliet wilde bevorderen, verontschuldigde hij zich door te zeggen dat de Bijbel geen rangen noemt, behalve die van priester en bisschop. Hij was altijd open in het geven van zijn eigen mening, die alleen naar de waarheid zocht. Hij gaf nooit enige aandacht aan rang of aanzien van mensen op hogere posities, omdat hun aanzien heel veel minder was dan de verhevenheid van de waarheid. Om die reden vermeden de metropolieten en de bisschoppen van de kerk zijn ongenoegen en probeerden ze hem te behagen. Anba Abraäm ging op de 3e dag van Baouna, 1630 A.M. (10 juni 1914 A.D.) naar de hemelse zegen heen.
Meer dan tienduizend Christenen en Moslims liepen mee in zijn begrafenisstoet. Zijn zuivere lichaam werd in de tombe gelegd, die voor hem was voorbereid in het klooster van de Maagd Maria in El-Ezab. Na zijn heengaan vonden er vele wonderen door hem plaats. Zijn tombe is nu nog steeds een pelgrimsplaats voor velen die een handicap of kwaal hebben.
Toen God in de tijd van anba Shenouda III en anba Abraam (in 1985 A.D. gewijd tot bisschop van Fayoum) de relieken van deze heilige wilde eren, werden deze rond half mei 1987 A.D. van zijn graf onder het altaar overgeplaatst naar een ijzeren kist. Deze kist bleef tot 2 juni 1987 A.D. voor het hoofdaltaar staan. Daarna werd deze in een speciaal voor deze relieken gebouwde tombe geplaatst, in de aanwezigheid van een groot aantal bisschoppen.
Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.