Het heengaan van de twee grote heiligen Maximus en zijn broer Domatius.
Op deze dag van het jaar herdenken wij de twee grote heiligen Maximus en zijn broer Domatius, de zonen van koning Valentinianus II die over het Romeinse Rijk heerste. Deze koning was rechtzinnig in de leer en vroom in al zijn daden. God schonk hem deze beide heiligen. Zij waren van jongs af aan als engelen van de Heer in hun kuisheid, hun standvastigheid in het gebed, en in het lezen van de heilige geschriften. Zij kwamen beiden op het idee afscheid van de vergankelijke wereld te nemen en de weg van de monniken op te zoeken. Ze vroegen hun vader hen toe te staan naar Nicea te gaan, om op de plek van het heilige concilie, van het jaar 325 AD, te bidden. Koning Valentinianus was daar verheugd over en stuurde enkele soldaten en bedienden met hen mee. Nadat ze daar aangekomen waren, lieten Maximus en Domatius de soldaten naar hun vader terugkeren, onder het voorwendsel, dat ze nog enkele dagen daar wilden blijven. Daarna vertelden ze hun bedoelingen aan een heilige monnik, en legden hem uit dat ze graag monniken zouden willen zijn. De monnik voldeed overigens niet aan hun verzoek, uit angst voor hun vader, de koning, maar raadde Maximus en Domatius aan naar Syrië, naar de heilige Agapius te gaan. Ze volgden de raad van de monnik op, reisden naar Syrië naar Agapius en bleven bij hem, tot hij de eeuwige rust binnenging, nadat hij Maximus en Domatius met het monnikskleed bekleed had. Voor zijn overlijden vertelde hij hen, dat hij een droom had gehad, waarin de heilige Macarius de Grote tegen hem zei: Geef je kinderen als je laatste wil te kennen, dat ze na jouw overlijden naar mij moeten komen, om mijn zonen te worden. Nadat de anba Agapius hen deze droom had verteld, voegde hij er aan toe: Ik heb altijd de wens gehad de heilige Macarius persoonlijk te leren kennen, nu heb ik hem in de geest gezien. Ga in vrede, na mijn overlijden, naar hem toe. Daarna begenadigde God Maximus en Domatius met de gave zieken te genezen, en hun reputatie verbreidde zich in die landen onder de kooplieden en de reizigers. Maximus en Domatius leerden de kunst zeilen voor de schepen te maken, die zij verkochten. Een deel van de opbrengst gebruikten zij voor hun levensonderhoud. Wat overbleef verdeelden ze als aalmoes onder arme en behoeftige mensen.
Op een dag ging een van de kamerheren van hun vader langs de zee wandelen. Hij zag toen, dat er op een zeil van een schip “Maximus en Domatius” geschreven stond, en toen hij informeerde naar de betekenis van deze beide namen, zei de scheepseigenaar: Dat zijn twee heilige broeders en in vertrouwen op hen, heb ik hun namen op de zeilen van mijn schip geschreven, opdat God mij door hun gebed bijstaat en mij een goede winst bij mijn handel bezorgt. Verder beschreef hij hen als: Een van hen heeft al een zware baard, de andere heeft nog geen baard. De kamerheer was ervan overtuigd, dat het de zonen van de koning waren. Hij nam de koopman mee en bracht hem naar de koning. Ook deze twijfelde niet en stuurde hun moeder en hun zuster naar hen toe. Toen de moeder en de zuster daar aankwamen en Maximus en Domatius herkenden, begonnen zij hard te huilen. De moeder vroeg Maximus en Domatius met hen terug te keren naar huis. Dat deden ze echter niet, maar troostten hun moeder en hun zuster en brachten hun harten tot rust.
Kort daarna stierf de patriarch van Constantinople. De bisschoppen herinnerden zich Maximus en kozen hem tot patriarch, waarover zijn ouders zeer verheugd waren. Toen het bericht hiervan de beide heiligen bereikte, overlegden ze waar ze naar toe zouden gaan. Maximus en Domatius dachten aan de laatste aanwijzing van hun vader anba Agapius. Ze vermomden zich, veranderden hun kleding en vertrokken, richting de Middellandse zee. Als ze dorst hadden veranderde God het zoute water voor hen in zoet water. Toen zij zo moe waren dat hun voeten bloedden, sliepen zij op een berg. Toen stuurde God een kracht naar hen toe, die hen naar de Scetis woestijn droeg, waar de heilige Macarius de Grote was. Hier vertelden Maximus en Domatius, dat zij graag bij hem zouden willen wonen. Toen hij echter zag, dat zij van voorname afkomst waren, geloofde hij niet, dat zij het verblijf in de woestijn zouden kunnen verdragen, en beschreef hen het harde leven in de woestijn, maar Maximus en Domatius antwoordden hem: Als wij dit leven niet aankunnen, zullen we terugkeren naar waar wij vandaan kwamen. Nu onderwees anba Macarius hen in het vlechten van palmtakken en hielp hen een grot voor zichzelf te bouwen. Anba Macarius wees hen ook wie hun werk zouden kunnen verkopen en wie hen van brood zouden kunnen voorzien.
Zo brachten Maximus en Domatius hier drie jaren door, zonder met iemand samen te komen, behalve dat ze naar de kerk gingen om het avondmaal te vieren, waarbij ze echter het stilzwijgen in acht namen. Anba Macarius verbaasde er zich over, dat Maximus en Domatius hem al die tijd uit de weg gingen. Hij wenste dat de Heer hem opheldering zou geven over hun doen en laten. Anba Macarius zocht Maximus en Domatius dus op en overnachtte bij hen. Toen anba Macarius rond middernacht wakker werd om te bidden, zag hij hoe de beide heiligen al stonden te bidden. Hij zag, hoe een vurige straal uit hun mond richting de hemel opsteeg. De duivels omgaven Maximus en Domatius als vliegen, maar de engel van de Heer verdreef hen met een vurig zwaard. Zodra de dag was aangebroken, bekleedde anba Macarius hen met de heilige band en vertrok met het verzoek voor hem te bidden. Zij van hun kant, maakten een eerbiedige buiging, zonder echter een woord te zeggen. Toen Maximus en Domatius aan het einde van hun levenspad waren gekomen en de Heer wilde, dat ze van de zorgen van deze wereld de eeuwige rust binnen zouden gaan, werd Maximus ziek. Hij stuurde iemand naar anba Macarius om hem te vragen naar hem te komen. Toen anba Macarius daar aankwam, trof hij Maximus aan met koorts. Hij troostte en kalmeerde hem. Daarna zag anba Macarius scharen van heiligen en profeten en Johannes de Doper en keizer Constantijn, die de heilige Maximus omringden, tot zijn ziel hem, met roem en eer, had verlaten. Toen huilde de heilige anba Macarius en sprak: heil zij U, O, Maximus!
Domatius hield niet op met huilen en vroeg de heilige anba Macarius onze Heer Jezus Christus te verzoeken, hem met zijn broer te verenigen. Drie dagen na het overlijden van de heilige Maximus, werd zijn broer Domatius ziek. De heilige anba Macarius werd hiervan wederom op de hoogte gesteld en terwijl hij op weg was naar hem, zag hij de schare der heiligen, die de ziel van Maximus hadden gedragen, nu de ziel van Domatius naar de hemel dragen. Toen anba Macarius bij de grot aankwam, stelde hij vast, dat Domatius al was heengegaan . Dit was in het jaar 382 A.D. (97 A.M.) Anba Macarius legde hem bij zijn broer Maximus die op de 14e Toebah was heengegaan. De heilige anba Macarius gaf opdracht, dat het klooster hun naam moest dragen. Zo wordt het klooster El Baramoes nog tot op de dag van vandaag genoemd.
Mogen hun gebeden met ons zijn. Amen.