Synaxarium
30 Kiahk

Het heengaan van St. Johannes, aartspriester van Scetis

Op deze dag van het jaar 675 A.D. (392 A.M.) ging St. Johannes (Yoannis), de aartspriester (hegoemen) van Shiehiet (Scetis), heen. Nadat hij gewijd werd als aartspriester van het klooster van St. Macarius werd de hele wildernis door hem verlicht en hij werd een vader voor vele van de heiligen. Onder deze heiligen waren anba Gawarga en anba Abraham, de twee grote sterren, ook anba Mina, de bisschop van Tamai (Tamuz), anba Zacharias en vele anderen, door wie vele zielen gered zijn. Door zijn heiligheid en zijn grote Godvrezendheid kon hij, als hij de Heilige Communie uitdeelde, herkennen wie een zondaar en wie een rechtvaardige was. Verschillende keren zag hij bij het altaar Christus en de engelen die hem omringden.

Hij zag eens een van de priesters, die een slechte reputatie had, naar de kerk komen en hij zag de slechte geesten die hem omringden. Toen de priester bij de deur van de kerk arriveerde, kwam de engel des Heren met een vurig zwaard in zijn hand uit het heiligdom. Hij stuurde de slechte geesten weg. De priester ging de kerk binnen, trok de dienstkleding aan, bediende de liturgie en gaf de Heilige Communie aan de mensen. Nadat hij klaar was, trok hij de dienstkleding uit, ging de kerk uit en de slechte geesten kwamen weer bij hem terug. Dit is wat St. Johannes tegen zijn broeders de monniken zei om hun er bewust van te maken dat er geen verschil is tussen een zondige of een zondeloze priester in het bedienen van de kerksacramenten. Want het is door het geloof van de mensen dat de transsubstantiatie van brood en wijn tot het Heilige Lichaam en Bloed van Christus plaatsvindt.

Hij vertelde hen daarover ook een andere vergelijking: “Zoals de afbeelding van de keizer op zijn ring, die van ijzer en goud is gemaakt, gedrukt is en deze een ring blijft, zo is ook het priesterschap, een met een zondaar of een rechtvaardige . De Heer beloont een ieder naar zijn werken.

Deze heilige doorstond vele moeilijkheden. De barbaren namen hem als gevangene mee naar hun land. Hij bleef daar vele jaren, waarin hij gemarteld werd. Hij ontmoette, tijdens zijn gevangenschap, St. Samuel, de abt van het klooster van Qualamon.

Door de genade van God keerde hij terug naar zijn klooster. Toen hij door een visioen wist op welke dag hij zou heengaan, riep hij alle broeders bijeen en droeg hen op om de geboden van de Heer te onderhouden, te wandelen in de voetsporen van de heilige vaders, om met hen in de goede gaven en de ontvangst van het koninkrijk der hemelen te delen. Kort daarna werd hij ziek en zag hij een menigte heiligen die zijn geest kwamen halen en hij gaf zijn geest in de handen van de Heer. Zijn broeders droegen hem naar de kerk. Vanwege hun diepe liefde voor hem en hun geloof in zijn heiligheid hielden ze een stukje van zijn begrafeniskleding achter. Deze was een bron van genezing voor vele zieken. Deze vader werd 90 jaar.

Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.