Het martelaarschap van St. Stefanus, de aartsdiaken.
Vandaag vieren wij het martelaarschap van St. Stefanus de aartsdiaken en eerste martelaar in het jaar 37 A.M. Over hem sprak Lucas in de Handelingen van de Apostelen als volgt: “En Stefanus, vol van genade en kracht, deed wonderen en grote tekenen onder het volk.” (Hand 6:8). De Joden, vervuld van afgunst, namen hem gevangen en brachten hem voor hun Raad “en voerden valse getuigen aan, die zeiden: Deze mens spreekt onophoudelijk lasterlijke woorden tegen [deze] heilige plaats en de wet, want wij hebben hem horen zeggen, dat deze Jezus, de Nazireeër, deze plaats zal afbreken en de zeden veranderen, die Mozes ons heeft overgeleverd. En allen, die in de Raad zitting hadden, zagen, toen zij hem aanstaarden, zijn gelaat als het gelaat van een engel. En de hogepriester zeide: Is dat zo?” (Hand. 6:13-7:1)
Hij antwoordde hen met overtuigende woorden. Hij vertelde over Abraham en Mozes. Hij vertelde hoe Abraham Haran verliet. Over de geboorte en besnijdenis van Isaac. Hoe de zonen van Jakob Jozef verkochten als slaaf. Hoe hij zijn broers toen bij zich liet komen. Hij vertelde verder over de geschiedenis tot aan de bouw van de tempel. Uiteindelijk zei hij: “Hardnekkigen en onbesnedenen van hart en oren, gij verzet u altijd tegen de Heilige Geest. Gelijk uw vaderen, zo ook gij. Wie van de profeten hebben uw vaderen niet vervolgd? Zij hebben zelfs hen gedood, die geprofeteerd hebben van de komst van de Rechtvaardige, van wie gij nu verraders en moordenaars geworden zijt.”
Toen zij dit hoorden, sneed het hun door het hart en zij tandenknarsten tegen hem. Maar hij, vol van de Heilige Geest, sloeg de ogen ten hemel en zag de heerlijkheid Gods en Jezus, staande ter rechterhand Gods. En hij zei: “Zie, ik zie de hemelen geopend en de Zoon des mensen, staande ter rechterhand Gods.” Maar zij begonnen luidkeels te schreeuwen, stopten hun oren dicht en stormden als één man op hem toe en zij wierpen hem de stad uit en stenigden hem, na hun mantels voor de voeten van een jonge man, Saulus genaamd, gelegd te hebben.
Zij stenigden Stefanus, die de Heer aanriep, zeggende: “Heer Jezus, ontvang mijn geest.” En op de knieën vallend riep hij met luide stem: “Heer, reken hun deze zonde niet aan!” En met deze woorden ontsliep hij. (Hand.7:51-60).
Enkele gelovigen droegen daarna zijn lichaam met veel verdriet en gehuil en zij begroeven hem.
Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.