Synaxarium
17 Baramhat

Het heengaan van Lazarus, de geliefde van de Heer.

Op deze dag van het jaar 34 A.D. ging de rechtvaardige Lazarus, de geliefde van de Heer Christus, heen. Hij was de broer van Marta en Maria, die de voeten van de Heer had gezalfd met geurige olie en Zijn voeten had afgedroogd met haar haar. Toen Lazarus ziek werd, stuurden zijn zussen een boodschap naar de Heer die luidde: “Heer, zie, die Gij liefhebt, is ziek”. Toen Jezus dit hoorde, zei Hij: “deze ziekte is niet ten dode, maar ter ere Gods, opdat de Zoon van God erdoor verheerlijkt worde”. Jezus hield van Marta, haar zuster en Lazarus. Dus, toen hij hoorde dat hij ziek was, bleef Hij nog twee dagen op de plaats waar Hij was, om het wonder te vergroten.

Daarna zei Hij tegen Zijn discipelen: “laten wij weder naar Judea gaan”. De discipelen zeiden tot Hem; “Rabbi, onlangs trachtten de Joden U te stenigen en gaat Gij weder daarheen? Jezus antwoordde: Gaan er geen twaalf uren in een dag? Als iemand overdag loopt stoot Hij zich niet, omdat hij het licht van deze wereld kan zien; maar wanneer iemand bij nacht loopt, stoot hij zich, omdat het licht niet in hem is. Zo sprak Hij en daarna zeide Hij tot hen Lazarus, onze vriend, is ingeslapen, maar Ik ga daarheen om hem uit de slaap te wekken. De discipelen zeiden dan tot Hem: “Here als Hij slaapt, zal hij herstellen”. Doch Jezus had het bedoeld van Zijn dood; zij echter meenden, dat Hij het van de rust van de slaap bedoelde. Toen zeide hij ronduit tot hen; “Lazarus is gestorven, en het verblijdt mij om u, dat Ik daar niet geweest ben, opdat gij tot geloof komt; maar laten wij tot hem gaan”. Toen de Heer in Bethanië, wat dichtbij Jeruzalem is, kwam stond Hij voor het graf en zei: “Neemt de steen weg! Marta de zuster van de gestorvene, zeide tot Hem : Here er is reeds een lijklucht, want het is al de vierde dag”. Jezus, zeide tot haar: Heb ik u niet gezegd, dat gij, indien gij gelooft, de heerlijkheid Gods zien zult? Zij namen dan de steen weg”. Jezus, sloeg de ogen op en riep met een luide stem; “Lazarus, kom naar buiten!” De gestorvene kwam naar buiten, de handen en de voeten gebonden met grafdoeken, en er was een zweetdoek om zijn gelaat gebonden. Jezus, zeide tot hen: Maakt hem los en laat hem heengaan”. (Joh. 11:1-45).

Dit was om de echtheid van zijn dood te demonstreren, zodat niemand zou denken dat het een misleiding was, die voorbereid was. Dit was om het wonder te versterken. Velen geloofden daardoor.

Mogen de gebeden van deze rechtvaardige met ons zijn. Amen.