Synaxarium
17 Thout

Het heengaan van de heilige Theognosta.

Ook op deze dag overleed de gezegende Theognosta, die leefde in de tijd van de beide vrome koningen Honorius en Arkadius. Op een dag kwamen er afgevaardigden van de koning van India met geschenken voor de koningen. Op de terugweg, vonden ze deze maagd Theognosta met een boek in haar hand, waarin ze las. De Indiërs ontvoerden Theognosta en namen haar mee naar hun land. Theognosta werd het hoofd van het personeel van de koning en zijn vrouwen. Toen gebeurde het, dat de zoon van de koning ernstig ziek werd. Theognosta nam hem op schoot en maakte het teken van het kruis over hem. Toen werd hij onmiddellijk gezond. Deze tijding verbreidde zich in de stad. Vanaf die dag was Theognosta geen slavin meer en kreeg zij haar vrijheid.

De koning was een keer ten strijde getrokken, en hij werd getroffen door stof en nevel. Omdat hij het teken van het kruis kende, dat hij van Theognosta geleerd had, maakte hij het tegen de wind in, en de lucht klaarde meteen op. Door het teken van het kruis, overwon hij zijn vijanden. Toen hij nu uit de oorlog terugkeerde, knielde hij aan de voeten van de heilige Theognosta en verzocht haar, om hem en de mensen van de stad het heilig doopsel toe te dienen. Toen bracht Theognosta hem ervan op de hoogte, dat het haar niet toegestaan was, iemand te dopen. Daarop stuurde de koning een afgezant naar koning Honorius en liet hem weten, dat zij zich tot het ware geloof hadden bekeerd, en verzocht hem een priester te sturen om hen te dopen. De koning stuurde een vrome gewijde monnik. Die doopte hen allen en gaf hen van het lichaam en bloed van Christus. De maagd Theognosta was zeer verheugd over zijn komst. De een wenste de ander heil en zegen. Theognosta stichtte een klooster en er kwamen vele maagden naar haar toe, die zich wilden vormen naar haar voorbeeld.

Toen de monnik terugkeerde en de koning op de hoogte bracht, dat het volk van dit land zich tot het ware geloof had bekeerd, was deze zeer verheugd. De koning verzocht de patriarch om de monnik tot bisschop te wijden en hem naar India terug te sturen, wat hen erg blij maakte. Ze hadden al een grote kerk gebouwd. Er ontbraken echter nog enkele zuilen. Er stond daar een grote afgodentempel met mooie zuilen. De gelovigen haalden deze zuilen en stelden ze in de kerk op. Diegenen, die nog vastgehouden hadden aan de verering van de afgoden, bekeerden zich tot de verering van Christus. De maagd nam daarna een zalig einde in dit klooster te midden van de maagden.

Mogen haar gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.