Synaxarium
17 Thout

Herdenking van de verschijning van het zegenrijke kruis.

Op deze dag van het jaar 335 A.D (52 A.M.) vieren we het feest van het zegenrijke kruis van onze Heer Jezus Christus, dat de god welgevallige keizerin Helena, de moeder van Constantijn, weer aan het licht bracht, toen ze de puinhoop van Golgota schoonmaakte, en het vond. De reden dat hier een puinhoop ontstond, was de volgende: Toen er wonderen van het heilig graf uitgingen, zodat de zieken opstonden en de lammen genezen werden, waren de joden erg verbitterd en maakten in heel Judea bekend, dat wie zijn huis veegde of puin had liggen, dit op het graf van Jezus van Nazareth moest gooien. Dit gebeurde vervolgens voortdurend in een tijdsbestek van meer dan 200 jaar, zodat er een grote puinhoop ontstond. Helena kwam en vroeg de joden waar het kruis was. Zij weigerden eerst het haar te vertellen maar eindelijk verwezen enkelen haar naar een oude joodse man, die Judas heette, en die de plaats van het kruis zou weten. Zij riep hem bij zich, en toen zij hem vroeg waar het kruis was, ontkende hij, dat hij het wist, maar uiteindelijk vertelde hij haar over de puinhoop. Helena liet de puinhoop opruimen en bracht het kruis aan het licht, bouwde er een kerk voor en wijdde die in. De 17e Toet wordt als feestdag voor de wijding gevierd. Het christelijke volk maakt een pelgrimstocht naar het heilige kruis zoals op het feest van de opstanding.

Nu wilde het toeval, dat een man, Isaac de Samaritaan geheten, samen met zijn gezin onderweg was naar Jeruzalem, en het volk gispte vanwege de moeite en ongemakken, die ze zich op de hals haalden om een tocht te ondernemen, om voor een stuk hout in aanbidding neer te vallen. Onder het volk bevond zich een priester, die Euchides heette. Toen ze nu op weg waren, kregen ze dorst. Ze vonden echter geen water. Ze kwamen bij een bron en troffen daarin enkel onwelriekend, bitter water aan. Toen werd het volk erg boos. Nu begon Isaac de Samaritaan hen te bespotten en zei : Als ik een daad in naam van het kruis zie, wil ik in Christus geloven. Toen bad de priester Euchides over het onwelriekende water, en het werd zoet. Het gehele volk en hun dieren dronken er uit. Toen nu Isaac probeerde uit het water te drinken, was het water brak. Toen huilde hij en ging naar de priester Euchides, viel voor zijn voeten neer en geloofde in Christus. Nu kon hij van het water drinken. Want het water bezat een kracht, die het voor de mond van de gelovigen zoet, en voor de ongelovigen bitter maakte. Er was een kruis van licht in te zien. Ze bouwden over de bron een kerk. Toen Isaac naar Jeruzalem kwam, ging hij naar de bisschop en liet zich en zijn hele familie dopen. Dat het kruis te voorschijn kwam vond plaats op de 10e Baramhat. Omdat die echter altijd in de vastentijd viel, vierden ze het feest op de dag van de inwijding van de kerk van het kruis. Dat is de 17e Toet, die nu geldt als de dag waarop het kruis tevoorschijn is gekomen.

Alle eer en aanbidding voor altijd aan de Heer Jezus Christus. Amen.