De marteldood van de 40 martelaren van Sebastia.
Ook op deze dag van het jaar 36 A.M. (320 A.D.) stierven de 40 martelaren in de stad Sebastia de marteldood. Zij leefden ten tijde van koning Likius, die een van de veldheren van keizer Constantijn was, en aan wie hij de regering van enkele provincies in het oosten overdroeg. Constantijn schreef Likius voor, de christenen te achten en te ondersteunen. Toen Likius in zijn land kwam, vereerde hij de afgoden en verlangde van de inwoners, deze eveneens te aanbidden. Toen kwamen zij tegen Likius in opstand en spotten met zijn god. In die nacht kwamen enkele soldaten en hun kinderen uit Sebastia bijeen, en spraken onder elkaar af, dat ze naar Likius zouden gaan en hun geloof in Jezus zouden belijden. Terwijl ze sliepen, verscheen de engel van de Heer hen in een droom, sterkte hen, en sterkte ook hun harten.
Zodra het ochtend was, traden ze voor de kamerheer van de stadhouder en beleden hun geloof in Christus. Likius bedreigde hen en gaf het bevel hen te stenigen, maar de stenen keerden terug naar diegenen, die ze gooiden. Ernaast lag een vijver, waarvan het water met ijs bedekt was. Likius gaf het bevel hen erin te gooien. Hun ledematen bevroren.
Dichtbij was een badhuis. Een van hen was zo verzwakt, dat hij naar het badhuis rende, maar het verschil in temperatuur was zo groot dat hij snel stierf en martelaar werd.
Een soldaat van de wacht zag 40 kronen uit de hemel naar beneden komen, waarvan er 39 boven 39 heiligen zweefden. Een kroon bleef boven de gevangenbewaarder staan, die nu zijn kleren uittrok, en bij de heiligen in de vijver stapte en schreeuwde: Ik ben christen, ik ben christen. Hij kreeg de kroon, die nog in de hand van de engel was en werd ook martelaar.
Onder hen bevonden zich enkele knapen, wier moeders hen gesterkt en standvastig gemaakt hadden. Nadat de 40 heiligen enige tijd in de vijver geweest waren, zonder te sterven, wilde keizer Likius hen de benen laten breken, zodat ze zouden sterven. Toen nam de Heer hun ziel tot zich, en liet niet toe, dat Likius hun ledematen brak. Daarna gaf Likius het bevel de 40 heiligen op wagens te laden, om hen, nadat ze verbrand zouden zijn, in de rivier te gooien. Toen de 40 heiligen opgetild werden, vond men onder hen een kleine knaap, die niet gestorven was. Ze wilden hem niet op de wagen tillen. Toen tilde zijn moeder hem op en wilde hem bij de heiligen op de wagen gooien. Zij weerhielden de moeder hier echter van, omdat de knaap nog leefde. Toen vroeg de moeder de Heer, de knaap niet van zijn metgezellen, de martelaren, te scheiden. De knaap stierf in haar armen. Nu gooiden ze hem ook op de wagen bij de heiligen. Ze brachten de lichamen buiten Sebastia en gooiden ze in het vuur, maar er gebeurde hen niets. Vervolgens gooiden ze hen in het water.
Op de derde dag verschenen de 40 heiligen aan de bisschop van Sebastia, en zeiden tegen hem: Ga naar de rivier, daar vind je onze lichamen; haal ze weg. De bisschop maakte zich klaar, nam enkele priesters mee, en ging naar de rivier. Hij vond de lichamen, nam ze mee, en legde ze op een goede plek en hun faam verbreidde zich in alle landen.
Mogen hun gebeden met ons zijn en moge alle eer voor altijd aan onze Heer zijn. Amen.