Synaxarium
14 Kiahk

Het martelaarschap van St. Ammonius, bisschop van Esna.

Vandaag herdenken wij ook het martelaarschap van de grote vader anba Ammonius, bisschop van de stad Esna, in het jaar 20 A.M. (304 A.D.). Hij stond bekend om zijn deugd. Anba Botros, paus van Alexandrië, stelde hem daarom aan tot bisschop van Esna. Omdat deze heilige enorm veel hield van eenzaamheid, bouwde hij een klooster aan de voet van de berg, naast een waterbron. Daar was een grot waar hij een groot deel van de week verbleef. Op zaterdag ging hij naar de kerk en zondag bad hij de Heilige Liturgie. Daar kwam hij samen met zijn volk en gaf hij een preek en gaf zijn oordeel als er een geschil tussen hen was. Hij bracht ook de maandag met hen door en ging dan weer terug naar zijn grot om God in ascese te aanbidden.

Er waren vele martelaren onder zijn volk. Dit was omdat toen Arianus, de heiden, naar het zuiden van Egypte ging, de Christenen onderdrukte en hen vroeg voor de idolen te knielen. Degenen die dit weigerden, folterde en doodde hij. Hij bleef dit doen totdat hij aankwam in de stad Esna. Toen hij daar binnenkwam, zag hij vier jongeren met een dier dat watermeloenen droeg. Een van de soldaten van de heerser vroeg hen welk geloof zij aanhingen. Zij antwoordden dat zij Christenen waren en werden gearresteerd. Toen hun moeder hiervan hoorde, haastte zij zich naar hen toe en moedigde zij hen aan. Zij zei tegen de soldaten: “Wij houden van Jezus Christus en zullen jullie verwerpelijke idolen niet aanbidden.” De heerser beval dat zij allemaal zouden worden aangehouden. In het midden van de nacht verscheen de Heilige Maagd aan de moeder en zei: “Weet dat mijn Zoon, de Verlosser en Heer jou en jouw gelukkige zonen Soros, Herman, Panof en Pastay heeft uitgenodigd in het Hemelse Koninkrijk.” Daarna groette zij haar en steeg op naar de hemel. In de morgen liet de prins hen bij zich brengen en gebood hen te knielen voor de idolen. Zij weigerden moedig en werden daarna onthoofd. Dit gebeurde op de zesde dag van de maand Bashans. De gelovigen namen hun lichamen mee en begroeven deze in hun huizen en er werden vele wonderen verricht door deze lichamen.

Er waren in de stad vier mannen die de belastingen verzamelden en het geld aan Arianus gaven. Op een dag sprak een van hen de naam van Christus uit. Dit maakte Arianus woedend en hij gaf het bevel hen te folteren. Toen hij zag hoe geduldig zij waren, werden zij onthoofd. Zo werden zij martelaren op de zesde dag van de maand Baoena. Er werden met hen ook vele mannen, vrouwen en monniken gemarteld.

Toen Arianus naar Armant ging, liepen twee vrouwen, genaamd Takla en Martha, afkomstig uit Esna, ook daar naar toe. Zij getuigden bij hem van hun geloof in Christus. De heerser keek naar de mensen rondom hem in Armant en zei: “ Hoe kunnen jullie zeggen dat er geen Christenen in jullie stad zijn?” De inwoners van Armant zochten en ontdekten dat de twee vrouwen uit Esna afkomstig waren. Ze zeiden: “ Zij zijn vreemdelingen in onze geliefde stad die houdt van de koningen en de goden.” De heerser beval de onthoofding van de twee vrouwen op de zeventiende dag van de maand Abieb. De heilige Ammonius zag de engel van de Heer in een visioen toen hij in de woestijn was. Hij vertelde hem: “Vrede zij met u, Ammonius. De Heer heeft uw gebeden voor uw volk aangehoord. Hij legde de kronen voor jullie klaar. Sta dus op en ga hen zeggen dat zij vast moeten houden aan het geloof in de Heer Christus.” Daarna groette hij hem en verdween. De heilige stond op en ging snel naar de stad. Hij liet het volk bij zich komen, predikte voor hen en vertelde hen wat de engel hem had verteld. Iedereen riep: “Wij zijn bereid, o vader, om alle pijn en foltering te ondergaan, tot de dood, in de naam van Christus.” Deze dag was het feest van de heilige Isaac. De bisschop ging met zijn volk naar de berg Katon, ook de berg der goedheid genoemd, om het daar te vieren.

Arianus had intussen Armant verlaten en ging naar een dorp, genaamd Helwaan, ten westen van Esna. Daar kwam het volk naar hem toe en getuigde van de naam van Christus. Zij werden allemaal op zijn bevel onthoofd en kregen zo de kroon van het martelaarschap. Arianus ging de stad binnen en liep in de straten, totdat hij bij de zuidelijke deur kwam, die de deur van dankbaarheid wordt genoemd omdat de bisschop daar eens het gebed van dankbaarheid met zijn volk had gebeden. Arianus vond daar niemand. Hij vond daar alleen een oude vrouw die de berg niet kon beklimmen met de anderen. De heerser vroeg haar waar de rest van de inwoners van de stad waren. Ze antwoordde: “Zij hoorden dat de heidense heerser naar de stad zou komen om de Christenen te doden. Daarom gingen zij de berg op om het feest daar te vieren.” Hij vroeg haar welke god zij aanbad en ze zei dat zij een Christen was. Hij liet haar onthoofden en ging daarna de stad uit om naar de berg te gaan. Hij vond een groep mensen in een plaats die El Mabqala wordt genoemd en hij doodde hen. Daar werd hij tegemoet gekomen door het volk dat met één stem zei: “Wij zijn Christenen.” De heerser bedreigde hen en omdat zij niet luisterden, beval hij zijn soldaten hun zwaarden uit te halen en niemand in leven te laten. Een van hen liet zijn dochter vooropgaan en vertelde haar: “Ga naar de ware Bruidegom die niet sterft.” Allen gingen naar het zwaard terwijl zij zeiden: “Wij gaan naar de eeuwige vreugde in het hemelse koninkrijk”. Zij werden gemarteld op de negentiende dag van de maand Abieb.

De bisschop werd gevangen genomen en naar Arianus gebracht. Deze beval in woede dat de heilige vastgebonden zou worden achter de paarden en hij nam hem met zich mee naar Aswaan.

Bij zijn terugkeer naar Esna, stonden drie mannen hem op te wachten. Zij riepen: “Wij zijn Christenen”. De soldaten vertelden hen dat zij hadden gezworen hun zwaarden daar niet te gebruiken. De drie mannen zeiden dat zij hun bijlen bij zich hadden. De soldaten namen de bijlen en legden hun hoofden op de rotsen, dichtbij de noordelijke poort van de stad, en onthoofdden hen met de bijlen. Zo kregen deze mannen de kroon van het martelaarschap.

Bisschop Ammonius werd achteraan in het schip geplaatst. Arianus liet hem af en toe buiten komen en vroeg hem wierook te offeren voor de goden, maar de heilige weigerde. Uiteindelijk beval hij zijn verbranding en zo kreeg hij de kroon van het martelaarschap op de veertiende dag van de maand Kiyahk. Sommige gelovigen namen zijn lichaam dat nog heel was, onbeschadigd door het vuur. De gelovigen wikkelden zijn lichaam in doeken en namen hem mee en bewaarden het tot het eind van de tijd van de vervolging. Daarna kwamen mensen van zijn bisdom en wilden zijn lichaam mee terug nemen naar hun stad. Toen hoorden ze een stem uit het lichaam die zei: “dit is de plaats die de Heer voor mij heeft uitgekozen.”

Mogen de gebeden van al deze heiligen met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.