Het martelaarschap van St. Demiana.
Op deze dag ook stierf St. Demiana de marteldood in het jaar 304 A.D. (20 A.M.). Deze kuise en vechtende maagd was de dochter van Markus, Gouverneur van El-Borolos, El-Za3faran, en Wadi El-Saysaban in de noordelijke delta van de vallei van de Nijl. Zij was de enige dochter van haar ouders. Toen ze één jaar oud was, nam haar vader haar mee naar de kerk van het klooster van El-Mayma. Hij bood aalmoezen, kaarsen en offers aan, zodat God haar zou zegenen en voor haar zou zorgen.
Toen ze vijftien jaar oud was, wilde haar vader dat ze zou trouwen. Ze weigerde en vertelde hem dat ze had gezworen een bruid te zijn voor de Heer Christus. Toen ze zag dat haar vader blij was met haar besluit, vroeg ze hem om voor haar een huis te bouwen waar ze God in afzondering met haar maagdelijke vriendinnen zou kunnen aanbidden. Hij vervulde haar wens en bouwde voor haar het huis dat ze wilde. Ze woonde er met veertig andere maagden. Ze brachten hun tijd door met het lezen van de Heilige Schrift en in aanbidding. Kort daarna liet keizer Diocletianus Markus, St. Demiana’s vader, komen en beval hem de afgoden te aanbidden. Hij weigerde in eerste instantie, maar nadat de keizer hem had gekalmeerd, gehoorzaamde hij diens bevel en aanbad de afgoden en liet de Schepper van het heelal los.
Toen Markus terugkeerde naar zijn officiële zetel en St. Demiana wist wat er was gebeurd, haastte ze zich om hem te ontmoeten. Ze begroette hem niet, maar zei: "Wat is het dat ik hoorde over u? Ik had liever over uw dood gehoord in plaats van te horen dat u afstand heeft gedaan van uw geloof en van de God, Die u heeft gemaakt van het niets tot iets, en dat u nu de goden, die door handen zijn gemaakt, aanbidt. Let erop dat wanneer u niet terugkeert naar uw oorspronkelijke geloof en afstand doet van de verering van stenen, u niet mijn vader bent en ik niet uw dochter," en ze verliet hem.
Haar vader was zeer ontroerd door de woorden van zijn dochter en weende bitter. Haastig ging hij naar Diocletianus en bekende zijn geloof in de Heer Christus. Toen de keizer hem niet kon overtuigen door bedreigingen of beloften, beval hij hem te onthoofden.
Toen hoorde Diocletianus dat degene die Markus van het aanbidden van de afgoden had afgewend, St. Demiana, zijn dochter was. Hij stuurde haar eerst een prins om te proberen haar voorzichtig te overtuigen de afgoden te aanbidden, als zij hem niet zou gehoorzamen, om haar dan te onthoofden. De prins ging met tweehonderd soldaten en de martelinstrumenten naar haar toe. Toen hij bij haar paleis aankwam, zei hij tegen haar: "Ik ben een boodschapper van keizer Diocletianus. Ik ben gekomen om een beroep op u te doen om volgens het bevel van de keizer zijn goden te aanbidden, zodat hij u alles kan geven wat u wilt." De heilige schreeuwde in zijn gezicht: "Moge God de boodschapper en degene door wie hij werd verzonden veroordelen. Heb je helemaal geen schaamte om stenen en hout, die door duivels bewoond worden, goden te noemen? Er is geen god in de hemel of op de aarde, met uitzondering van een God, de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, de eeuwige Schepper, de Eeuwigdurende, Die overal is, Die alle geheimen weet, en Die je in de hel, waar de eeuwige kwelling is, kan gooien. Wat mij betreft, ik ben de dienstmaagd van mijn Meester en mijn Heiland Jezus Christus, Zijn Goede Vader en de Heilige Geest, de Heilige Drie-eenheid, ik belijd Hem en van Hem ben ik afhankelijk, en in Zijn Naam zal ik sterven, en door Hem leef ik voor altijd."
De prins werd zeer boos en beval haar in een pers te plaatsen, die door vier soldaten werd gedraaid totdat haar bloed uit haar lichaam op de grond stroomde. De maagden stonden huilend rond om haar. Toen ze haar in de gevangenis stopten, verscheen de engel van de Heer voor haar. Die raakte haar lichaam met zijn verlichte vleugels aan en ze werd genezen van al haar wonden. De prins gebruikte al zijn slechte verbeeldingen bij St. Demiana’s marteling, een keer door haar vlees te scheuren en een andere keer door haar in kokende olie te stoppen. Bij dit alles werd zij door de Heer genezen. Toen de prins zag dat al zijn pogingen, door haar standvastigheid, tevergeefs waren, beval hij deze zuivere maagd te onthoofden en al de andere maagden met haar. Dus ontvingen zij allen de kroon van het martelaarschap.
Mogen hun gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.