Synaxarium
25 Abib

Het martelaarschap van St. Domadius El-Soriani (de Syriër).

Ook op deze dag herdenken wij het martelaarschap van St. Domadius El-Soriani (de Syriër). Hij groeide op in Perzië en leerde over astrologie en wenste Christen te worden. Op een dag kwam hij een Perzische monnik tegen op de markt. Hij heette Aughalis en die onderwees hem de weg van God en hij was heel erg blij. Hij begon te preken aan zijn familie en hen te onderwijzen wat hen kon helpen om tot de weg van het geloof te komen. Toen werd hij gedoopt en werd monnik. Hij deed vele grote daden waardoor de broeders jaloers op hem werden. Toen hij dit voelde, ging hij bij hen weg en ging naar het klooster van St. Sergius. Daar leefde hij 10 jaar lang samen met een heremiet en al die tijd at hij geen gekookt eten. Toen werd hij tot diaken gewijd.

Terwijl hij met de heremiet in het heiligdom diende, zag hij een witte duif die er prachtig uitzag. Deze kwam naar beneden en daalde neer op het altaar. Domadius dacht dat het een echte duif was. Daarom bewoog hij zijn hand om hem weg te jagen, want hij was bezorgd over de inhoud van de kelk. Nadat de dienst was geëindigd, vroeg de priester aan hem: “Wat stoorde je tijdens de liturgie?” Domadius vertelde hem wat hij gezien had. De priester zei tegen hem: “Als je de duif weer ziet vertel het me dan”.

De volgende dag ging de priester naar het altaar om de liturgie, zoals gebruikelijk, te vieren. Toen Domadius de duif zag, zei hij tegen de priester: “Mijn vader, de duif is gekomen”. De priester keek rond maar zag niets. Hij boog zijn hoofd, huilde en bad dag en nacht, zolang totdat hij waardig werd bevonden om de duif te zien. Hij realiseerde zich dat dit een teken was van de Heilige Geest. Hij zei niets tegen St. Domadius, zodat zijn hart niet gevuld zou worden met trots. Maar hij vertelde het aan de bisschop die Domadius toen tot priester wijdde.

Toen het nieuws van zijn heiligheid de patriarch van zijn gebied bereikte, wilde deze hem bezoeken. Toen St. Domadius dit wist, vluchtte hij van daar weg en kwam bij de kerk van St. Cosmas, waar hij een poosje dichtbij woonde, levend van de begroeiing van de aarde. God deed door zijn handen vele tekenen en wonderen.

Toen keizer Julianus erop uit ging om te vechten tegen de Perzen, passeerde hij de grot van deze heilige. Ze vertelden hem over de heilige en daarom beval hij dat de heilige gestenigd moest worden. De soldaten stenigden hem en zijn discipel, totdat een grote berg stenen over de grot lag. Vele jaren later onthulde God zijn lichaam en werd er een kerk voor hem gebouwd. God deed daarin vele wonderen.

Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.