Het martelaarschap van de heilige Afronia (Febronia) de Asceet.
Op deze dag van het jaar 305 A.D.. (21 A.M) werd St. Febronia, de ascetische maagd, martelaar. Deze heilige was de nicht van Ouryana, overste van een klooster ergens in Mesopotamië dat vijftig maagden had. Haar tante bracht haar groot in de vreze Gods en leerde haar de Heilige Boeken te lezen. St. Febronia beloofde zichzelf aan de Heer Christus. Ze vocht de goede strijd door ascese en vastte twee dagen aan een in onophoudelijk gebed. Toen keizer Diocletianus zijn edict voor het aanbidden van afgoden had uitgegeven, werden veel christenen in zijn naam gemarteld. Toen de maagden dat hoorden, werden ze bang, verlieten het klooster en doken onder. Alleen St. Febronia, een andere zuster en de abdis bleven in het klooster. De volgende dag kwamen de afgezanten van de keizer, grepen de abdis en vernederden haar. St. Febronia zei tegen hen: “Neem mij en laat deze oude vrouw gaan." Maar ze namen haar, gebonden in touwen, ook mee en brachten hen naar de gouverneur. Ze was toen twintig jaar oud en aantrekkelijk. De gouverneur vroeg haar om de afgoden te aanbidden en beloofde haar vele dingen, maar ze weigerde. Hij beval dat ze zou worden geslagen met stokken en haar jurk zou van haar afgescheurd worden. De abdis riep hem toe: "Moge God u scheuren, o wild dier, want u wilt dit jonge weesmeisje beschamen."De gouverneur was woedend en beval St. Febronia plat te drukken door het wiel en haar lichaam te kammen met een ijzeren kam totdat haar lichaam helemaal gescheurd zou zijn. Tijdens dat alles bad zij tot de Heer om hulp. Verder sneden ze haar tong af en trokken haar tanden uit. Maar de Heer sterkte en troostte haar. Tenslotte heeft de gouverneur bevolen haar hoofd af te snijden en ze ontving de kroon van het martelaarschap. Een rechtschapen man nam haar lichaam mee, hulde het in dure lijkwaden en plaatste het in een gouden kist.
Mogen haar gebeden met ons zijn. Amen.