Het martelaarschap van de heilige apostel St. Jakobus, bisschop van Jeruzalem.
Vandaag herdenken wij het martelaarschap van de heilige apostel St. Jakobus, bisschop van Jeruzalem in het jaar 63 A.D. Hij was de zoon van Alfeüs (Mat.10:3). Zijn broers waren Josef, Simeon en Judas, zonen van Klopas (Mat. 27:56, Mar. 15:40, 16:1, Luc. 24;10, Judas 1:1). Klopas is een Grieks woord dat Alfeüs betekent in het Syrisch. Zijn moeder heette Maria, vrouw van Klopas en zus van de Maagd Maria, moeder van Jezus (Mat. 27:56, Mar. 16:1, Joh. 19;25). Toen St. Jakobus oud was, werd hij de rechtvaardige genoemd. Omdat er een tijd geen regen in Palestina was geweest en hij tot de Heer bad, liet de Heer de regen vallen tot de grond verzadigd was. Dit wordt bevestigd door de Joodse historicus Josephus. St. Jakobus werd De Kleine genoemd ter onderscheiding van St. Jakobus, broer van St. Johannes en zoon van Zebedeüs. Er wordt gezegd dat St. Jakobus door de Heer als bisschop van Jeruzalem werd benoemd toen de Heer aan hem verscheen en hem tot hoofd van de lokale kerk benoemde (1 Kor. 15:7). Jeruzalem wordt beschouwd als de moederkerk omdat vanuit Jeruzalem de getuigenis is begonnen. St. Jakobus schreef een heilige liturgie die door de Armeense Orthodoxe kerk, tot op heden, wordt gebruikt. In zijn tijd, in het jaar 53 A.D., werd in Jeruzalem een concilie van de apostelen en priesters gehouden en St. Jakobus werd gekozen om dit concilie voor te zitten. Dit concilie besloot om het bekeren van de volkeren tot het christendom niet te bemoeilijken vanwege allerlei Joodse wetten, echter: “onthoud u van offervlees dat bij de afgodendienst is gebruikt, van bloed, van vlees waar nog bloed in zit, en van ontucht” (Hand. 15:29). St. Jakobus verkondigde de naam van de Heer Jezus, bekeerde velen tot het christendom en doopte hen. God liet vele wonderen door de hand van St. Jakobus gebeuren. Op een dag kwamen Joden naar hem toe en vroegen hem om hen iets over Jezus te vertellen. Zij dachten dat hij zou zeggen dat Jezus zijn broer was. Maar hij ging op de preekstoel staan en begon hen te vertellen over de Goddelijkheid van Jezus en Zijn eeuwigheid en zijn gelijkenis met God de Vader. Ze werden boos op hem en trokken hem van de preekstoel af en sloegen hem heel hard. Een van hen sloeg hem met een slaghout op zijn hoofd en St. Jakobus viel ter plekke dood neer. Er wordt gezegd dat deze heilige nooit een kleed droeg maar een brede band om zijn lichaam bond. Hij knielde zoveel bij zijn gebeden dat zijn benen gezwollen waren en de huid van zijn knieën en handen uitgedroogd was. Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.