Synaxarium
27 Hatour

Het martelaarschap van St. Jacob, de gesnedene

Vandaag gedenken wij het martelaarschap van St. Jacob, de gesnedene in het jaar 420 A.D. (137 A.M.) Hij was een soldaat in het leger van Sokrad Ben Safoer, koning van de Perzen. Vanwege zijn grote moed en trouw werd hij gepromoveerd tot de hoogste rang in het leger van de koning. Deze mocht hem graag en luisterde naar hem. De koning was gewend hem advies te vragen bij meerdere zaken. Uiteindelijk slaagde de koning erin het hart van St. Jacob af te wenden van het geloof in de Heer Christus. Toen zijn moeder, zijn vrouw en zijn zuster hadden vernomen dat hij het geloof van de koning volgde in plaats van het christendom, schreven zij hem: “Waarom heb je jouw geloof in de Heer Christus verlaten? Waarom heb je ervoor gekozen een schepsel te aanbidden? Namelijk het vuur en de zon. Weet dat als je blijft volharden in de weg die je bent ingeslagen, dat wij ons schamen voor jou en jou als een vreemde zullen zien.” Toen hij deze brief las, huilde hij en zei: “Als ik door mijn handelen een vreemde ben geworden voor mijn familie en mijn geslacht, hoe ziet mijn relatie met mijn Heer Jezus Christus er dan uit?” Daarna verliet hij de dienst van de koning en wijdde hij al zijn tijd aan het lezen van de heilige geschriften.

Toen de koning hoorde van deze verandering, riep hij St. Jacob bij zich en beval dat St. Jacob zou worden geslagen op een uiterst pijnlijke manier. Als hij zich dan niet bekeerde, zou hij met messen in stukken gesneden worden. Ze sneden eerst zijn vingers en tenen af, daarna zijn benen en armen. Telkens als zij een lid van zijn lichaam afsneden, prees hij de Heer en zei hij: “Wees genadig met mij, O God, zoals het Uw grote genade betaamt.” Van zijn lichaam bleef uiteindelijk niets over dan zijn hoofd en romp. Toen hij voelde dat zijn uur gekomen was, vroeg hij de Heer om de wereld en de mensen te vergeven en hen met compassie en goedertierenheid te behandelen. Dit deed hij terwijl hij zich verontschuldigde voor het feit dat hij niet kon rechtstaan uit respect voor de Heer. Hij zei: “Ik heb geen benen om voor U te kunnen rechtstaan, geen armen die ik naar U kan uitstrekken, mijn ledematen liggen naast mij gespreid, O Heer. Aanvaard mijn ziel tot U.” Op dat moment verscheen de Heer Christus aan hem en troostte hem en sterkte hem zodat zijn ziel vervuld werd met blijdschap. Voordat hij zijn laatste adem uitblies, werd hij door een van de soldaten onthoofd. Zo ontving hij uiteindelijk de kroon van het martelaarschap. Enkele gelovigen namen daarna zijn lichaam mee, wikkelden het in een lijkwade om hem te begraven.

Toen zijn moeder, zijn zus en zijn vrouw het nieuws over zijn martelaarschap vernamen, waren zij verheugd. Zij gingen naar de plaats waar zijn lichaam lag en kusten hem daar terwijl de tranen over hun wangen rolden. Zij wikkelden hem nogmaals in een lijkwade gemaakt uit kostbare stof en goten duur reukwater over zijn lichaam. Ten tijde van de goede koningen Arcadius en Anurius werden er een kerk en een klooster voor hem gebouwd

Nadat de Perzische koning had vernomen dat er mirakels en wonderen werden verricht door middel van het lichaam van deze heilige en andere heiligen, beval hij de verbranding van alle lichamen van heiligen die in zijn rijk begraven lagen. Enkele gelovigen namen het lichaam van St. Jacob mee en gingen naar Jeruzalem, waar zij het toevertrouwden aan St. Petrus Alrahawy, de bisschop van Gaza. Het lichaam bleef daar totdat koning Marcianus, de vorst die de orthodoxen overal vervolgde, aan de macht kwam. De heilige bisschop Petrus besloot toen om het heilige lichaam naar Egypte over te brengen. Hij nam het mee naar Albahnasa en hij verbleef daar in een klooster, waar vele heilige vaders waren.

Terwijl zij allen op het zesde uur prijsliederen voor de Heer aan het zingen waren, op de plaats waar het lichaam van de heilige opgeborgen lag, verscheen St. Jacob aan hen, vergezeld door andere Perzische martelaren. Deze namen deel aan het gezang en zegenden de vaders. St. Jacob vertelde hen dat zijn lichaam daar zou blijven zoals de Heer had bevolen. Daarna verdwenen de martelaren uit het zicht. Vervolgens wilde anba Petrus, de bisschop, terugkeren naar zijn land met het lichaam van de heilige. Toen hij echter aangekomen was bij de zee, werd het lichaam uit zijn handen gerukt en teruggebracht naar de plaats waar het zich eerder bevond.

Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.